Το στοίχημα μιας γενιάς

του Χρήστου Λουτράδη

Ήρθε επιτέλους η ώρα να κυβερνήσουν. Είναι από τις ελάχιστες φορές που Κυβέρνηση αναλαμβάνει την ουσία της διακυβέρνησης της χώρας , έξι μήνες μετά την εκλογή της.

Σαφέστατα η ευθύνη δεν βαραίνει αποκλειστικά την Κυβέρνηση. Αμέσως μετά την εκλογή του στην θέση του πρωθυπουργού ο Αλέξης Τσίπρας έπρεπε να λάβει μέρος σε μια άνιση μάχη με τους εταίρους μας και παράλληλα να εισαγάγει στα μυστικά και στον κυνισμό της κυβερνησιμότητας, το «ρομαντικό» κομμάτι της αριστεράς.

Αυτό που δεν δικαιολογείται είναι η έλλειψη προετοιμασίας της ηγετικής ομάδας του στελέχωσε το οικονομικό επιτελείο της  Κυβέρνησης  και  έδωσε  λαβή στους  διαχρονικούς αρνητές της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης όπως ο Σόϊμπλε να κατηγορήσουν την Ελλάδα ως  το μαύρο πρόβατο της ευρωζώνης.

Ένα επιτελείο που οργανώθηκε αποκλειστικά και μόνο επικοινωνιακά. Δίνοντας μονοδιάστατη έμφαση στην διαχείριση της εικόνας του υπουργού οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη και χάνοντας την ουσία της διαπραγμάτευσης.

Όλα αυτά τα μαθήματα διακυβέρνησης μπορείς να τα συγχωρέσεις , σε κάποιο βαθμό, και ας μας κόστισαν σε όλους κυρίως σε ψυχικό κόστος. Όμως από την περασμένη Δευτέρα , οι δικαιολογίες τελείωσαν . Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να δώσει το στίγμα του κυρίως ως ένας νέος και προοδευτικός άνθρωπος που του έλαχε να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας στην χειρότερη δυνατή περίοδο από την μεταπολίτευση και έπειτα.  

Αν τα καταφέρει θα μείνει στην ιστορία ως ο πρώτος πρωθυπουργός με ατόφιο προοδευτικό πρόσημο, και ας συγκυβέρνησε με τον Πάνο Καμμένο.

Αν δεν καταφέρει θα γραφτεί πάλι στην ιστορία. Μόνο που αυτό δεν θα ήθελα να το διαβάσω. Γιατί θα σημαίνει ότι θα έχουμε χάσει το στοίχημα της γενιάς μας.