Τι να κάνουμε;

του Πάνου Ζέρβα

Στα 1955, μετά το θάνατο του Παπάγου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής βρέθηκε πρωθυπουργός και επικεφαλής του «Συναγερμού», του κόμματος που άφησε πίσω του ο μακαρίτης. Ο Καραμανλής δεν δίστασε τότε να εγκαταλείψει το κόμμα που υπήρχε και να φτιάξει ένα καινούριο, την ΕΡΕ. Απαλλάχτηκε έτσι δια μιας από τις παθογένειες της κομματικής επετηρίδας και τις προσωπικές ατζέντες των κοτζαμπάσηδων – κομματαρχών, που είχαν διαμορφωθεί στα πλαίσια της προηγούμενης κατάστασης.

Στα 1974, ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο αυτονόητος ηγέτης της «Ένωσης Κέντρου». Ωστόσο επέλεξε να αγνοήσει το κόμμα αυτό (που στις εκλογές του ’74 πήρε σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό από το ΠΑΣΟΚ) ακριβώς για να μην φορτωθεί τους παλαιοκομματικούς βαρώνους του χώρου. Ανεξάρτητα από την κριτική στην κυβερνητική του πορεία, η κίνηση να δημιουργήσει τότε ένα νέο κόμμα αντί να ασχοληθεί με τα υλικά κατεδαφίσεων που ήταν διαθέσιμα, αποδείχτηκε εξίσου επιτυχής με την επιλογή του Κ. Καραμανλή, δυο δεκαετίες νωρίτερα.

Σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας έχει την ιστορική ευκαιρία να κάνει κάτι ανάλογο. Να αγνοήσει τον διχασμένο (και πολιτικά ευνουχισμένο) ΣΥΡΙΖΑ και να προχωρήσει στην ίδρυση ενός νέου, σύγχρονου φορέα, με τη βοήθεια του οποίου θα συσπειρώσει τις πολλές χιλιάδες των πολιτών που δεν έχουν εκπροσώπηση στην υφιστάμενη πολιτική σκηνή. Παρεμπιπτόντως θα απελευθερώσει από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ όσες δυνάμεις έχουν μπαϊλντίσει από τις ιδεοληψίες της αριστεράς του φραπέ.

Φυσικά μια τέτοια κίνηση έχει ρίσκο. Ρίσκο όμως πήραν και ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου, όταν εγκατέλειψαν τα δεδομένα και σίγουρα και προχώρησαν μπροστά. Εξάλλου δεν υπάρχει άλλη διέξοδος: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικά ακυρωμένος (ουδείς λογικός άνθρωπος θα εμπιστευτεί ξανά έναν φορέα που θα έχει τους αρνητικούς πρωταγωνιστές των ημερών στις τάξεις του, ακόμα κι αν μείνει ως επικεφαλής ο Τσίπρας) ενώ η παλινόρθωση της ΝΔ ή της πασοκαρίας στις διάφορες μορφές της μοιάζει εξίσου απωθητική προοπτική.

Όλα τα δεδομένα είναι ευνοϊκά, στη δεδομένη κρίσιμη στιγμή. Αρκεί να υπάρξει η απαιτούμενη αποφασιστικότητα, για την υπέρβαση που έχει ανάγκη η χώρα.