Μένουμε Γερμανία;

Του Παντελή Μπουκάλα

Αν αφορούσε μόνο την Ελλάδα, που εξαναγκάζεται να ματώσει και πάλι δίνοντας ό,τι έχει απομείνει στις φλέβες της, το κακό για τη Γερμανία θα ήταν μικρότατο, για να μην πω ανύπαρκτο. Η αμφισβήτησή της όμως, η αμφισβήτηση της οικονομικής της «θεολογίας» και της αλαζονικής ωμότητας με την οποία εκδηλώνεται και επιβάλλεται η ηγεμονία της, δεν είναι μόνο ελληνική υπόθεση. Δεν την κατακρίνουν -με πολιτικούς και οικονομικούς όρους, αλλά και με καθαρά ηθικούς- αποκλειστικά οι Ελληνες· και όσοι ψήφισαν «Οχι», αλλά τώρα πια και όσοι τού «Ναι» συνειδητοποιούν ότι το «Μένουμε Ευρώπη», έτσι όπως είναι διαμορφωμένα τα πράγματα και οι συσχετισμοί, μεταφράζεται αν όχι σε «Μένουμε Γερμανία» (σαν μετανάστες π.χ.), σίγουρα πάντως σε «Μένουμε υπό τη Γερμανία».


Μη έχοντας κανένα άλλο καθαρό και ειλικρινές σχέδιο ή όραμα για την Ευρώπη πέραν της δικής της πρωτοκαθεδρίας, η Γερμανία του διδύμου Μέρκελ - Σόιμπλε (θα πρόσθετα και τον Σοσιαλδημοκράτη Γκάμπριελ, αλλά αυτόν φαίνεται πως θα τον αδειάσει το ίδιο του το κόμμα) έχει αναβαθμίσει σε οικονομικοπολιτικό δόγμα πανευρωπαϊκής ισχύος τα στυγνά συμφέροντά της. Και πρωτίστως τα συμφέροντα των τραπεζών της και εκείνης της λαϊκής μερίδας που ασπάζεται σαν ευαγγέλιο την «Μπιλντ». Την εφημερίδα που, παραμονές της Συνόδου Κορυφής, φόρεσε πρωσικό κράνος στην κ. Μέρκελ, απαιτώντας από την καγκελάριο επιθετικότητα και σκληρότητα μιλιτέρ αποχρώσεως.

Αυτή η στυγνή πολιτική προκάλεσε την αγανάκτηση μεγάλου τμήματος της διεθνούς κοινής γνώμης, που δεν εκδηλώθηκε μόνο στο Διαδίκτυο, λ.χ. στο χάσταγκ ThisIsACoup. Αλλά τώρα πια η γερμανική ηγεσία, και κατ’ επέκταση η γερμανική ηγεμονία στην Ευρωπαϊκή Ενωση, αμφισβητείται και επικρίνεται δριμύτατα και στην ίδια τη Γερμανία: από πολιτικές δυνάμεις (και όχι μόνο τους συνήθεις του Αριστερού Κόμματος και των Πράσινων), οικονομολόγους κάθε άλλο παρά της μαρξιστικής σχολής, διανοούμενους του κύρους ενός Χάμπερμας, ακόμα και μέσα επικοινωνίας ταυτισμένα με την άρχουσα ελίτ. Ο ίδιος ο κ. Σουλτς της Ευρωβουλής, ο πολιτικός που, ενόψει του δημοψηφίσματος, επιχείρησε να επηρεάσει το εκλογικό σώμα με τον τρόπο του ωμού εκβιασμού, θυμήθηκε προς το τέλος να πει ότι δεν πρέπει να ταπεινωθεί η Ελλάδα.

Αιτία για την κατακραυγή ή την κριτική στάθηκε το ελληνικό πρόβλημα και η βιαιότατη «λύση» που του έδωσε η ευρωπαϊκή «οικογένεια», στους κόλπους της οποίας φαίνεται πως ισχύει προσαρμοσμένο το παλιό ανέκδοτο για τους «τέσσερις Ευαγγελιστές, που ήταν τρεις, οι εξής δύο: ο Λουκάς». Τα δεκαεννιά μέλη της Ευρωζώνης είναι τρία, τα εξής δύο: η Γερμανία. Παρά τις αποκαρδιωτικά αργοπορημένες προσπάθειες της Γαλλίας να υποδείξει πως η σταύρωση ενός πρωθυπουργού-εταίρου, ενός λαού δηλαδή, για να τιμωρηθεί ο ίδιος και να αποθαρρυνθούν οι τυχόν μιμητές, δεν συγκαταλέγεται στις αναγνωρισμένες μορφές αλληλεγγύης.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Η Γερμανία παντως πρότεινε συναινετικη εξοδο, απόλυτα τακτική, με αναδιάρθρωση του χρέους, και ανθρωπιστικη και τεχνικη βοήθεια. Εκθέτωντας απόλυτα τον κ. Τσίπρα που οχι μόνο δεν το επέλεξε αλλα το τοξικότατο δάνειο που ΑΥΤΟΣ επέλεξε, το αποφάσισε μόνος του και προσπαθεί να το επιβάλει στον ελληνικό λαο με την ψήφο... των εχθρών του !

  • 2 Ο/Η Ε. Στ. έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Tα 19 μέλη της Ευρωζώνης είναι ένα: ΟΙ ΗΠΑ. Γιαυτό και το μοναδικό δημόσιο ευχαριστώ του Δραγασάκη ήταν προς εκείνες. Φαντάζεσθε άλλες εποχές τι θα γινόταν αν ο συγκεκριμένος κύριος , στο συγκεκριμένο κόμμα από όπου και προέρχεται, ευχαριστούσε δημόσια τους Αμερικάνους για την σωτηρία της χώρας; Τουλάχιστον, γλυτώσαμε και τις αιώνιες πορείες προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία.

  • 3 Ο/Η notis έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Ξενοφων τι ρολο παιζεις?Πολλα. σχολια πολλες κατηγοριες,παντως Ελληνας δεν εισαι

loading..