Κι αν το κάναμε Κούγκι;

του Πάνου Ζέρβα

Βλέπω πολλούς φίλους και γνωστούς που το φέρουν βαρέως (στα μύδια). Μερικούς τους ακούω κιόλας (στα τηλέφωνα). Νομίζουν ότι χάσαμε μια πολύ μεγάλη ευκαιρία προχωρώντας σε μιαν άθλια συμφωνία αντί να επιλέξουμε τη ρήξη.

Είναι όμως έτσι;

Καμιά ευκαιρία δε χάθηκε, γιατί τέτοια ευκαιρία δεν υπήρξε ποτέ. Και η επίκληση του δημοψηφίσματος, όπου το 62% ψηφίσαμε όχι, είναι άκυρη. Γιατί δεν υπήρχε κανένα ερώτημα για ρήξη, ούτε καμιά εντολή για ρήξη.

Αλλά γιατί δεν υπήρξε καμιά δυνατότητα για ρήξη;

Για τον απλούστατο λόγο ότι η χώρα δεν ήταν ούτε κατ’ ελάχιστον προετοιμασμένη τεχνικά, πρακτικά και πολιτικά. Ούτε είχε εξασφαλίσει κάποιες διεθνείς συμμαχίες που θα τη βοηθούσαν να ανταπεξέλθει στα ζόρια. Και γιατί η αναγγελία της ρήξης θα έδινε άμεσα το σύνθημα της διάλυσης των κρατικών δομών και της απόλυτης αναρχίας, με τη χειρότερη δυνατή έννοια, σε όλα τα επίπεδα.

Για παράδειγμα, αμέσως θα εμφανιζόντουσαν φαινόμενα μαύρης αγοράς (καταρχήν στα τρόφιμα) και ελλείψεις απολύτως απαραίτητων αγαθών, όπως τα φάρμακα. Είναι αστείο και να σκέφτεται κανείς ότι υπήρχε τρόπος διατήρησης της τάξης και αποτροπής της γενικευμένης παρανομίας, η οποία θα κατέληγε σε κάποιας μορφής εμφύλιο.

Επιμένω στο σημείο αυτό γιατί δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα αποτροπής, χωρίς να ανατραπεί το δημοκρατικό πλαίσιο. Αλλά ακόμα κι αν καταλήγαμε σε επιβολή έκτακτων μέτρων, δεν υπήρχε καμιά πιθανότητα ότι αυτά θα έμεναν στον έλεγχο της κυβέρνησης και δεν θα περνούσαν σε ανεξέλεγκτες δυνάμεις. Γιατί να ακολουθήσει κανείς τον Λαφαζάνη και σε ποια κατεύθυνση; Εκτός αν το βαμμένο κομοδινί  μαλλί μπορεί να θεωρηθεί ως επαρκής λόγος.

Αδίκως λοιπόν στεναχωριούνται όσοι στεναχωριούνται: ποτέ δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα ρήξης, παρά μόνο στο επίπεδο της φαντασίας.

Η συνειδητοποίηση αυτής της αλήθειας είναι επείγουσα ανάγκη, γιατί η προσκόλληση σε μια προοπτική που δεν υπήρξε ποτέ δημιουργεί σοβαρό πολιτικό θέμα: μετατρέπει τα λάθη (που όντως έκανε ο Τσίπρας και η κυβέρνηση) στην ψευδή συνείδηση ότι συντλέστηκε κάποια προδοσία. Τα επόμενα στάδια αυτής της συλλογιστικής (ανατροπή και τιμωρία των προδοτών κλπ) μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορούν να έχουν.

Ιδιαίτερες, πολύ σοβαρές, είναι οι ευθύνες όσων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και όσων κομματικών στελεχών του επιμένουν στη λογική της ρήξης και τώρα, μετατρέποντας τη ρήξη που δεν έγινε σε άλλοθι της πολιτικής τους συνέχειας και δράσης.

Νομίζω όμως ότι κι αυτό το κύμα θα ξεφουσκώσει σύντομα, το πολύ θα φτάσει ως τις εκλογές. Τις οποίες θα εκβιάσουν ουσιαστικά, ενώ δεν χρειάζονται, αν δεν κάνουν το πολιτικά αυτονόητο: να παραδώσουν τις βουλευτικές τους έδρες (οι βουλευτές) και να στεγαστούν σε άλλον κομματικό φορέα (τα στελέχη και τα μέλη που συμφωνούν μεταξύ τους και διαφωνούν με τον πρωθυπουργό).

Εκτός αν επιμένουν να κρατήσουν τη σφραγίδα του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία στα χέρια τους δεν θα έχει υπολογίσιμο αντίκρισμα.