Η πρωτοπορία του Ελληνικού Ζητήματος

του Άρη Δαβαράκη

Περνάνε οι ώρες, περνάνε οι μέρες, προχωράει η ζωή. Κοιτάμε εμπρός. Οι δυσκολίες μας έχουν γονατίσει αλλά δεν μας έχουν εξοντώσει. Αντέχουμε. Όχι μόνο αντέχουμε αλλά σιγά-σιγά η πραγματικότητα μας μεταμορφώνει και μας αναζωογονεί. Μας τυλίγει μέσα της και μας εξοικειώνει με τις ανατροπές που φέρνει. Η πραγματικότητα είναι μια κατάσταση που βρίσκεται σε συνεχή ροή. Αλλάζει συνεχώς και ποτέ δεν «πιάνεται» - αλλά κάθε τόσα χρόνια αλλάζει ριζικά, μεταμορφωτικά, αναγεννησιακά. Σε τέτοια φάση βρισκόμαστε τώρα. Έχουμε ήδη πάρει την μεγάλη ανοιχτή στροφή κι’ εξερευνούμε τώρα την καινούργια μεγάλη εικόνα. Στην Ελλάδα αλλά όχι μόνο στην Ελλάδα.

Από μια άποψη η Ελλάδα πρωτοπορεί. Αφουγκράζεται πρώτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση πως αυτός ο τρόπος ζωής που είχαμε φορέσει τις τελευταίες δεκαετίες δεν μπορεί να συνεχιστεί. Το ρούχο αυτό είναι για πέταμα, το φίδι αλλάζει πουκάμισο και η κοινωνία ψάχνει πως θα διαμορφώσει τα αμέσως επόμενα χρόνια της. Σε όλον τον πλανήτη ο καπιταλισμός και το ακριβό σπορ της τρελής κατανάλωσης αντιμετωπίζουν για πρώτη φορά απανωτά αδιέξοδα, απανωτά εμφράγματα. Χρειαζόμαστε άλλα πράγματα, βάζουμε αυτόματα, ασυνείδητα, άλλες προτεραιότητες. Και όλα αυτά εκφράζονται στον ρεαλισμό μέσα από την εφαρμοσμένη οικονομία και την πολιτική με την ίδια ένταση που εκφραστήκανε σε άλλες στιγμές της ιστορίας από την τέχνη ή την επιστήμη και την έρευνα.

Η οικονομία παρέα με την πολιτική πρωταγωνιστούν στην φάση αυτή που ζούμε γιατί οι μέχρι τώρα εφαρμογές τους αποδείχτηκαν τα τελευταία χρόνια διάτρητες και αναποτελεσματικές. Αντί να βοηθήσουν την ανθρωπότητα να προχωρήσει μαζί με την ηλεκτρονική εποχή, το διαδίκτυο και τις διάφορες μορφές της νέας επικοινωνίας που διευκόλυναν πάρα πολύ στην διάχυση της αλήθειας που ελευθερώνει μορφώνοντας και εκπολιτίζοντας τους ανθρώπους, η οικονομία και η πολιτική μείνανε πολύ πίσω προσπαθώντας να υπερασπιστούν τα κεκτημένα τους – που ήταν (και είναι) ταυτισμένα με διάφορα, οικονομικά συμφέροντα, τοπικά και παγκόσμια.

Εδώ στην Ελλάδα τα δυό μέχρι πριν λίγο «μεγάλα κόμματα», επιλέγοντας να στηρίξουν συγκεκριμένα συμφέροντα και να στηριχθούν στην ευτελή (σε σχέση με την ιστορία)  οικονομική τους ανταμοιβή,  δαγκώσανε το δόλωμα και εξαερώθηκαν. Το σοφό χάος είχε έτοιμο το γεφύρι ανάμεσα στο πριν και το μετά που ακούει στο όνομα Αλέξης Τσίπρας. Οι Έλληνες δεν άργησαν καθόλου να το ενισχύσουνε αυτό το γεφύρι με την εμπιστοσύνη και την ψήφο τους, χωρίς να ξέρουνε καν που ακριβώς οδηγεί.  Από καθαρό ένστικτο αυτοσυντήρησης διακρίνανε την απόλυτη ανάγκη να πατήσουν πάνω σε αυτή τη γέφυρα για να περάσουνε με ασφάλεια απέναντι, στο αύριο και το μέλλον.

Αλλά, επιμένω – και ας προτρέχω. Δεν είναι μόνο η Ελλάδα που αλλάζει πουκάμισο και πάει γι’ άλλα.  Σε όλον τον πλανήτη, με διάφορους τρόπους «πολιτικές» και μεθόδους, επιχειρήθηκε η εγκατάσταση στα απανταχού ανάκτορα μιας νέας μορφής παγκόσμιου ολοκληρωτισμού και ολιγαρχίας που εξελίχτηκε με τόσο κυνισμό ώστε να σκάψει η ίδια το λάκκο της και να πέσει μέσα. Με το μικρό μου το μυαλό σκέφτομαι πως δεν θα μπορούσε να συμβεί κι’ αλλοιώς. Η ισορροπία τρόμου που διατηρήθηκε για δεκαετίες χάρη στον ψυχρό πόλεμο, μετά την πτώση του τείχους και την κατάρρευση του «εφαρμοσμένου» πειράματος του μπασταρδεμένου εθνικοσοσιαλισμού της Σοβιετίας, ήταν φυσικό να οδηγήσει στην κατάρρευση και του καπιταλισμού - όπως τον ξέραμε τουλάχιστον. Το αφεντικό, στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, τρελάθηκε κι’ άρχισε να παίζει τα ρέστα του στην παγκόσμια ρουλέτα, οδηγώντας εκατομμύρια ανθρώπους στην απόλυτη φτώχεια και την περιθωριοποίηση – ενώ ο πλούτος (εννοώ τα χρήματα όχι τον άλλον πλούτο, τον ουσιαστικό) συγκεντρωνότανε σε όλο και λιγότερα χέρια. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που εμείς οι Έλληνες έχουμε το προνόμιο να το ζούμε πρώτοι στο μεγάλο μας σπίτι, την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πτωχεύσαμε. Και επιλέγοντας να ψηφίσουμε στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα το δικό μας αύριο που του το αναθέσαμε με την ρητή εντολή να είναι δικαιότερο, πιο αξιοκρατικό, ανοιχτό στην δημιουργικότητα και σε ότι προκύψει που θα μπορεί να μας αναβαθμίσει από κάθε άποψη, στρογγυλοκαθίσαμε πάνω σε αυτή την πτώχευση και την αναγγείλαμε φωναχτά στην μαμά-Ευρώπη για να λάβει τα μέτρα της και να δει τι θα κάνει.

Είναι πια βαθύτατη η πεποίθησή μου πως δεν έχουμε κανέναν λόγο να ανησυχούμε εδώ στην Ελλάδα – και πάντως όχι περισσότερο από όσο πρέπει να ανησυχεί και η υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και οι ΗΠΑ. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε και το ίδιο χάος μας περιλαμβάνει. Δεν είναι το ζήτημα πια ούτε το νόμισμα ούτε η ευρωπαϊκή μας ταυτότητα. Είναι πλαστό αυτό το πρόβλημα. Και να φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση (που δεν γίνεται, θέλει διαδικασίες πολύπλοκες και χρονοβόρες), πολύ σύντομα το πρόβλημα (που είναι το πρόβλημα του καπιταλισμού που αυτοκαταστρέφεται κάθε μέρα που περνάει) θα εκραγεί στην Ισπανία, σε κάποια μικρή χώρα από τις καινούργιες, στην Γαλλία ή την Ιταλία.

Η διαχείριση της κρίσης απαιτεί να δει η Ευρώπη το πραγματικό πρόβλημα που είναι το δικαίωμα, η ανάγκη αλλά και η απαίτηση όλων των Ευρωπαίων να ζουν σαν άνθρωποι – όχι στο περιθώριο των πολύ πλουσίων και του υπηρετικού τους προσωπικού (στις διάφορες μορφές του). Από την Ελλάδα ξεκίνησε μία διεκδίκηση ξεκάθαρη που φωνάζει πως δεν πάει άλλο αυτό το σύστημα.

Δεν είμαι οικονομολόγος ούτε ταλαντούχος πολιτικός για να ξέρω τι πρέπει να γίνει για να στερεωθεί σε γερές βάσεις πανευρωπαϊκά μια άλλη αντίληψη ζωής – που θα σέβεται την διαδρομή του κάθε ανθρώπου πάνω σε αυτόν τον πλανήτη και θα υποκλίνεται μπροστά στην κάθε ξεχωριστή μονάδα που συνδιαμορφώνει ήδη την μεγάλη κοινωνία των ανθρώπων – αυτό που λέμε ανθρωπότητα.

Χτές όλη μέρα χάζευα εδώ στην Τήνο όπου βρίσκομαι τις ειδήσεις από τις Βρυξέλλες όπου όλοι αυτοί οι αμήχανοι και χωρίς λύσεις άνθρωποι κουβέντιαζαν και ψαχνόντουσαν για το πώς θα λυθεί αυτό το, περιβόητο πιά, «Ελληνικό Ζήτημα». Αν δεν βρούνε λύση που θα τους δώσει τον χρόνο να κατανοήσουν και να επεξεργαστούν το πραγματικό πρόβλημα και όχι τα συμπτώματά του, θα ζήσουν στην Ευρώπη παρέα με μιαν Ελλάδα που θα πληρώνει με IOU,s τους δημόσιους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους της και δεν θα μπορεί να εισάγει τίποτα αν δεν αρχίσει να παράγει πρώτα και να εξάγει στην συνέχεια – πράγμα που θα πάρει, βέβαια, κάποιο χρόνο.

Να βγούμε από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση πάντως δεν παίζει.  

 

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Michel Koutouzis έγραψε: (πριν 1 έτος)

    C'est si vrai : la politique ce n'est rien d'autre que faire fonctionner ses sens et son entendement.

loading..