Η ομορφιά και η κατάρα της δημοκρατίας

του Χρήστου Λουτράδη

Η ομορφιά αλλά και η κατάρα της δημοκρατίας είναι ότι ενίοτε οι πλειοψηφίες, ηθελημένα ή αθέλητα, διαπράττουν λάθη ακόμη και εγκλήματα.  Για αυτό το λόγο η αποδοτικότερη μορφή δημοκρατικής εκπροσώπησης είναι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

Ήταν λάθος το δημοψήφισμα. Και ήταν λάθος κυρίως γιατί ο Αλέξης Τσίπρας το κέρδισε. Γιατί το κέρδισε, χάνοντας. Προτίμησε να μεταβληθεί από έναν πολλά υποσχόμενο νέο ηγέτη της αριστεράς σε έναν  κομματάρχη που έβαλε πάνω από το κομματικό συμφέρον την άμεση ανάγκη για συμφωνία με τους εταίρους. Έχασε γιατί έθεσε το λάθος ερώτημα στο λάθος κοινό. Δεν μπορείς να ζητάς από ένα εκλογικό σώμα που σε υπερψήφισε πριν από μόνο 6 μήνες να επιβεβαιώσει  την πολιτική σου ηγεμονία σου θέτοντας ένα πλαστό και εκβιαστικό δίλημμα σε έναν λαό θύμα της λιτότητας αλλά και της δικής του άρνησης να ωριμάσει κοινωνικά και πολιτικά.

Φαίνεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας κατάλαβε το πολιτικό του λάθος μετά τον εκλογικό του θρίαμβο την Κυριακή. Αντιμετώπισε το ΌΧΙ του δημοψηφίσματος ως ΝΑΙ . Και αυτό είναι το πρώτο θετικό σήμα  πολιτικής ωρίμανσης του Τσίπρα αλλά και του πολιτικού συστήματος στο σύνολο του. Φοβάμαι όμως ότι δεν είναι αρκετό. Δεν είναι αρκετό γιατί όλες οι σχέσεις στηρίζονται στην εμπιστοσύνη και αυτή την στιγμή η εμπιστοσύνη ανάμεσα στην Ελλάδα και στους εταίρους της είναι στο σημείο μηδέν. Κυρίως όμως δεν είναι αρκετό γιατί με το δημοψήφισμα  η Ελληνική Κοινωνία έλαβε απλώς το διδακτορικό της στον διχασμό και έλαβε μια ακόμη δόση λαϊκισμού και απομονωτισμού. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο.