Όχι, Ναι, Πόλεμος και Ειρήνη

του Μάκη Μαλαφέκα

«Να τα ξαπολύσω; Να τα ξαπολύσω;...», έλεγε μέσα του ο Νικολάϊ, τη στιγμή που ο λύκος προχωρούσε προς το μέρος του μακραίνοντας απ' το δάσος. Μεμιάς όλη η φυσιογνωμία τού αγριμιού άλλαξε. Αναταράχτηκε αντικρίζοντας καρφωμένα πάνω του δυο ανθρώπινα μάτια, που, σίγουρα, ποτέ του δεν είχε ξαναδεί.
— Λέων Τολστόϊ

Ο πόλεμος έχει κανόνες. Στον Κλάουζεβιτς, στον Κονδύλη, στον Σουν Τσου, στον Μακιαβέλι, ένας από τους βασικότερους και πιο διαχρονικούς κανόνες της σύρραξης, της σύγκρουσης, της διαμάχης, είναι ότι πρέπει να διεξάγεται με τέτοιο τρόπο ώστε, όταν αυτή φτάνει στο τέλος της, και οι δύο πλευρές να μπορούν να ισχυριστούν – ως έναν βαθμό – ότι νίκησαν. Στην περίπτωσή μας, ότι έβγαλαν κάτι. Η εξαίρεση ή υπέρβαση αυτού του κανόνα ονομάζεται ολικός πόλεμος, συνολική συντριβή του αντιπάλου, κατατρόπωση, αφανισμός, Totaler Krieg.

Ναι, πράγματι: «ο ιστορικός του μέλλοντος θα δυσκολευτεί πολύ να κατανοήσει γιατί δεν έγινε συμφωνία για μια διαφορά 500 εκατομμυρίων» (Αλ. Τσίπρας, 29/06/15). Ο συγγραφέας πολιτικής φαντασίας του παρόντος όμως δεν θα δυσκολευτεί και τόσο, όπως κατά βάση κι ο κάθε οξυδερκής παρατηρητής. Η αντιπαράθεση μεταξύ ελληνικής κυβέρνησης και «θεσμών» είναι, εν τέλει, φιλοσοφικής φύσεως, και ως εκ τούτου διαθέτει έναν χαρακτήρα ολιστικό. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι όλα αυτά γίνονται για τα λεφτά – πολλά λεφτά, πράγματι. Το αντικείμενο της αντιπαράθεσης είναι η απόλυτη (ή όχι) ιδεολογική ηγεμονία ενός συγκεκριμένου ιστορικού εποικοδομήματος. Η μεν ελληνική πλευρά θέλει να πάρει «κάτι», η δε άλλη θέλει ακριβώς να μην πάρει τίποτα η ελληνική πλευρά, κι ούτε να είναι δυνατόν να μπορεί να ισχυριστεί ότι, να, κάτι πήρε. Γιατί τότε, απλούστατα, θα διακυβεύεται ο απόλυτος χαρακτήρας της ηγεμονίας. Μόνον ο συνολικός εξευτελισμός, ο εκμηδενισμός του πειράματος Σύριζα σε όλα τα επίπεδα – κυρίως στο αφηγηματικό – δύναται να κατευνάσει την υπαρξιακή ανασφάλεια ενός συστήματος που έχει απόλυτη επίγνωση της ανηθικότητάς του. Και η επίγνωση αυτή είναι που το κάνει τερατωδώς επικίνδυνο.

Υπήρχαν δύο τρόποι να ηττηθεί εντελώς ο Σύριζα, σε βαθμό που κανείς στην Ευρώπη να μην επιχειρήσει καν να επαναλλάβει το αριστερό εγχείρημα για τουλάχιστον μία γενιά. Ο πρώτος δια της οικειοθελούς μετάλλαξής του σε μία ακόμη καλοθελητική Κεντροαριστερά. Και αυτό φάνηκε ότι πήγε να συμβεί, έως ότου ο Τσίπρας τράβηξε την τελευταία στιγμή το χέρι του από το συμβόλαιο που του υποδείκνυαν όλα τα όργανα πλοήγησης, θεσμικά και εξωθεσμικά. Το τράβηξε σπασμωδικά, και τους έμεινε το σκισμένο του μανίκι στο χέρι. Ο Τσίπρας πήδηξε απ' το παράθυρο του αστυνομικού τμήματος κι άρχισε να τρέχει προς τους Αμπελόκηπους και την Κυψέλη, προς τον μοναδικό του εν δυνάμει σύμμαχο (και φίλο): τον λαό. Με την διαλεκτική του αυτή ταυτισή, θέτει τους θεσμούς – που πλέον στο κείμενο θα ξαναπούμε Τρόικα παρακαλώ – μπροστά σε μία επιλογή: να έρθουν και να τον κυνηγήσουν όπου αυτός βρίσκεται, γιατί το υποκείμενο με το οποίο ταυτίζεται ο διαλεκτικός σου αντίπαλος είναι και το υποκείμενο που είναι προς μετάλλαξη. Υπουργείο οικονομικών είναι; Θα μεταλλάξουμε το Υπουργείο Οικονομικών! Σύριζα είναι; Θα μεταλλάξουμε τον Σύριζα! Δημοψήφισμα είναι; Θα μεταλλάξουμε το δημοψήφισμα! Λαός είναι; Θα μεταλλάξουμε τον λαό! Σε μια βδομάδα; Σε μια βδομάδα.

Το μιντιατικό waterboarding στο οποίο υπόκειται ο ελληνικός πληθυσμός από το περασμένο Σάββατο, σε συνδυασμό με τα διασταυρωμένα οικονομικά πυρά που εξαπολύουν ΕΚΤ και ΔΝΤ στραγγαλίζοντας τους πιο αδύναμους – αυτούς ακριβώς για λογαρισμό των οποίων ο Σύριζα ήθελε να πάρει «κάτι» – δείχνει ξεγυμνωμένη την αληθινή φύση του αντιπάλου, μέσα κι έξω. Μα, τελικά, ίσως αυτό να ήταν και το λάθος εξαρχής. Στη διάρκεια της πεντάμηνης διαπραγμάτευσης, ο Τσίπρας συναναστράφηκε τόσο κοντινά τους συνομιλητές του που ίσως έφτασε να πιστέψει ότι είναι και κανονικοί άνθρωποι. Που, φυσικά, δεν είναι. Κι η απόλυτη ετοιμότητά τους να θυσιάσουν απροβλημάτιστα κόσμο και κοσμάκη για ένα άθλιο «κάτι», στην ουσία για να αποφύγουν μια ενδεχομένως μακρόχρονη αριστερή και δημοκρατική κύστη λατινοαμερικανικού τύπου μέσα στην Ευρώπη – με αναδιανομές, δημοψηφίσματα και τέτοια –, τους μεταμόρφωσε σε οικονομικούς Πινοσέτ εν ριπή οφθαλμού. Ειδικά ο κύριος Σουλτς το περίμενε πώς και πώς να του συμβεί αυτό μια μέρα. Και πώς του πάει η στολή... Ως κι ο Σίλβιο το είχε διαβλέψει.

Τα πρωτοσέλιδα του Πρώτου Αίματος, τα ουρλιαχτά του Σκάι και τα χρυσελεφάντινα τσόκαρα του Μένουμε στον Έκτο δεν θα νικήσουν. Ενδέχεται όμως να εξουσιάσουν και πάλι, με περισσότερο μένος από ποτέ. Τώρα ξέρουμε.   

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Αλέξανδρος Raskolnick έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Σωστά είναι όλα αυτά και περισσότερο ζοφερά. Πιο ζοφερό απ' όλα, το ενδεχόμενο τα χρυσελεφάντινα τσόκαρα του "Μένουμε στον Έκτο", να εξουσιάσουν και πάλι, με περισσότερο μένος από ποτέ...

    Όμως για να το ξανασκεφτούμε: κι αν δεν ήταν γι' αυτά τα 500 ψωροεκατομμύρια, πάντως ίσως να μην είναι φιλοσοφικό το ζήτημα. Τι φιλοσοφικές ανησυχίες να έχουν οι ακριβοπληρωμένοι υπάλληλοι των τραπεζιτών? Είναι για τα λεφτά, λέω εγώ και follow the money! Για πολύ περισσότερα λεφτά γίνεται η φασαρία, και χωρίς να τους υποτιμάτε, μην τους υπερτιμάτε, αυτούς τους ευρωμαφιόζους που σε αντίθεση με τους κανονικούς μαφιόζους που έχουν πολλούς και διάφορους και περίπλοκους κανόνες, αυτοί έχουν μόνον έναν: ότι δεν υπάρχει σ' αυτό το παιχνίδι κανένας κανόνας! Follow the money, σας ξαναλέω. Τα λεφτά που φόρτωσαν στις πλάτες των Ευρωπαίων φορολογούμενων, για να σώσουν τις τράπεζες των αφεντικών τους. Είναι πολλά τα λεφτά! Και αυτό το "κωλόπαιδο" ζητάει να κουρευτούν! Που ξανακούστηκε! Πώς θα μπορούσαν να το πουν στους ψηφοφόρους τους που αμέριμνοι πίνουν άσπρες μπύρες, μασουλώντας λουκάνικα Φρανκφούρτης? Πώς θα μπορούσαν? Totaler Krieg, λοιπόν!

  • 2 Ο/Η  νίκος έγραψε: (πριν 1 έτος)

    @Αλέξανδρος Raskolnick όταν αναφέρεται σε φιλοσοφικό ζήτημα δεν νομίζω πως είναι ενεργητική πράξη τού υποκειμένου, πώς δλδ είτε ο συριζα είτε η γιουρόπας έχουν ως υποκείμενα φιλοσοφικές <ανησυχίες>, πρώτα πρώτα δεν μπορεί μια συλλογή υποκειμένων, μια ομάδα να <ανησυχεί> σύσσωμη νομίζω. δλδ το φιλοσοφικό ζήτημα έτσι όπως το κατανοώ είναι η φιλοσοφικότητα τού πολέμου και τής ειρήνης, το διαλεκτικό υποκείμενο όταν αφομοιώνεται εκ τής διαφοράς (βλ. πάνω) τότε αφηγείται και πολεμά με φιλοσοφικούς όρους, όχι δλδ πως δέν μαχονται για οικονομικούς λόγους, για φράγκα, αλλά ότι τα φράγμα είναι το μέσον πρός τον σκοπό τής ηγεμονίας.
    φυσικά το πρόβλημα εδώ είναι πως η ηγεμονία δύναται νάν άλλο ένα μέσο πρός κάποιον άλλο σκοπό, και στη παρούσα οντολογική κατάσταση θάλαγα πώς είναι επιθυμητικές μηχανές, νομαδικές, που δεν κοντοστέκουνται ποτέ σ´ένα σκοπό.

loading..