Αν δεν ξεκινήσεις, δεν πάς πουθενά

του Άρη Δαβαράκη

Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει από νωρίς τον Μάρτιο και δεν θέλω καθόλου να είμαι στην Αθήνα. Μια καλή εξήγηση είναι πως οι εξελίξεις στον κοινό μας βίο με αφορούν τόσο πολύ που χρειάζομαι την απόσταση για να μπορώ να διαμορφώσω toportal.gr - το περιεχόμενό του και την εικονογράφησή του σε συνεργασία με τον Γ. Αν εξαιρέσουμε την στιχουργική (που δεν μπορώ όμως να την υπηρετώ σε καθημερινή βάση, όπως και το «άλλο» γράψιμο) μόνο με την δουλειά μου στο τρίτο πρόγραμμα και με όσα κάναμε, μια μεγάλη παρέα και ο καθένας χωριστά «μαζί» με τον Χατζιδάκι, μπορώ να συγκρίνω την ενασχόλησή μου με toportal.gr. Με νοιάζει παράδοξα πολύ, με απασχολεί – και μου τρώει όλη τη μέρα γιατί είναι μια καθημερινή νανο-βιοτεχνική άσκηση θάρρους να είναι εκεί, έτοιμο, κάθε βράδυ μετά τα μεσάνυχτα, με την ημερομηνία της επόμενης μέρας δίπλα σε κάθε κείμενό του.

Με ενδιαφέρει toportal.gr γιατί είναι ο φορέας μιας ιδιαίτερης αντίληψης, μιας άλλης οπτικής γωνιάς για όλα όσα συμβαίνουν στην ευρύτερη κοινωνία. Είμαι για άλλη μια φορά πολύ τυχερός που έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά δυό χρόνια πριν – τον πρώτο χρόνο με άλλους τρείς στην ομάδα, μετά μόνο με την συνεργασία του Γ – και, δουλεύοντας καθημερινά όσο δεν έχω δουλέψει ποτέ στη ζωή μου, κατάφερα να το κρατήσω όρθιο και ζωντανό. Το κίνητρο ήταν από την αρχή η συμμετοχή στην μεγάλη κοινωνικο-πολιτική αλλαγή που, τα τελευταία λίγα χρόνια, έβλεπα να έρχεται. Μια ριζική αλλαγή στο πως βλέπουμε πια τα πράγματα σαν σύγχρονοι Έλληνες και στο πως το εκφράζουμε. Η μεγαλύτερη τύχη μου είναι οι γνωστοί και άγνωστοι φίλοι που συνεισφέρουν με κείμενά τους σ’ αυτήν την προσπάθεια που είναι τελικά κι’ αυτή ένας μικρός αλλά και πολύ καθαρός καθρέφτης μιας τάσης καινούργιας που διαμορφώνεται παράλληλα στο mainstream, χωρίς να ταυτίζεται με αυτό.

Ξεκίνησα όμως από την ανάγκη μου να το σκάω συνεχώς από την Αθήνα τους τελευταίους μήνες που η κοινωνία μας μεταμορφώνεται και πάλι και ετοιμάζεται για νέες προσπάθειες, άλματα και επιδόσεις ιδιωτικές ή συλλογικές. Παρακολουθώ τις εξελίξεις από πιο κοντά και με περισσότερη ένταση όσο δεν αποτελούν αυτές μέρος της καθημερινότητάς μου. Τις επεξεργάζομαι καλύτερα και τα συμπεράσματά μου αποτυπώνονται πιο καθαρά σ’ αυτό εδώ το ιδιότυπο εγχείρημα που με πολύ μεγάλη δυσκολία τα βγάζει πέρα. Σκέφτομαι τελικά πως είναι μία στάση ποιητική αυτή του toportal.gr – και ίσως γι’ αυτό όχι μόνο τα καταφέρνει να κερδίζει κάθε μέρα κι’ άλλα «κλικ» επισκεψιμότητας αλλά έχει και την ανοχή της «πιάτσας» που δεν το θεωρεί (αφού δεν είναι) ανταγωνιστικό, γι’ αυτό και γενναιόδωρα του επιτρέπει να «λινκάρει» με όλα τα κείμενα που το ενδιαφέρουν και το βοηθούν να είναι εντελώς ανοιχτό προς όλους όσους βρίσκουν στην προσπάθειά του κάτι ενδιαφέρον.

Αλλά ξανά ξέφυγα από την ανάγκη μου να ξεφεύγω από την Αθήνα και να συγκεντρώνομαι σε όλα όσα συμβαίνουν από κάποια απόσταση – ιδιαίτερα τους τελευταίους δύο μήνες που η υπόθεση της διαπραγμάτευσης έπαιρνε πια διεθνείς διαστάσεις και η αγωνία για μια ενδεχόμενη απομόνωση της Ελλάδας από το διεθνές σκηνικό γινότανε όλο και πιο απειλητική. Δεν είναι ζήτημα ευρω η δραχμής, ούτε καλών ή κακών Ευρωπαίων αυτό που μας συμβαίνει. Είναι άλλης τάξεως το «διακύβευμα» (να και μια λέξη που έμαθα μετά τα εξήντα μου). Η Ελλάδα πρέπει επειγόντως να αλλάξει και να επαναφορτιστεί με όραμα και στόχους τέτοιους που θα την εξαναγκάσουν να ξαναβρεί το σφρίγος και την δημιουργικότητά της. Οι τελευταίες δεκαετίες, κακά τα ψέματα, ήταν θλιβερές σε ότι αφορά τις επιδόσεις μας. Οι ηγεσίες δεν βοηθούσαν. Η εμφάνιση του Τσίπρα μέσα στον βαθύ γκρι χρώμα που είχε απλωθεί σχεδόν παντού, μας έδωσε την αφορμή να επανεκτιμήσουμε τις θέσεις μας, να δηλώσουμε πως αυτό που φτιάξαμε από το 80 και μετά θέλει αν όχι ολικό γκρέμισμα, το λιγότερο ένα γερό ξεσκαρτάρισμα πριν από μιαν εκρηκτική επανεκκίνηση. Αυτό γίνεται τώρα – και γίνεται λιγάκι σαν παράσταση αποσπάσματα της οποίας αναμεταδίδονται σε ολόκληρο τον πλανήτη που ξαναγνωρίζει την Ελλάδα αλλοιώς.

Σήμερα Τετάρτη θα ζήσουμε άλλη μια ζόρικη μέρα στις Βρυξέλλες, εδώ και στα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Πάλι Eurogroup – με υψηλό δείκτη κινδύνου, μη γίνει κάποιο λάθος, κάποιος κακός χειρισμός, μια στραβοτιμονιά που θα χαλάσει ότι χτίστηκε με πολύ κόπο τους τελευταίους μήνες. Ξέρω. Όσοι από εσάς επιμένετε μόνο στους αριθμούς θα πείτε πως όχι μόνο δεν χτίστηκε τίποτα αλλά καθυστερήσαμε κιόλας λόγω κακών χειρισμών και απειρίας. Αλλά δεν θα συμφωνήσουμε. Γιατί μέσα από αυτές τις κουραστικές διαδικασίες και τους «διαλόγους» μας με δανειστές, εταίρους, «φίλους» και «εχθρούς», διαμορφώνεται η νέα μας ταυτότητα που, αν πάνε τα πράγματα καλά, θα είναι παγκοσμίως αναγνωρίσιμη και έγκυρη και θα μας βοηθήσει να γίνουμε επιτέλους δημιουργικοί και φωτεινοί, χρήσιμοι και συνεργάσιμοι, παραγωγικοί σε ότι αφορά την ουσία της παρουσίας μας στον πλανήτη.

Τι εννοώ «αν πάνε τα πράγματα καλά»; Εννοώ αν υπάρξει μια συμφωνία, έστω και ζόρικη. Αν περάσει από το κοινοβούλιο χωρίς σοβαρές επιπλοκές και απώλειες. Αν επανέλθουμε σε μια κανονικότητα που ο καθένας από μας θα τρέξει να την αρπάξει σαν ευκαιρία και αφορμή για δημιουργία. Να αλλάξουμε εννοώ να μας νοιάζει η φύση, το οικοσύστημα, η ουσία, το κουκούτσι της ζωής μας που είναι άϋλο αλλά μπορεί να κάνει θαύματα. Να γίνουμε παράδειγμα προς μίμηση και για τους άλλους Ευρωπαίους, να επιχειρήσουμε και να δραστηριοποιηθούμε με ενθουσιασμό και ισχυρή ενέργεια.

Για να γίνουν όλα αυτά και άλλα πολλά πρέπει πρώτα να μας αποδεχθούν οι άλλοι όπως είμαστε και εμείς να σεβαστούμε τις όποιες κατακτήσεις τους. Να μην τους υποτιμούμε τους φίλους μας αφού μαζί τους ζούμε και δεν βοηθάει καθόλου να τους κατακρίνουμε.

Πρακτικά: Να πάνε όλα καλά εκεί στα κεντρικά, να ομαλοποιηθεί η κατάσταση, να μπορέσει και η κυβέρνηση Τσίπρα να ασχοληθεί με τα χίλια-δυό που εκκρεμούν, να μπορέσουμε και εμείς, ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί, να ξαναγίνουμε χρήσιμοι, δημιουργικοί, ωραίοι.

Να πάνε όλα καλά και σήμερα. Να κάνουμε άλλο ένα βήμα μπρός.

Αν δεν ξεκινήσεις δεν πάς πουθενά.