Σκουλικομυρμηγκότρυπα!

του Άρη Δαβαράκη

Πέρασε η Δευτέρα, η πρώτη μέρα του καλοκαιριού, με την αγωνία του «τι θα συμβεί». Στα social-media  όλοι μας το κοντό του και το μακρύ του, όλοι εμείς, οι κατέχοντες την αλήθεια παραμάσχαλα. Η τηλεόραση ανοιχτή, το λαπ-τοπ και το i-pad online και το μυαλό μπουρδουκλωμένο. Τι παίζεται τελικά μέσα σε όλη αυτή την διαπραγμάτευση που τελειωμό δεν έχει; Πέντε ολόκληρους μήνες Eurogroups, Brussels groups, σύνοδοι κορυφής, έκτακτες συναντήσεις, τετραμερείς, πενταμερείς, εξαμερείς, επείγοντα τηλεφωνήματα - δεν μπορεί, αποκλείεται να γίνονται όλα αυτά επί 150 μέρες για μια συμφωνία που την θέλουμε και εμείς, τη θέλουνε και οι άλλοι. Κάτι άλλο παίζεται, δεν υπάρχει αμφιβολία. Κάτι στο οποίο εγώ ή εσύ δεν έχουμε πρόσβαση.

Ίσως να παίζεται η πολύ δύσκολη για τις σημερινές ηγεσίες της Ευρώπης απόφαση να δεχτεί στην αγκαλιά της μια «κυβέρνηση της αριστεράς». Θα ήτανε πραγματικά πολύ πιο βολικό για την «άλλη πλευρά»  να είχε καταρρεύσει ο Τσίπρας εγκαίρως ώστε μετά από μια αριστερή παρένθεση να επιστρέφαμε σε κυβερνήσεις τύπου Παπαδήμου. Δεν συνέβη αυτό. Η κυβέρνηση Τσίπρα άντεξε και ο πρωθυπουργός, μέσα σε ένα περιβάλλον ύφεσης, ανέχειας, μεγάλης δυσκολίας και πολλών ανοιχτών μετώπων, έγινε συμπαθής και αποδεκτός από ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας – κέρδισε δηλαδή σε δημοφιλία και θεωρείται πιά σαν ο καταλληλότερος  για την πρωθυπουργία πολιτικός, με τον δεύτερο στη σειρά δεκάδες «πόντους» πίσω. Ίσως αυτό που άλλαξε την διάθεση των πιστωτών και εταίρων μας, να είναι το γεγονός πως η Ευρώπη δεν κατάφερε να δημιουργήσει την ρήξη που επιζητούσε τόσο μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και μέσα στην Ελληνική κοινωνία και στο 30% ψηφοφόρων που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ –για τον Αλέξη Τσίπρα – χωρίς να είναι αριστεροί.

Φυσικά η «αυστηρότητα» και η σκληρή στάση της Γερμανίας, έφερε το αντίθετο αποτέλεσμα. Η κυβέρνηση διεύρυνε κατά πολύ την «αποδοχή» της αυτούς τους πέντε μήνες που το πάλευε. Και πιο κερδισμένοι βγήκανε αυτοί που στήριξαν ξεκάθαρα τον Τσίπρα (χωρίς να του στήνουν συνεχώς παγίδες και να του δυσκολεύουν τη ζωή). Αυτό το 74% δημοφιλίας που έχει ο πρωθυπουργός προέκυψε ενώ εκείνος πάλευε να ισορροπήσει τις έξω και τις μέσα πιέσεις – και χωρίς να μπορεί να μοιράσει σε κανέναν τίποτα –αφού είχε φροντίσει ο Σαμαράς να τον αφήσει στεγνό, χωρίς καπίκι χρηματοδότησης. Αυτή η διαπίστωση (που δεν επιδέχεται αμφισβητήσεις και το ξέρουν και οι Ευρωπαίοι και οι ντόπιοι συνεργαζόμενοι και εκπρόσωποί τους) είναι, νομίζω, ο κύριος παράγοντας που τους υποχρεώνει πια να κινηθούν κάπως πιο θετικά – αφού όσο το τραβάνε στα άκρα, τόσο πιο αγαπητός γίνεται ο πρωθυπουργός.

Ίσως λοιπόν (λέμε τώρα) να σκέφτηκαν κάπως καθυστερημένα την άλλη λύση: «Ας του δώσουμε μια συμφωνία επιτέλους και ας τον αφήσουμε να την πάει στο κόμμα του και το κοινοβούλιο μήπως και μας απαλλάξουνε από αυτόν οι ίδιοι οι σύντροφοί του –που θα τον κατηγορήσουν για μειοδότη και μνημονιακό και φιλόδοξο, που μόνο η πρωθυπουργία τον ενδιαφέρει και ας μην έχει ο κόσμος φαϊ να φάει. Εκεί θα τον δούμε.»

Τώρα λοιπόν περνάμε σε αυτή τη φάση. Ήδη διάβασα στο Facebook ένα πόστ υποψήφιου (με την Νέα Δημοκρατία) που πανηγύριζε πολύ επιπόλαια για την «πτώση του Τσίπρα» - και ένα σωρό άλλες σαχλαμάρες. Θα μου πείτε υποψήφιος της ΝΔ ήταν ο άνθρωπος, να μην ελπίζει στην εξαφάνιση του «παράγοντα Τσίπρα»; Λογικό είναι. Αν υπήρχε τρόπος να αλλάξει ηγεσία ο ΣΥΡΙΖΑ, θα έπεφτε κάθετα σε μονοψήφιο ποσοστό και ο χώρος θα ξανάνοιγε επιτέλους για όλο το παλιό πακέτο. Με την Ζωή Κωνσταντοπούλου προεδρίνα – λέμε τώρα - θα ξαναγινότανε ένα κόμμα που θα πάλευε να μπει στη Βουλή.

Πάνω στην συμφωνία που θα φέρει ο Τσίπρας στο κόμμα και το κοινοβούλιο, θα παιχτεί το δεύτερο και απείρως πιο δύσκολο (ακόμα και συναισθηματικά) μέρος του δράματος. Θα δούμε ξαφνικά διαφόρους «σαν έτοιμους από καιρό» επίδοξους διαδόχους, ίσως να φτάσουμε και στην απώλειά της «δεδηλωμένης». Ευκαιρία για το crash-test εντός Ελλάδος που θα κάνει τον Αλέξη Τσίπρα ηγέτη άπαξ και δια παντός. Δεν μπορεί να αφήσει ακυβέρνητη μια ολόκληρη πολιτεία που τον εμπιστεύεται και θα του βάλει πλάτη αποφασιστικά, για να μην στενοχωρήσει κάποιους παλιούς συντρόφους που ονειρεύονται ακόμα το 1917.

Στις Βρυξέλλες, μετά τις εξελίξεις της Δευτέρας, μένει ο Παπάς με τον Τσακαλώτο για να δουλέψουνε εκεί μέχρι την Πέμπτη που είναι η καινούργια ημερομηνία του «ή ταν ή επί τας» μας. Και ο Τσίπρας έρχεται εδώ να πείσει τους δικούς του πως πρέπει η συμφωνία, όποια και αν είναι, να ψηφιστεί οπωσδήποτε.

Για να κερδηθεί χρόνος – αλλά και για να μην ανοίξει πάλι ούτε χαραμάδα μέσα από την οποίαν θα μπορούσε να επιστρέψει στην πολιτική ζωή μας η αποφορά της χρηματολαγνείας που σάπισε την Ελληνική κοινωνία διαφθείροντάς την σε βαθμό βαθειάς αποσύνθεσης.

Τυχερός άνθρωπος ο Τσίπρας – τον ζηλεύω!  Έχει μπροστά του μεγάλους αγώνες, που θα τους κερδίσει – και θα πρέπει μετά να επανακινήσει την Ελλάδα ξεκινώντας από το άλφα μιας νέας, ιστορικά, περιόδου της – που θα είναι συνδεδεμένη με το όνομά του.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η ολγα έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Αν και τα μετρα ειναι και παλι υφεσιακα, στηριζουμε Τσιπρα γιατι και μονο η σκεψη οτι μπορει να ξανακυβερνησει ο Σαμαρας και μαλιστα αυτη τη φορα και με το Ποταμι ειναι εφιαλτικη.
    Ελπιζω να μπορεσουν γρηγορα να βαλουν στα δημοσια ταμεια χρηματα απο τις λιστες Λαγκαρντ,κ.λ.π., να κυνηγησουν πραγματικα τη φοροδιαφυγη και με το ποθεν εσχες, να βρουν το μαυρο χρημα που υπαρχει παντου γυρω μας.
    Μονο ετσι θα ανακουφιστει ο φτωχος κοσμος, γιατι μετα θα περισσευουν λεφτα και για κοινωνικες δαπανες και ισως και για αναπτυξη.

loading..