Η Δευτέρα που θα θυμόμαστε

του Άρη Δαβαράκη

Το Πάσχα φέτος ήτανε νωρίς. Μεγάλο Σάββατο, 11 Απριλίου πήγα στη Μύκονο με φίλους, μια μέρα ηλιόλουστη, μετά από έναν παράξενο, βαρύ χειμώνα. Εγώ έμεινα στο «Δεσποτικό», στην Άννα Λόντου, παλιά μου γνώριμη από πολλές μεριές και επί πολλά χρόνια – όταν μέναμε, παρέες ολόκληρες, στο ξενοδοχείο «Κουνενή» των γονιών της.   Εκείνο το Σάββατο, γύρω στο μεσημέρι, είχαμε ήδη βολευτεί και λιαζόμασταν στον «Τάσο» στην παραλία της Παράγκας – με τα τελευταία νηστίσιμα πριν την Ανάσταση ξυπόλυτοι στην άμμο. Την άλλη μέρα, αναστημένος, έκανα και την πρώτη παγωμένη μου «βουτιά» - πολύ προσεκτικά μην πάθω έμφραγμα -  τρώγοντας αρνάκι στη σούβλα και μυκονιάτικα τυριά, αυγά, κοκορέτσια, λούζα και όλα τα καλά του κόσμου κάτω από ένα ήλιο δυνατό ανοιξιάτικο, κυκλαδίτικο, μεσογειακό, απερίγραπτα ευεργετικό και για το μυαλό και για το σώμα, την ψυχή και την αγάπη που άρχισε πάλι να παράγει δυνατές ενέργειες με επιπτώσεις που, επιτέλους, δεν μπορούσα για άλλη μια φορά να τις ελέγξω, ευτυχώς.

Η Ελλάδα, ήδη, από τις 25  Ιανουαρίου, ξημερώνοντας 26, είχε σπάσει το φράγμα του ήχου και αγωνιζότανε να προσαρμοστεί στους νέους σχεδιασμούς της Ιστορίας. Ένα πρόσωπο μόνο μέσα στην γενική σύγχυση μου έμοιαζε εμένα πως ξέρει από ποια μεριά ανατέλλει ο ήλιος και προς τα πού δύει. Ευτυχώς το χαοτικό σύμπαν τον είχε στείλει στην καρέκλα του πρωθυπουργού αφού από εκεί θα μπορούσε να προλάβει τις κακοτοπιές και τα ατυχήματα της μεταβατικής περιόδου από τον κύκλο που έκλεισε στον κύκλο που μόλις ανοίγεται. Μόνο που για να τα καταφέρει να ανταπεξέλθει το παλληκάρι αυτό, έπρεπε να κάνει πολλή φασαρία για να αποσπάσει την προσοχή όσο το δυνατόν περισσότερων παγκοσμίως ενδιαφερομένων για αυτήν την Ευρωπαϊκής εμβέλειας εξέλιξη - που είχε ήδη εκτοξευθεί προς το μέλλον και που την είχε αναλάβει εργολαβία. Άντε να ξυπνήσεις την κουρασμένη από τα πολλά προνόμια, την τρελή κατανάλωση και τις συνεχείς αναγκαστικές  εφευρέσεις και άλλων τρόπων να αποθηκεύει τα προϊόντα των εγκλημάτων της, Ευρωπαϊκή ηγεσία – με την τοπική, Ελλαδίτικη ουρά της.

Επαναστάσεις με όπλα στους δρόμους δεν γίνονται πια οπότε ο Βαρουφάκης με την κόκκινη γραμμή στο πέτο του σακακιού ήτανε η πιο κατάλληλη λύση για την εκκίνηση μιας νέου ύφους «διαπραγμάτευσης» που θα έφερνε τ’ απάνω-κάτω. Χωρίς γραβάτα, με τον Βαρουφάκη και με κάτι πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό του πρωθυπουργού μας, πριν μπει καλά-καλά ο Φεβρουάριος είχαμε γίνει πρώτο θέμα στην Ευρώπη και προχωρούσαμε ακάθεκτοι αποσπώντας το ενδιαφέρον όλο και περισσότερων συνανθρώπων και κυβερνήσεων στον πλανήτη, είτε θετικά είτε αρνητικά. Μέχρι να σκάσει η άνοιξη στις 22 Μαρτίου είχαμε γίνει the talk of the town όχι μόνο στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, την Ουάσιγκτον και την Νέα Υόρκη αλλά παντού όπου υπήρχαν άνθρωποι που τους ενδιέφεραν τα λεφτά (η «οικονομία» δλδ) και διέκριναν σοβαρούς κινδύνους πίσω από το απρόσμενο αυτό διεθνές σώου της μικρής Ελλάδας που είχε πάρει φόρα και άντε να την συμμαζέψεις.

Σήμερα κλείνει αυτός ο κύκλος, η πρώτη (και πολύ ζόρικη) φάση της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα. Είναι Δευτέρα, είναι το θερινό ηλιοστάσιο, είναι 22 του μηνός –και έχουμε Brussels Group (από την Κυριακή έχει ξεκινήσει), Eurogroup, Έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ με μοναδικό θέμα την Ελλάδα και «εξαμερή» στο τέλος της βραδιάς όπου εκτός από τον Αλέξη Τσίπρα, θα παραστούν ο Ντόναλντ Τούσκ (που την συγκάλεσε), ο Μάριο Ντράγκι, ο Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ, η Κριστίν Λαγκάρντ και, last but not least, ο Γερούν Ντάϊσελμπλουμ. Οπότε λογικά, μετά από μια ολοήμερη αθλητική ανακεφαλαίωση πέντε μηνών καθημερινού αγώνα, το πιθανότερο είναι πως θα βρεθούν κάποιες λύσεις. Δυστυχώς εικάζεται πως οι λύσεις που θα δοθούν δεν θα είναι της διάρκειας και της δυναμικής που θέλει η Ελλάδα για να μπορέσει να γκαζώσει και να ανακάμψει. Αλλά θα σταματήσουν τουλάχιστον αυτές οι τρομοκρατίες για τις κλειστές τράπεζες και τα άδεια ράφια στα super-market και τα φαρμακεία.  

Ότι και να γίνει, όποια και αν είναι η εξέλιξη, εγώ νοιώθω τυχερός που είμαι παρών, δημιουργικός και ενεργός σ’ αυτήν την ξαφνική, ιστορική υπερπροσπάθεια της Ελλάδας να ανεβεί ένα σκαλοπάτι πιο ψηλά, να διευρύνει την θέα και τον ορίζοντά της. Και τολμώ να ξαναπώ πως όλο αυτό το πακέτο, το άλμα προς τα εμπρός παρ’ όλους τους κινδύνους, το χρωστάμε στον Αλέξη Τσίπρα που βρέθηκε στην κατάλληλη θέση την πιο κατάλληλη στιγμή.

Όποια και αν είναι η εξέλιξη σήμερα, ακόμα και αν οδηγηθούμε σε άλλη μια αναβολή, το σημαντικό είναι η ρήξη με το παρελθόν μας – μια ρήξη που πρέπει βέβαια να προχωρήσει αποφασιστικά μόλις μπει το νερό στο αυλάκι, ξεριζώνοντας όλα τα μπάομπαμπς για να οικοδομηθεί επιτέλους μιά Ελλάδα αξιοπρεπής, αξιοκρατική, δημιουργική, αυτοδύναμη, με αποφασιστικότητα μεγάλης ανατρεπτικής δυναμικής. Έχει πάρα πολλή δουλειά μπροστά του ο Τσίπρας - που δεν ανήκει αποκλειστικά στην «Αριστερά» αλλά σε όλους μας, όλους όσους τον πιστεύουμε και ποντάρουμε επάνω του. Είναι ο πρωθυπουργός που τον διαλέγει ως τον  «καλύτερο» το 62% των Ελλήνων και απολαμβάνει μιας δημοτικότητας χωρίς προηγούμενο – που φτάνει το 74%. Αυτό κάτι σημαίνει και γι’ αυτό το «κάτι» που είναι ζήτημα σύνθεσης και όχι «διαίρει και βασίλευε» ο πρωθυπουργός που ξέρει πως ότι και αν αποφασίσει σήμερα (ή σε μια εβδομάδα) η μεγάλη πλειοψηφία θα τον στηρίξει, πρέπει να δώσει μάχες σκληρές και αποφασιστικές εδώ μέσα στην Ελλάδα (αφού τακτοποιηθούν κάπως τα διεθνή και η χρηματοδότηση). Μάχες που θα είναι και οι πιο δύσκολες.

Είμαστε όμως τόσο πάρα πολλοί αυτοί που νοιώθουμε ότι μας εκπροσωπεί παραπάνω από επάξια, ώστε μπορεί από εμάς να αντλήσει όση δύναμη και στήριξη χρειάζεται για να προχωρήσει δυνατά σε ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις που θα δημιουργήσουν μια καινούργια, σύγχρονη Ελλάδα.

Καλή βδομάδα!  Καλή τύχη σε όλους μας!

ΥΓ: Είμαι στην Τήνο, στον άγιο Φωκά, στο Golden Beach. Εδώ θα υποδεχτώ τις εξελίξεις. Παρέα με τον Νίκο και τον Ηλία και τις οικογένειές τους. Στο νησί της γιαγιάς Ελισάβετ!