Το πραγματικό deadline είναι η επίτευξη μιας καλής συμφωνίας

"Αυγή"/Κύριο άρθρο

Πέρασε η "ημερομηνία ορόσημο", η 14η Ιουνίου, οπότε θα άρχιζε να βρέχει ακρίδες. Δεν έχουν πληρωθεί οι δόσεις του ΔΝΤ, δεν έγινε τίποτα το περασμένο -υποτίθεται "take it or leave it"- Σαββατοκύριακο στις Βρυξέλλες και δεν έχει σκιστεί ακόμη το παραπέτασμα του Ναού. Σήμερα, 18 Ιουνίου, συνεδριάζει το Eurogroup και, όπως όλα δείχνουν, ο ήλιος θα ξημερώσει και αύριο. Επόμενη σημαδιακή ημερομηνία η 30ή Ιουνίου, οπότε θα επέλθει ο κατακλυσμός.

Επί τέσσερις μήνες η κυβέρνηση δίνει τη μάχη, η οποία θα έπρεπε κάθε φορά να έχει τελειώσει... χθες. Ύστερα από την τελευταία κρίση, που θα μπορούσε να περιγραφεί ως "πέφτουν οι μάσκες", θεσμοί, δανειστές, Βερολίνο, Φραγκφούρτη, Ουάσιγκτον κατάλαβαν ότι πρέπει, για το κοινό καλό, να αρχίσουν να δίνουν βάση σε όσα λέει η Αθήνα.

Η πραγματική διαπραγμάτευση μόλις άρχισε, εκτίμησε προχθές ο πρωθυπουργός. Σήμερα, όλοι μιλάνε με όλους, όλοι εμφανίζονται διατεθειμένοι να διαπραγματευθούν κάνοντας μισό βήμα πίσω. Η φωνή της λογικής λέει πως πρέπει να πρυτανεύσει και στους δανειστές, τελικά, ο ρεαλισμός, ώστε να αποφευχθεί η ρήξη και να προκύψει μια προωθητική συμφωνία. Όμως κανείς δεν μπορεί να προδιαγράψει την έκβαση.

Στην πολιτική οι προθεσμίες, τα deadlines, είναι πολιτικά, όχι ημερολογιακά. Οι ημερομηνίες παίζουν τον ρόλο τους με το να πιέζουν τις καταστάσεις, αλλά δεν τις καθορίζουν. Από εκεί και πέρα, όλοι βιάζονται, Ελλάδα και δανειστές, να ξεκαθαρίσει η κατάσταση

To μόνο πραγματικό deadline της διαπραγμάτευσης είναι η επίτευξη μιας καλής συμφωνίας.