Το μνημόνιο του Μυστήριου Τρένου - Μέρος Τρίτο

του Κωστή Α. Μακρή

Μετά απ’ όλες αυτές τις Μνημονιακές και μνημειώδεις φαντασιώσεις, για το τι θα μπορούσα να κάνω για την Ελλάδα αν είχα υπερβολικά πολλά λεφτά, (Το μνημόνιο του Μυστήριου Τρένου — Μέρος Πρώτο, Το μνημόνιο του Μυστήριου Τρένου — Μέρος Δεύτερο) βλέποντας επίσης πόσο καλά κι ωραία γίνονται με τη φαντασία τα πράγματα, να που μου έρχεται αίφνης κατακέφαλα η πιο μεγάλη ονειροφαντασιά, η πιο σπουδαία και μεγαλόπνοη, ανάλογη σε μέγεθος και ποιότητα με το Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας!

Δεν χρειάζεται να είμαι εγώ πλούσιος!

Δεν χρειάζεται να έχω εγώ πάρα πολλά λεφτά!

Όλα όσα φαντάστηκα, όλα όσα ονειρεύτηκα ―«με τον νου πλουταίνει η κόρη, με τον ύπνο η ακαμάτρα», όπως έλεγε η μάνα μου― μπορούν να συμβούν με την καλή θέληση κι απόφαση των συμπατριωτών μου!

Λεφτά υπάρχουν! Η Ελλάδα μπορεί να κάνει πολλά λεφτά! Δουλειά θέλει και απόφαση και ενθουσιασμό και θέληση και συλλογική προσπάθεια με αυταπάρνηση, στοχασμό και εντιμότητα!

Και να βάλουμε υψηλούς στόχους! Να επιζητούμε διαρκώς το άριστο! Να μη δεχόμαστε το μικρό και το φτηνό! Να μην πούμε ποτέ: «Έλα μωρέ! Τι το ψειρίζεις; Μια χαρά είναι για τα Ελληνικά δεδομένα…».

Να ξεπερνάμε τη μικροψυχία του βολέματος με μεγαλόπνοες σκέψεις!

Με αλληλεγγύη, συνεννόηση, συνευθύνη και συνεργασία!

Ναι. Λεφτά υπάρχουν. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει πλούσια.

Οι Έλληνες μπορούν να ζουν πλούσια σ’ έναν πλούσιο και δίκαιο τόπο.

 

Και μετά απ’ όλα αυτά, κλατάρω.

Σκέφτομαι τα Ολυμπιακά ακίνητα του 2004 που ρημάζουν. Σκέφτομαι το Ελληνικό που θα φιλοξενήσει μια ακόμα χωματερή. Σκέφτομαι που έχουμε κάνει σκατά τη Θεία Ελευσίνα. Σκέφτομαι που στα στενά της Σαλαμίνας, από τον Πειραιά μέχρι την Κόρινθο σχεδόν, ρεύονται, κλάνουν, χέζουν και κατουράνε εκατοντάδες πλοία σε σταλίες. Σκέφτομαι που έχουμε μια από τις ομορφότερες ακτές του κόσμου να βρέχει τα πόδια της Αθήνας και της Αττικής και της έχουμε γυρίσει τον τσιμεντωμένο πισινό μας. Σκέφτομαι ότι έχουμε σωριάσει χιλιάδες αυθαίρετα τσιμεντοκούραδα σε όλες τις ακτές μας. Σκέφτομαι ότι έχουμε κάνει παλιατζίδικο και αποθήκες ανθρώπων το ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι και η φαντασία μου αρχίζει και ζαρώνει, ξεφουσκώνει, συνθλίβεται κάτω από το βάρος μιας φαντασιόπληκτης αλλά πραγματικής ευθύνης που δεν μπορώ να την αντέξω μοναχός μου.

Και κάτω απ’ αυτό το τεράστιο βάρος, που είμαι ανίκανος να το διαχειριστώ όση φαντασία κι αν έχω, λυγίζω μπροστά στην πραγματικότητα και καταφεύγω ξανά σε άλλους είδους φαντασιοπληξίες.

Και σχεδιάζω παίζοντας, όπως το συνηθίζω όταν η πραγματικότητα με πιέζει σαν μέγγενη, ένα μυστήριο τρένο που να μπορεί να πλέει και να πετάει μεταφέροντας χαμογελαστές φατσούλες πάνω από την Ελλάδα.

Μήπως χωθώ κι εγώ μέσα σ’ αυτό και ξεφύγω από μια πραγματικότητα που ακόμα και η πιο μεγάλη φαντασία δυσκολεύεται να την κουμαντάρει. Και τρυπώνοντας μέσα σ’ αυτό το ιπτάμενο-πλεούμενο «μυστήριο τρένο», αρχίζω και ανακτώ κάπως την αισιοδοξία μου.

«Όλα έχουν όρια», σκέφτομαι.

Ακόμα και η κρίση που ζούμε. Κι αυτή θα περάσει…

Ακόμα και η ανθρώπινη βλακεία. Κι αυτή μπορεί να νικηθεί…

Αλλά κάτι με φρενάρει σ’ αυτή τη σκέψη για τα όρια και τις νίκες.

Αν είχε δίκιο ο Αϊνστάιν;

Σχετικά με τα πιθανά όρια του Σύμπαντος και την απεριόριστη ανθρώπινη βλακεία;

 

Πρώτη δημοσίευση: Το μνημόνιο του μυστήριου τρένου, Κωστής Α. Μακρής www.iporta.gr