Κρίμα. Και για την κοινωνία και για τον Τσίπρα

του Χρήστου Λουτράδη

O Αλέξης Τσίπρας κατά πάσα πιθανότητα από την επομένη εβδομάδα θα αναλάβει και επισήμως την διακυβέρνηση της πατρίδας μας. Δεν κάνω πλάκα , ούτε ειρωνεύομαι.  Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα αλλά και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός θα καταγραφούν στην σύγχρονη πολιτική ιστορία, ως η μοναδική κυβέρνηση που από την στιγμή που εξελέγη και για έξι μήνες δεν μπόρεσε να προχωρήσει σε καμία σχεδόν νομοθετική ρύθμιση. Δεν κατάφερε να δώσει το διαφορετικό της πολιτικό και  αισθητικό στίγμα. Δεν την άφησαν οι συνθήκες αλλά και οι «εταίροι» μας να προσδώσει σε αυτό το εξάμηνο το πρόσημο για το οποίο την εξέλεξε ο Ελληνικός Λαός.

Σαφέστατα, η ευθύνη δεν ανήκει μονοδιάστατα στην Ευρωπαϊκή μας οικογένεια που έχει βαλθεί να επιβεβαιώσει τον συλλογικό μύθο ότι τα μεγαλύτερα εγκλήματα πραγματοποιούνται μέσα στις οικογένειες. Ευθύνη έχει και η διαπραγματευτική ομάδα που προσπάθησε να θέσει τους όρους της διαπραγμάτευσης στο αρχικό, αναγνωριστικό, στάδιο των διαπραγματεύσεων. Ένα διάστημα όπου θα έπρεπε να εκμεταλλευτούν την αμηχανία των «θεσμών» και των άλλων Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων απέναντι στην έμπρακτη και δημοκρατική ήττα των πολιτικών λιτότητας και των εκφραστών τους στην πατρίδα μας.  

Σε αυτό το διάστημα θα έπρεπε να προτάξουν ένα συνεκτικό, κοστολογημένο, προοδευτικό και έντιμο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που θα είχε στον πυρήνα του το σύνθημα «πρώτη φορά αριστερά».  Προτίμησαν, δυστυχώς, τον εύκολο δρόμο του λαϊκισμού και της ψευτομαγκιάς που μας οδήγησε στο να παλεύουμε κάθε μέρα με τα ψυχολογικά και οικονομικά όρια της κοινωνίας.

Από ότι φαίνεται όμως τις τελευταίες ημέρες το παιχνίδι το έχει πάρει στις πλάτες του ο Αλέξης Τσίπρας. Και η διαπραγμάτευση πήρε το χαρακτηριστικό που θα έπρεπε να πάρει από την πρώτη ημέρα: έγινε πολιτική. Όσο όμως λάτρης και να είμαι της λαϊκής θυμοσοφίας, «κάλλιο αργά, παρά ποτέ» στη προκειμένη περίπτωση μπορεί να μας κοστίσει κατιτίς παραπάνω. Και είναι κρίμα. Και για την κοινωνία και για τον Τσίπρα.