Ελάχιστος μισθός και άλλες απαγορευμένες λέξεις

του Κοσμά Αντ. Θέμελη

Η δεύτερη από τις τρεις φιλότιμες κόρες μου, η Νεφέλη, που σπουδάζει πολιτικός μηχανικός στην Καρλσρούη, ψάχνει κάποια δουλειά για το καλοκαίρι, για τον χρόνο που δεν θα κάνει διακοπές στην Ελλάδα. Όπου κάτι πιθανώς να υπάρχει στα festivities για τα 300 χρόνια της Καρλσρούης. (Της είπα να χρησιμοποιήσει ως επιχείρημα για την πρόσληψη ότι έχει πείρα, διότι έρχεται από μια πόλη που γιορτάζει τα 2.500 χρόνια της). Στα πλαίσια των λεγόμενων minijobs η ελάχιστη δια νόμου καθορισμένη αμοιβή εκεί είναι 8,50 ευρώ/ώρα για τετράωρη απασχόληση. Η ελάχιστη ωριαία αμοιβή για (άλλες) δουλειές ΦΟΙΤΗΤΩΝ είναι 10,80 ευρω!!  Σημειωτέον ότι το κόστος ζωής στην Γερμανία ίσως είναι αρκετά χαμηλότερο από της Ελλάδας.

Και έρχονται μετά οι Θεσμοί (με την καλή έννοια…) και λένε ότι στην Ελλάδα ΕΙΔΙΚΩΣ δεν μπορεί να ορισθεί ελάχιστος νόμιμος μισθός και μέμφονται την Κυβέρνηση, διότι προσπάθησε να τον νομοθετήσει χωρίς να πάρει άδεια... Γιατί;; Υπάρχει δημοσιονομική επίπτωση;; Όχι βέβαια, αντίθετα! Αλλά, λένε, μειώνει την... ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων η κατοχύρωση κατώτατου μισθού για τους εργαζόμενους. Το ίδιο κάνουν, μειώνουν την ανταγωνιστικότητα,  και οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, αλλά και η πρόβλεψη προϋποθέσεων για ομαδικές απολύσεις. Ασχέτως αν όλα αυτά ισχύουν (ακόμη) στην υπόλοιπη πολιτισμένη (ακόμη) Ευρώπη. Σωστά! Γι' αυτό κόπτονται οι Θεσμοί, για την ελληνική ανταγωνιστικότητα, με αυτό κοιμούνται, με αυτό ξυπνάνε. Και κατέληξαν ότι η ανταγωνιστικότητα μειώνεται ειδικώς και μόνο όταν ορίζεται δια νόμου ο ελάχιστος μισθός! Αλλά μια χαρά είναι μάλλον η ανταγωνιστικότητα, όταν αυξάνονται οι φόροι, όταν ο φπα είναι στο 23% για περισσότερα προϊόντα και υπηρεσίες, όταν αυξάνεται το κόστος της ενέργειας, των μεταφορικών και των πετρελαιοειδών και με άλλα τέτοια «σωτήρια» μέτρα. Ειλικρινώς προσπαθώ με πάσα καλή πίστη να καταλάβω πώς διάβολο είναι δυνατόν να επιτευχθούν ποιοί αντιφατικοί στόχοι με ΤΕΤΟΙΑ μέτρα….Το νεώτερο αστείο της υπόθεσης, όπως φαίνεται στις διαπραγματεύσεις, είναι ότι τώρα στόχος της εξυγίανσης της ελληνικής Οικονομίας  έγινε ο Τουρισμός, ο μοναδικός τομέας δηλαδή που στεκόταν (ακόμη) κάπως όρθιος κι έφερνε και συνάλλαγμα. Θα γίνει κι αυτός πιο «ανταγωνιστικός» με νέους φόρους, με κατάργηση του χαμηλού φπα των νησιών, με κάποια νέα εισφορά στις διανυκτερεύσεις και με ό,τι άλλο κατεβάσει η κούτρα των τεχνοκρατών της δεκάρας (για την αξία τους, όχι για τα μιστά τους) και των λαμπρών άσχετων σπουδών, όπως «μαϊμού» Αγροτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Cork και των γύρω μπαρ (Ντάϊσελμπλουμ, Γερούν).  Αναρωτιέσαι τι βλάβη πρέπει να έχει υποστεί το μυαλό τους, ώστε το μέρος του εγκεφάλου που εδρεύει ο κοινός νους να είναι  εξαιρετικά αραιοκατοικημένο, αν όχι εντελώς ακατοίκητο. Ένα αυστριακό περιοδικό είχε χαρακτηρίσει τα μέτρα του πρώτου Μνημονίου «θεωρία του Μουσακά», εννοώντας ότι τα μέτρα αλληλογρονθοκοπούνται, επιδιώκουν αντιφατικούς στόχους  και αποτελούν αλλεπάλληλες στρώσεις από απροσάρμοστες μεταξύ τους οικονομικές θεωρίες.

Για να επανέλθουμε στο θέμα του ελάχιστου εγγυημένου μισθού, φαίνεται ότι η μεταρρύθμιση η σωστή, η λεύτερη και η αντρίκια, η αναγκαία διαρθρωτική αλλαγή που θα κάνει την Ελλάδα να πλησιάσει την ανεπτυγμένη Ευρώπη, είναι η διαπραγμάτευση του μισθού μεταξύ ίσων συμβαλλομένων που διαπραγματεύονται σαν ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ και ισότιμοι άνθρωποι τους όρους της εργασίας στον καθαρό αέρα! Ουφ, αναπνεύσαμε ελευθερία, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. Σοβιετία θα γινόμασταν με την κατοχύρωση του ελάχιστου μισθού.

Τελικά έχω την αίσθηση ότι βασικότατη διανοητική προϋπόθεση για να καταλάβεις τις «απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές» για να γίνει η Ελλάδα μοντέρνο ευρωπαϊκό κράτος με ανταγωνιστική οικονομία, είναι να περιπέσεις σε κατάσταση εθελούσιας φιλελέ αποβλάκωσης.