The show will go on

του Άρη Δαβαράκη

Αυτό που ζούμε δεν περιγράφεται. Ξεπερνάει κάθε φαντασία. Μετά από τέσσερις σχεδόν δεκαετίες κυβερνήσεων και πρωθυπουργών αχαρακτήριστων, η Ελλάδα μπαίνει στην 2η δεκαετία του 21ου αιώνα με το Καστελόριζο, τα μνημόνια, την λιτότητα, την ύφεση, την μεγάλη φτώχεια και την ανεργία – και φτάνει 11 χρόνια μετά τους γκλαμουράτους Ολυμπιακούς αγώνες της να ξαναφέρνει στο διεθνές προσκήνιο την Τραγωδία σε όλο της το μεγαλείο.  Την Τραγωδία ενός ολόκληρου λαού που οδηγήθηκε μέσα από την  ύβρη σ’ αυτήν την κάθαρση που αναγκαστικά βιώνει σήμερα –χωρίς την επίγνωση του δραματικού «μεγαλείου»  που προϋποθέτει αυτή η  μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας. Τόσο παράδοξη είναι η συνθήκη που δεν μπορεί κανείς να μην αναρωτηθεί μήπως και δεν είμαστε τελικά λαός αλλά θίασος, μπουλούκι, επιχείρηση θεαμάτων,  βαριετέ που δεν βαριέται να προσφέρει πλούσιο θέαμα με αρκετό σασπένς ώστε να κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον των χορηγών και να τους δίνει την ευκαιρία να συμμετέχουν στα δρώμενα σε ρόλους αβανταδόρικους και καθοριστικούς για την εξέλιξη.

Ο ρόλος-καταλύτης του πρωτοεμφανιζόμενου αριστερού νέου και ωραίου ζεν-πρεμιέ πρωθυπουργού που μαζί με τον εξαίρετο καρατερίστα υπουργό Οικονομικών έχει προκαλέσει παγκόσμιο ενδιαφέρον και ουρές στα ταμεία, έχει προικίσει την σύγχρονή  μας τραγωδία με αυτή την δημιουργική ασάφεια που την χαρακτηρίζει τόσο ώστε θα μπορούσε να ήταν και ο τίτλος της: «Η Δημιουργική Ασάφεια της σύγχρονης Μικρής Ελλάδας». Όπου η μικρή αυτή χώρα κάτι παθαίνει ξαφνικά και αποφασίζει πως είναι καιρός να σταματήσει να τρώει σφαλιάρες, αδιαμαρτύρητα και διεκδικεί τα δίκια της έχοντας μάλιστα απόλυτη επίγνωση πως χωροταξικά  δεν είναι παρά το 2% της γριάς Ευρώπης και οικονομικά, άστα καλύτερα, ούτε δεύτερο  βρακί δεν έχει να βάλει.

Όλοι της λένε «κάτσε καλά» κοπέλα μου που χρωστάς τα μαλλιά της κεφαλής σου και μου θές και on Broadway, ο νεοεκλεγμένος πρωταγωνιστής της όμως την πιστεύει την μικρή παλιά Ελλάδα και ξέρει πως έτσι και την βγάλει στο κλαρί αποφασιστικά θα το κερδίσει το κοινό η μίμησις αυτή «πράξεως σπουδαίας και τελείας» - διότι ναι μεν 2% και καταχρεωμένη η δικιά του, αλλά, συνηθισμένη να τα χειρίζεται μια χαρά τα πολύ μεγάλα δράματα. Την εμπιστεύεται λοιπόν, τον εμπιστεύεται και αυτή και βγαίνουνε παρέα «στις αγορές» - αλλά όχι όπως την βγάζανε οι προηγούμενοι σκηνοθέτες χωρίς φαντασία και έμπνευση, την βγάζει ενισχυμένη με καινά δαιμόνια, άλλες συμπεριφορές, καινούργια καλοδουλεμένη μετάφραση και, το βασικότερο,  με σκηνοθεσία σύγχρονη και συμπρωταγωνιστές που έχουν ένα ενδιαφέρον αδερφάκι μου, «τα λένε», δεν περνάνε απαρατήρητοι και δημιουργούν και έντονα συναισθήματα:  Έναν ζεν πρεμιέ με star-quality κατ’ αρχήν (να φανεί πως τόχει πάρει το διαζύγιο με τους πρώην και τώρα έχει δεσμό με άλλον) και έναν καρατερίστα πρώτης, καβάλα στη μηχανή του και όποιον πάρει ο χάρος.

Από την αρχή άρεσε αυτή η αλλαγή ρεπερτορίου αλλά όταν αρέσεις δημιουργείς και εχθρούς – δεν αποφεύγεται αυτό. Και μετά τους τρείς πρώτους μήνες πήγε να κάνει κοιλιά η σύγχρονη Ελληνική τραγωδία και λίγο αρχίσανε να κάνουν πως βαριούνται οι χορηγοί, διότι, η αλήθεια είναι, αυτά τα έργα θέλουνε κάθε τόσο και άλλη μια κορύφωση και άλλη μία καπάκι, και σκηνές καπιτάλε και ένα χιουμοριστικό ποίκιλμα για ανάσα (ο Ευριπίδης λένε το έκανε αυτό καλά) και, γενικά, θέλουνε καλό μαέστρο. Και πάνω που και οι πιο ενθουσιώδεις φαν  αρχίσαμε να λέμε, ΟΚ, ας γίνει κάτι όμως γιατί θα πάω στο κυλικείο για μπίρες, ο σκηνοθέτης  (και παραγωγός και πρωταγωνιστής, ο ζεν-πρεμιέ πρωθυπουργός που λέγαμε)  Δευτέρα προς Τρίτη προς Τετάρτη έκανε  μια γυριστή και βγήκε μπρός στη Βουλή και είπε «τι είναι αυτά που μας στείλατε, αυτά 4 μήνες τα συζητάμε και τα έχουμε αποκλείσει, άλλα λέγαμε οι δυό μας Ζαν-Κλώντ» - πράγμα που τον ενόχλησε πολύ τον Λουξεμβριανό του φίλο και ανάψανε πάλι τα αίματα και η πλοκή απέκτησε πάλι ενδιαφέρον. Τόσο που σήμερα Τετάρτη 10 Ιουνίου μπορεί και να έχουμε εξελίξεις – και αν δεν τις έχουμε σήμερα θα τις έχουμε πάρα πολύ σύντομα πια.

Διότι η μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας γίνεται σωστά, με μέτρο και ταλέντο και, ως εκ τούτου, έρχεται και ο από μηχανής θεός να δώσει λύση – για να έρθει και η κάθαρση.

Ούτε Grexit, ούτε Graccident, ούτε τίποτα πραγματικά τραγικό δεν πρόκειται να συμβεί. Η αναβαθμισμένη πια Ελλάδα (αποφασισμένη να κάνει από σήμερα και μπρός εντατική γυμναστική και δίαιτα –και πολύ κολύμπι),  θα πάρει αναβολές και δάνεια και διευκολύνσεις και θα της δοθεί και χρόνος να μεταρρυθμιστεί επιτέλους και να σοβαρευτεί γιατί ούτε ο χρυσός αιώνας δεν είναι ο 21ος, ούτε οι καλές εποχές του Βυζαντίου.

Θέλει άλλα κόλπα τώρα.

The Show must go on.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ έγραψε: (πριν 1 έτος)

    <...Όλοι της λένε «κάτσε καλά» κοπέλα μου που χρωστάς τα μαλλιά της κεφαλής σου και μου θές και on Broadway, ο νεοεκλεγμένος πρωταγωνιστής της όμως την πιστεύει την μικρή παλιά Ελλάδα και ξέρει πως έτσι και την βγάλει στο κλαρί αποφασιστικά θα το κερδίσει το κοινό η μίμησις αυτή «πράξεως σπουδαίας και τελείας» - διότι ναι μεν 2% και καταχρεωμένη η δικιά του,...>

    Ειπα δεν βαριέσαι την πρώτη φορά ωστε να διαβάσω παρακάτω ομως μετά απο 2 φορές σε 3 αράδες η "καταχρεωμένη" Ελλάδα που "χρωστα τα μαλιά της κεφαλής της" πως να συνεχίσεις; Όταν όλοι το ξέρουμε ότι απο το Καστελόριζο και μετά η χώρα ειναι θύμα οικονομικών δολοφόνων, όταν όλοι ξέρουην οτι το χρέος ειναι απάτη, όταν ο Τουσέν και η Κωνσταντοπούλου το λένε επίσης και μόνο επίσημα δεν το έχουνε πει...

loading..