O Τσίπρας και ο Ermippos καθαρίζουν!

του Άρη Δαβαράκη

Προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου – και ασφαλώς δεν είμαι ο μόνος. Όλοι λίγο-πολύ παρακολουθούμε αυτά που συμβαίνουν και σε πολύ λίγους είναι αδιάφορα. Πώς να είσαι αδιάφορος για όσα δηλώνει ο Ομπάμα για την Ελλάδα, τι λέει η Μέρκελ, τι διέρρευσε από του Μαξίμου, τι είπε ο Βαρουφάκης, τι την έπιασε πάλι την Ζωή Νάχει και επιβάλλει άλλο dress-code στους αστυνομικούς της Βουλής, τα μικρά και τα μεγάλα δηλαδή που, θέλουμε δε θέλουμε, μπαινοβγαίνουν στη ζωή μας καθώς βομβαρδιζόμαστε από overdose ενημέρωσης. Μέχρι και για τους «νεκρούς της ΕΡΤ» διάβασα κάπου – σε μια ανακοίνωση της ΠΟΣΠΕΡΤ αν δεν κάνω λάθος που την 11η Ιουνίου λέει δεν την θέλει μέρα γιορτής αλλά μέρα μνήμης και τιμής «για τους νεκρούς της ΕΡΤ». Να το σχολιάσω;  Άσε καλύτερα. Ασχολίαστο είναι ισχυρότερο δείγμα γραφής των ημερών που ζούμε. Ευτυχώς που μέσα σε όλο αυτό το εντός και εκτός Ελλάδος αλαλούμ υπάρχει και μπορεί και επιβιώνει και κάπως κρατάει ζωντανές τις ελπίδες μας για ένα μέλλον πιο γειωμένο, πιο φιλικό, πιο φωτεινό και δημιουργικό ο Αλέξης Τσίπρας. Αν δεν ήταν αυτός θα το είχα κόψει το χέρι μου ήδη – από τον ώμο. Ευτυχώς όμως είναι. Και η ύπαρξή του «σώνει» το παιχνίδι.

Διάβασα λίγο μετά το μεσημέρι της Δευτέρας αυτό το πόστ στο Facebook του Themis Kazantzidis, και το κάνω ένα απλό copy-paste:  Γράφει λοιπόν ο πολύ γνωστός και ως Ermippos Ermippiou:

Οφείλω να υποκλιθώ στον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα.

Ακόμη και αν η σκέψη του είναι στην προάσπιση των συμφερόντων της υπαλληλίας και την διατήρηση του φαύλου κρατισμού, (κάτι που δεν μπορώ να ξέρω με σιγουριά, μια και δεν είμαι μέσα στο μυαλό του), είναι η πρώτη φορά στα πέντε χρόνια της κρίσης που το πρόβλημα Ελλάδα απασχολεί πραγματικά και σοβαρά, -ως ζήτημα πρώτης γραμμής για το οποίο πρέπει να δώσουν βιώσιμες απαντήσεις-, τους εταίρους και δανειστές μας. Και επειδή τους απασχολεί, (για πρώτη φορά, ας το τονίσουμε ξανά), υπάρχει (για πρώτη φορά, ας μην κουραζόμαστε να το λέμε) η δυνατότητα να πάρει έναν δρόμο επίλυσης.

Σε κάθε περίπτωση, θα γίνει κάτι. Είτε προς την μια είτε προς την άλλη κατεύθυνση. Και αυτό είναι που έχει πραγματική σημασία. Να γίνει επιτέλους κάτι. Να βγούμε από τον βάλτο και να κινηθούμε. Πέντε χρόνια τώρα η χώρα σαπίζει και διαλύεται χωρίς σχέδιο, σκοπό και προοπτική. Με μικρομπαλώματα, πάντα, της τελευταίας στιγμής. Ας ξεκουνηθεί λοιπόν από την λάσπη, με σκοπό να πάει κάπου. Οπουδήποτε. Θα είναι πιο υγιές και ... πιο ρεαλιστικό.

Τα σέβη μου στον κ. Τσίπρα, για άλλη μια φορά.

Ο Θέμης Καζαντζίδης έχει μια σημαντική ιστορία στο internet, οι αναρτήσεις του, χρόνια τώρα, του έχουν εξασφαλίσει ένα κύρος που μετράει. Το πόστ του αυτό με βοήθησε πολύ να «ξεκολλήσω» γιατί, το ομολογώ, τις τελευταίες μέρες είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάτι, οτιδήποτε, από το οποίο θα μπορούσαμε να κρατηθούμε όσο συνεχίζεται αυτή η αβεβαιότητα – η εξαντλητική. Με βοήθησε λοιπόν πολύ ο Ermippos γιατί μου θύμισε πως αρχηγός σ’ αυτό το πανηγύρι είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ο μοναδικός λόγος που πήγα και ξαναπήγα και ξανα-ξαναπήγα στις κάλπες για να το ρίξω «δαγκωτό» ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν πειράζει λοιπόν που παίζουνε «τα παιδιά στην εξουσία» εδώ γύρω μας οι διάφοροι (σχολής Ζωής Νάχει ή νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ).  Ας κάνουνε ότι θέλουνε, δεν παίζει και πολύ ρόλο, θα ξεσπάσουνε κάποια στιγμή και θα ηρεμήσουν. Σημασία έχει αυτό που σημειώνει ο Καζαντζίδης/Ermippos:  Είναι η πρώτη φορά στα πέντε χρόνια της κρίσης που το πρόβλημα Ελλάδα απασχολεί πραγματικά και σοβαρά, -ως ζήτημα πρώτης γραμμής για το οποίο πρέπει να δώσουν βιώσιμες απαντήσεις-, τους εταίρους και δανειστές μας. Και επειδή τους απασχολεί, (για πρώτη φορά, ας το τονίσουμε ξανά), υπάρχει (για πρώτη φορά, ας μην κουραζόμαστε να το λέμε) η δυνατότητα να πάρει έναν δρόμο επίλυσης.

Σε κάθε περίπτωση, θα γίνει κάτι. Είτε προς την μια είτε προς την άλλη κατεύθυνση. Και αυτό είναι που έχει πραγματική σημασία. Να γίνει επιτέλους κάτι. Να βγούμε από τον βάλτο και να κινηθούμε. Πέντε χρόνια τώρα η χώρα σαπίζει και διαλύεται χωρίς σχέδιο, σκοπό και προοπτική. Με μικρομπαλώματα, πάντα, της τελευταίας στιγμής. Ας ξεκουνηθεί λοιπόν από την λάσπη, με σκοπό να πάει κάπου. Οπουδήποτε. Θα είναι πιο υγιές και ... πιο ρεαλιστικό.

Δυό φορές το ίδιο πόστ copy-paste δεν συνηθίζεται, αλλά από την άλλη και η επανάληψη είναι η μήτηρ πάσης μαθήσεως – n’ est-pas?

Ευχαριστώ Θέμη Καζαντζίδη, Ermippos-Ermippiou – ευχαριστώ και Αλέξη Τσίπρα. Και προχωράω γιατί αυτή η εβδομάδα έχει πολύ ζουμί και αξίζει να την ζήσουμε με χίλια. Πότε θα μας ξανακουβεντιάζει όλος ο πλανήτης περιμένοντας με αγωνία να δεί πως θα συμπεριφερθούμε τελικά;

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Ε. Στ. έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Δηλαδή, δημοσιότητα να υπάρχει, κάθε μέρα στα πρωτοσέλιδα όλου του κόσμου να βρισκόμαστε, δεν μας απασχολεί ότι δεν υπάρχει ούτε στοιχειωδώς ένας ρημάδης σύμμαχος, ο κόσμος, μισό χρόνο τώρα, να μην ξέρει πώς θα ξημερωθεί, τρελαμένος από τις αλλεπάλληλες εμφανίσεις στα πάνελ και τις αλληλοδιαψευδόμενες δηλώσεις, υπομονετικός (5 χρόνια τώρα μα ως πότε;), καλή είναι και η ρήξη, καλή είναι και η δραχμή αλλά ταυτόχρονα καταστροφική είναι η ρήξη, καταστροφική και η δραχμή. Δημοσιότητα να υπάρχει κι ας είναι και κακή. Κι ο Τσίπρας μονίμως γελαστός και πασιχαρής. Σαν μάσκα έγινε αυτό το χαμόγελο, σαν τικ.
    ΥΓ. Μόλις γύρισα από την Σίφνο. Οι ιδιοκτήτες των μικρομεσαίων ενοικιαζόμενων δωματίων παραπονιούνται γιατί οι σταθεροί Γάλλοι περιπατητές των μονοπατιών του Ιουνίου ήταν φέτος λιγότεροι από ποτέ και οι ακυρώσεις τους πολλές λόγω φόβου για τα ΑΤΝ. Κι αν κλείσουνε; Κι αν μπει όριο; Κι αν πάμε στην δραχμή; Θα μπει ο ΦΠΑ; Δεν μας βγαίνει ο Σύριζα αλλά και πού να στραφούμε; Μέσα στην απελπισία μας οι προεκλογικές υποσχέσεις μας φαινόντουσαν όαση. Από την διαρκή δημοσιότητα και τα πρωτοσέλιδα περί Grexit ενημερώνονται και οι τουρίστες. Κι από ό,τι άκουσα έχει και η δημοσιότητα τα καλά της. Τα ονόματα Τσίπρας και Βαρουφάκης, τα προφέρουν τέλεια.

  • 2 Ο/Η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ έγραψε: (πριν 1 έτος)

    <... Πώς να είσαι αδιάφορος για όσα δηλώνει ο Ομπάμα για την Ελλάδα, τι λέει η Μέρκελ, τι διέρρευσε από του Μαξίμου, τι είπε ο Βαρουφάκης, τι την έπιασε πάλι την Ζωή Νάχει... >


    Όλοι παντελως αδιάφοροι εκτός απο την τελευταία κυριε Νταβαράκη, κι ας κοροιδεύετε εσείς με το παρατσούκλι που της έχετε βγάλει . Μόνον η Ζωή Κωνσταντοπούλου εκφράζει τα όνειρα του κόσμου σε όσα λέει. Όλοι οι άλλοι παίζουν μια ατέλειωτη παράσταση τρομοκρατίας που δεν έχει νόημα να την παρακολουθήσει κανείς, είναι σκέτη φθορά χωρίς την παραμικρή πραγματική πληροφορία

loading..