Football (Τελεία και παύλα!)

του Χαρίτωνα Χαριτωνίδη

Κάθε ήττα της Ουρουγουάης, της Ιταλίας, της Γιουβέντους και, στις μέρες μας, του Μουρίνιο, δηλαδή του ποδοσφαίρου της πονηριάς, της καθυστέρησης, της μουλωχτής κλωτσιάς, της εξαπάτησης του διαιτητή, της άμυνας, της καταστροφής, είναι ΜΙΑ ΝΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ.

Πολλώ δεν μάλλον όταν η ομάδα που νικάει, είναι ΜΙΑ από τις ΤΡΕΙΣ ομάδες που εξερεύνησαν το ποδόσφαιρο και έφεραν καινούργιες λύσεις σε όλους τους τομείς. Οι τρεις ομάδες είναι ο ΑΓΙΑΞ, η ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ και η ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ, και το ποδόσφαιρό τους, που όχι άστοχα χαρακτηρίστηκε "ολοκληρωτικο", είναι το ποδόσφαιρο του ασφυκτικού πρέσινγκ, του passing game που κάνει τη μπάλα να χάνεται, των αυτοματισμών που αναδεικνύουν τους μεγάλους σολίστ που κι αυτοί είναι απαραίτητοι. Οι ομάδες που "πνίγουν" τον αντίπαλο. Τον συντρίβουν, τον εξαφανίζουν.

ΣΗΜ 1: Μη μου έρθει κανένας με Καταλωνία - αναρχία - Λόρκα και τέτοια. Τα έχω γραμμένα. Για μένα είναι η τέχνη για την τέχνη και το ποδόσφαιρο για το ποδόσφαιρο. Ό,τι είναι εκτός των τεσσάρων άσπρων γραμμών, φτωχογειτονιές, αλητείες, αγιογραφίες, τα ΕΧΩ ΓΡΑΜΜΕΝΑ. Αυτά είναι για τους άμπαλους κοινωνιολόγους.

ΣΗΜ 2: Μη μου έρθει κανένας με Ρεάλ, Μίλαν, Μπάγερν, Μάντσεστερ κλπ. Αυτές είναι μεγάλες ομάδες, αλλά είναι κλασικές ή νεοκλασικές. Δεν έφεραν επανάσταση. Δεν άλλαξαν το ποδόσφαιρο. Οι ομάδες που το έκαναν, είναι αυτές οι ΤΡΕΙΣ._