Όχι άλλες εκλογές!

Του Γιώργου Σκύβαλου

Με αφορμή την δήλωση Βούτση «Το email Χαρδούβελη πολύ λιγότερο επώδυνο», στον προσωπικό μου λογαριασμό στο facebook πόσταρα το εξής:

«Αν κάνω μία μικρή αναδρομή στα χρόνια της κρίσης, αντιλαμβάνομαι ότι μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση, εμείς, οι απλοί πολίτες, χωρίς κομματικά οφέλη και χωρίς διαπλεκόμενα συμφέροντα, καλούμαστε να πληρώσουμε περισσότερα.

Είναι ένας ιδιοφυής τρόπος των δανειστών-δυναστών να πάρουν ότι θέλουν. Στηριζόμενοι στην "νωπή λαϊκή εντολή". Βγήκε τώρα, ότι ζητάνε περισσότερα από αυτά που ζήταγαν στον Σαμαρά. Το λέει ο Βούτσης, όχι εγώ που όποτε το ανέφερα στο παρελθόν χαρακτηριζόμουν Σαμαροβενιζελικός, χωρίς να είμαι μάλιστα.

Σα να μπήκε μία ιδέα στο κεφάλι μου.... Ότι κάποιοι ψήφιζαν με μανία ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν και κατέστρεψαν την γενιά μου (δεν βγάζω εκτός την ΝΔ, απλά το ΠΑΣΟΚ ήταν περισσότερα χρόνια) και πλέον ψήφισαν το νεοπασοκ-εθνικο-αριστερο-ολα μαζί κυβερνητικό σχηματισμό (χωρίς να είναι οικουμενική όμως...) για να μην προλάβει η γενιά μου με τίποτα να ορθοποδήσει.»

Μικρή σημασία έχει όμως τι έγραψα εγώ, γιατί για τον κόσμο σημασία έχει η «κυβέρνηση εθνικής ανάτασης και αξιοπρέπειας» και ας έχει γίνει όλο το πολιτικό σκηνικό περίγελος. Τρανή απόδειξη για ακόμα μία φορά η χθεσινή ολομέλεια της Βουλής, με την δεξιά πτέρυγα του μορφώματος να εκφράζεται με την τιμητική έκφραση «…εσείς στα τέσσερα» και να γελάει αυτάρεσκα σαν τον τσαμπουκά που την «είπε» σε κάποιον στο δρόμο! Λογικό να μας μείνει στο μυαλό κάτι τέτοιο «κουτσομπολίστικο», αφού επί της ουσίας τίποτα δεν ειπώθηκε σε τόσες ώρες συνεδρίαση.

Αναρωτιέμαι τα πρότυπα που έχει ο κόσμος και τι τον εκφράζει, για να υποστηρίζει τέτοια κόμματα και τέτοιους εκπροσώπους της Βουλής μας (παρά το ότι διαφωνώ με τις ιδέες του ΚΚΕ, θεωρώ ότι είναι το πιο αξιοπρεπές κόμμα στην Βουλή, με αμετακίνητες θέσεις. Μπορεί να μην με εκφράζουν και να τις κρίνω ως ανέφικτες θεωρίες, αλλά αναγνωρίζω ότι έχει ευγενείς και ειλικρινείς σκοπούς και για αυτό εξαιρώ το κόμμα και τους ψηφοφόρους του αυτό μου το κείμενο). Παρακολουθώντας την ολομέλεια στις 5/6, έβλεπα το αδιέξοδο να παίρνει διαφορετικά «χρώματα» στον ξύλινο άμβωνα που θα μπορούσε να είναι σκηνικό φαρσοκωμωδίας.

Έναν ΣΥΡΙΖΑ που βγήκε στην εξουσία χωρίς να ξέρει τι πρέπει να ακολουθήσει και να ψάχνεται ακόμα πειραματιζόμενος πάνω στην πορεία της χώρας.

Μία ΝΔ χαμένη σε μία «τρύπα επιβεβαίωσης» ότι ο δικός μας δρόμος έφερνε ανάπτυξη με μόνο ουσιαστικό μπροστάρι τον Άδωνι (!?!) να βγαίνει και να αλυχτάει για το δίκιο τους.

Ένα ΠΟΤΑΜΙ που για να το παρακολουθήσεις (πόσο μάλλον να το ψηφίσεις) πρέπει μόνιμα να υποκρίνεσαι για το τι εκπροσωπεί ο αρχηγός του.

Τους ΑΝΕΛ από τους οποίους το μόνο που ακούς είναι μία κατηγορία και μία γκρίνια. Δυστυχώς ο τόπος για να πάει μπροστά πρέπει να υπάρξουν προτάσεις, ιδέες και πράξεις, όχι κατανομή ευθυνών. Οι κατανομές ευθυνών λύνονται στα δικαστήρια και όχι με πομπώδεις, επαναλαμβανόμενες δηλώσεις.

Ένα ΠΑΣΟΚ αποδεκατισμένο, που επειδή δεν έχει πια τίποτα να χάσει κάτι ακόμα κάνει «πλάκα», «μπορεί να πει την αλήθεια πλέον, επειδή είναι τόσο μικρό» και χαίρεται ότι δεν θα είναι μόνο αυτό που θα φέρει την ρετσινιά και το πολιτικό κόστος των μνημονίων.

Την Χρυσή αυγή -που σκόπιμα αφήνω στο τέλος- ως φυσικό επακόλουθο της ανεπάρκειας των παραπάνω, που εκμεταλλεύεται την απόγνωση και αηδία του απαίδευτου λαού και τον προτρέπει σε λύσεις βίας.

Όταν  έληξε η συνεδρίαση της Βουλής, ήμουν κυριευμένος από μία θλίψη, απογοήτευση και αηδία. Είχα την εικόνα στο μυαλό μου ότι στις εκλογές τις 25ης Ιανουαρίου, το ψηφοδέλτιο το ρίξαμε μέσα σε ένα βούρκο και όχι σε κάλπη. Ταυτόχρονα είχα την σκέψη ότι αυτοί οι άνθρωποι, που ακόμα στηρίζονται στην μικροπολιτική, δεν είναι ικανοί να μας βγάλουν από την δίνη της κρίσης και η πορεία της χώρα είναι καταδικασμένη σε μία καταθλιπτική στασιμότητα.

Και ενώ όλοι οι τομείς της χώρας πληρώνουν ακριβό τίμημα και ενώ παραπαίουν τα πάντα σχεδόν, βγαίνουν κάποιοι πάλι και φωνάζουν «εκλογές». Η ντροπή και η ανευθυνότητα σε όλο της το μεγαλείο. Να κάνουμε εκλογές δηλαδή για ποιον λόγο; Αφού γνωρίζουν ήδη, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει πρώτος πάλι. Η νέα εντολή, λοιπόν, θα λύσει τα προβλήματα μας; Επίσης όταν εγώ, ένας απλός πολίτης και όχι μέσα στα κοινά, ήξερα ότι αυτά που έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά δεν μπορούσαν να γίνουν, οι ίδιοι δεν ήξεραν ότι θα βρουν τοίχο «αναλγησίας», (μία έκφραση που ακούγεται πολύ συχνά τελευταία) ; Αν ήξερε ότι δεν μπορούσε να βελτιώσει την κατάσταση, να μην ζήταγε μανιωδώς εκλογές - και αν ξέρει ότι και τώρα δεν μπορεί να κάνει κάτι, σίγουρα οι εκλογές δεν πρόκειται να  βοηθήσουν.

Στο κάτω-κάτω της γραφής, όταν αναλαμβάνεις την ευθύνη να φέρεις σε πέρας ένα έργο, ειδικά όταν μιλάμε για την διακυβέρνηση της χώρας, δεν μπορείς να λες «παραιτούμαι» γιατί το κόστος είναι μεγάλο ή οποιαδήποτε άλλη δικαιολογία σκαρφιστείς. Δεν είναι παιχνίδι, ούτε μία δουλειά που δοκιμάζουμε και αν δεν μπορούμε, ε, δεν έγινε και τίποτα, θα το κάνει κάποιος άλλος για μένα. Ο λαός πήρε μία απόφαση για το ποιος θα κυβερνά και ακόμα και τώρα υποστηρίζει την απόφαση του. Στα δικά μου τα μάτια η εντολή αυτή είναι απολύτως σαφής: Να βρεθεί η καλύτερη λύση για την χώρα.  

Αυτοί έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι, όπως είπε ο Κουτσούμπας, και είναι σε θέση (ή θα έπρεπε να είναι σε θέση) να μπορούν να εκτιμήσουν τι είναι καλύτερο για την χώρα και να το πραγματοποιήσουν με σοβαρότητα απέναντι στον λαό – και όχι με κινήσεις εντυπωσιασμού.

Είναι η ρήξη με την ΕΕ ή η εναρμόνιση μαζί της το ζήτημα; Η γνώμη μου είναι ότι δεν είναι καλύτερη λύση η ρήξη και μπορώ να το τεκμηριώσω. Αλλά και πάλι σημασία δεν έχει η δική μου γνώμη, αλλά η γνώμη της κυβέρνησης και του υποτιθέμενα κυρίαρχου λαού.

Ας καταλήξουμε όμως  ώστε να προχωρήσουμε ενωμένοι, χωρίς διχόνοιες, με όσο το δυνατόν περισσότερη σοβαρότητα και ειλικρίνεια. Χωρίς εκλογές και χωρίς να νοιαζόμαστε για το όποιο πολιτικό κόστος της συγκυβέρνησης. Σημασία έχει να πάει η χώρα μπροστά και όχι να πάει η κυβέρνηση μπροστά.