Η χρυσή ευκαιρία του Αλέξη Τσίπρα

Του Χρήστου Λουτράδη

Αν κάτι απεχθάνομαι  είναι η χρήση κλισέ για την δημιουργία εντυπώσεων και πολιτικού ή δημοσιογραφικού λόγου. Δυστυχώς όμως θα αναγκαστώ να πέσω στην παγίδα αναπαραγωγής ενός δημοσιογραφικού στερεοτυπικού  κλίσε περί «χρυσής ευκαιρίας» του Αλέξη Τσίπρα.

Ο Πρωθυπουργός έχει την τύχη  αλλά και την ατυχία λίγους μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του να βρίσκεται ενώπιον του σημαντικότερου ίσως διλλήματος της πρωθυπουργικής του θητείας.

Αν καταφέρει και έρθει σε ένα πράγματι έντιμο συμβιβασμό με τους εταίρους του τότε θα έχει δημιουργήσει τις βάσεις για να μετατραπεί στον νέο ηγέτη της σοσιαλδημοκρατίας, χώρος ζωτικός μεν αλλά  ακηδεμόνευτος. Αυτή  όμως η πολιτική μετατροπή δεν θα είναι αναίμακτη. Ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να αλλάξει τον βασικό πυρήνα πολιτικής δράσης και ιδεολογίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Ένα κόμμα που ζούσε και μεγάλωνε μέσα από τις αριστερές του αντιφάσεις θα πρέπει να μετατραπεί σε ένα κόμμα με σταθερό ιδεολογικό πρόσημο. Αυτή η πολιτική ενηλικίωση του κυβερνώντος κόμματος αποτελεί ίσως δυσκολότερο πολιτικό εγχείρημα από τις εκβιαστικού χαρακτήρα διαπραγματεύσεις που λαμβάνουν χώρα με τους εταίρους μας.

Αν δεν καταφέρει να έρθει σε συνεννόηση με τους εταίρους του, ανεξάρτητα από το ποιος θα έχει την ευθύνη της αποτυχίας, ένα είναι το δεδομένο. Ότι ένοχος θα είναι πάντα αυτός που δεν θα μπορεί να πληρώσει  αλλά και να δικαιολογήσει στην κοινή γνώμη και στους ψηφοφόρους γιατί έχασαν ακόμη και αυτά  τα λίγα που είχαν.

Αυτή είναι μια πιθανότητα που δεν θέλω να υπολογίζω στο πολιτικό μου σκεπτικό. Όχι μόνο γιατί δεν αξίζει σε αυτήν την χώρα να μετατραπεί σε παρίας της διεθνής πολιτικής σκηνής, και ας μην έχει την ευθύνη για αυτό. Αλλά και γιατί σε ένα απαξιωμένο πολιτικό σύστημα με ένα ανύπαρκτο πολιτικό προσωπικό η μετατροπή της ελπίδας σε απογοήτευση , θα οδηγήσει σε επικίνδυνους ατραπούς.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Αλέξανδρος Raskolnick έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Αλίμονο αν βαυκαλιζόμαστε ότι -εδώ και τώρα- το πρόβλημά μας είναι στο ιδεολογικό πρόσημο της ασκούμενης πολιτικής. Αλίμονο αν δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι το ζητούμενο δεν είναι άλλο από την αποκατάσταση της νομιμότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Κανείς συμβιβασμός, έντιμος ή "έντιμος" δεν πρόκειται να δικαιολογήσει αυξήσεις στους έμμεσους φόρους κατανάλωσης στο ψωμί του φτωχού, στα γάλα του παιδιού και στα φάρμακα του αρρώστου. Αυτό θα ήταν ατιμία! Όσο για την πάλη των τάξεων -σ' αυτό έχει δίκιο ο Βαρουφάκης: πριν παλέψουμε για τη διανομή του πλούτου, θα πρέπει πρώτα να τον ξαναπαράξουμε...

  • 2 Ο/Η Χρήστος Λουτραδης έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Η κοινωνική δικαιοσύνη και νομιμότητα πρέπει να αποτελεί τον βασικό πυρήνα δράσης μιας αριστερής κυβέρνησης. Συμφωνώ και επαυξάνω. Το ψωμί του φτωχού θα έπρεπε να ειναι το αυτονόητο για οποιαδήποτε πολιτική ποσο μάλλον για αριστερή. Δεν μιλάω λοιπόν για συμβιβασμούς σε πολιτικές λιτότητας αλλα για συμβιβασμούς στο πεδίο της κοινής λογικής.

loading..