Out and Proud

της Lucy Westenra

Στο Κέντρο Σεξουαλικής Υγείας του Εδιμβούργου εκτίθεται το παρακάτω φωτογραφικό πρόζεκτ. Με γέμισε ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο, με ισονομία και αγάπη. Τα πόστερ δείχνουν μέλη της ΛΟΑΤ κοινότητας και τις ιστορίες τους. Άνθρωποι που αγαπούν αυτό που είναι, δεν διστάζουν να το δηλώσουν και απαιτούν σεβασμό.

«Η ιστορία μου

Είμαι 51 ετών, τρανς, και βιώνω τη διαδικασία αλλαγής φύλου πάνω από ένα χρόνο. 
Ζούσα μια καλή ζωή. Ήμουν παντρεμένη σχεδόν 30 χρόνια και μεγάλωσα 8 παιδιά. Έχω 4 εγγόνια. Η μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου είναι ότι ξέρω πως ήμουν κι εγώ ένα κομμάτι από τις ζωές όλων αυτών των υπέροχων ανθρώπων. 
Μεγάλωσα και έζησα κυρίως στο Γουισκόνσιν, στις Κεντροδυτικές Πολιτείες. Στη Σκοτία ήρθα το 2011, όταν πήρα τη σύνταξή μου, ύστερα από 20 χρόνια που δούλευα ως υπάλληλος σωφρονιστικού ιδρύματος.
Οι εμπειρίες και οι περιπέτειες της ζωής μου είναι πάρα πολλές για να τις διηγηθώ εδώ, αλλά με έκαναν έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο.
Δεν αποφάσισα την αλλαγή φύλου επειδή η ζωή μου ήταν βαρετή ή άδεια. Αλλάζω γιατί, παρ' ολες τις περιπέτειες που είχα, ποτέ δεν ένιωσα ειλικρινής με τον εαυτό μου.
Τώρα, έχοντας συμπληρώσει μισό αιώνα ζωής, αρχίζω πάλι από την αρχή· πάλι φοιτήτρια· πάλι ελεύθερη, χωρίς σύντροφο. Βιώνω ξανά μια εφηβεία. Φτιάχνω από την αρχή τον νέο μου εαυτό. 
Αυτή τη φορά, με εμπερίες μιας ολόκληρης ζωής στο ενεργητικό μου, ευελπιστώ να αποφύγω πολλά από τα βασικά λάθη που έκανα στο παρελθόν. 
Το πιο σημαντικό απ' όλα, όμως είναι, ότι αυτή τη φορά είμαι εντελώς ειλικρινής για το ποια είμαι. Όχι πια μυστικά.

Με αγάπη, 
Μπέκυ»

~ ~ ~

~ ~ ~

«Έχω αργήσει για τη δουλειά! Αγαπώ τις θετικά φορτισμένες λέξεις και τους ανθρώπους που τους αρέσει να εξερευνούν. Μου αρέσει το χαλάκι στη φωτογραφία και οι εκφράσεις που έχουμε πάρει. Και δεν μου αρέσει να γράφω για μένα.»

Eίμαστε ένα συνηθισμένο ζευγάρι που κάνει συνηθισμένα πράματα.

~ ~ ~

«Ανησυχούμε περισσότερο για το μέλλον παρά για το πώς ήμασταν πριν ή το πώς είμαστε τώρα. Αυτό μας έφερε κοντά και μάλλον αυτό θα μας κρατήσει και μαζί. Καμία από τις δύο δεν πιστεύει ότι υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση, νομίζω όμως πως είμαστε αυτό στο οποίο πηγαίνουμε.»

~ ~ ~

«Μεγάλωσα στην Αθήνα, στην Ελλάδα.

Κάνω το μεταπτυχιακό μου στη Συμμετοχική και Ειδική Αγωγή, στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Πριν από 15 χρόνια πήρα το πτυχίο μου στην Εκπαίδευση Κωφάλαλων και Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες από το Πανεπιστήμιο του Γουλβερχάμπτον.

Ο λόγος που θέλησα να πάρω μέρος σε αυτό το πρότζεκτ -εκτός από το γενικό μου ενδιαφέρον για το αντικείμενο, εκτός από τη φύση μου- είναι ότι ανήκω σε δύο μειονότητες. Ως παιδί γονιών με διαφορετικές εθνικότητες, είμαι μισή Ελληνίδα, αλλά είχα κυρίως δυτικοευρωπαϊκή ανατροφή. Επιπροσθέτως, είμαι κωφή. 

Αυτό σημαίνει ότι δεν ανήκω στην πλειονότητα των «φυσιολογικών» καθαρόαιμων Ελλήνων, αλλά ούτε και στον πληθυσμό με φυσιολογική ακοή. Εξαιτίας αυτών των δύο χαρακτηριστικών μου βίωσα σε σημαντικό βαθμό ρατσισμό ως μαθήτρια. Υποθέτω ότι πολύς κόσμος που ανήκει στη ΛΟΑΤ κοινότητα βίωσε τέτοιου είδους διακρίσεις ή ακόμα και μπούλινγκ στα σχολικά του χρόνια. Ανήκω επίσης στη μειονότητα των γκέι, αλλά δεν αντιμετώπισα ποτέ κανένα πρόβλημα με την οικογένειά μου ή τους φίλους μου. Ήμουν μπερδεμένη και έκανα σαν να μη συνέβαινε τίποτα. 

Τα κορίτσια στο σχολείο μου, στην Ελλάδα, ντύνονταν με αθλητικά και απλά ρούχα, οπότε δεν μπορούσε κανείς να καταλάβει από αυτό αν ένα κορίτσι ήτανε λεσβία. Κι εμένα κανείς δεν με είχε καταλάβει. Ήμουν μπερδεμένη για χρόνια και δεν έκανα τίποτα εκτός από το να προσπαθώ να βρω αγόρια. Το κρατούσα μυστικό, νομίζοντας πως ήταν μια φάση και κάποια στιγμή θα τελείωνε, αλλά δεν τελείωσε. Όταν έγινα 22 επιτέλους το είπα και απελευθερώθηκα!

Είμαι ερωτευμένη με μια γυναίκα που έχει έναν όμορφο γιο, την οποία γνώρισα δυο μέρες πριν πετάξω για Εδιμβούργο. Ονειρεύομαι ότι τον Σεπτέμβρη που θα γυρίσω πίσω, θα με περιμένει...»

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ έγραψε: (πριν 2 έτη)

    <...Οι εμπειρίες και οι περιπέτειες της ζωής μου είναι πάρα πολλές για να τις διηγηθώ εδώ, αλλά με έκαναν έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο. Δεν αποφάσισα την αλλαγή φύλου επειδή η ζωή μου ...> κ.λ.π κλπ

    Το παν στην πλυση εγκεφάλου είναι να αναπτυσει ο αναγνώστης αντισώματα. Κύριο γι'αυτά, όπως και για κάθε φάρμακο και αντιβιοτικό, είναι η σωστή στόχευση του ιού. Μέσα σε ένα κείμενο που διηγείται κάτι, ακόμη και το πιο εξωφρενικό, υπάρχει κάπου η κατάλληλη "προτροπή" προς αυτό το κάτι. Η λεγόμενη "θέση" και η "ποιητική δικαιοσύνη", για τα μυθιστορήματα, και "το νόημα" για τα άρθα άποψης. Ολο το άρθρο με πόσες λέξεις, όπως και ένα ολοκληρο βιβλίο περιστρέφονται ορατώς ή αοράτως γύρω απο αυτά. Το επικοινωνούν το λένε ή το φυτεύουν στον αναγνώστη διαρκώς. Εδω αυτό είναι :

    <... αλλά με έκαναν έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο...>

    Ποιός δεν θέλει να γίνει ενας ολοκληρωμέος άνθρωπος; Αν το θέλεις και εσύ .... κάνε οτι κάνω ! Οπερ έδει δείξαι ...

    Αναπτύξετε αντισώματα σκέψης, στον αιώνα του Ιντερνετ, όπως, αν μπορούσατε, θα αναπτύσατε αντισώματα κατα της παούκλας στονν προηγούμενο Μεσαίωνα; Όσο ακομη προλαβαινετε πριν και η πλεον ψυχχοπαθητιή, παρανοική ή λάθος σκέψη μυστιριωδώς πως αρχίσει να σας φαίνεται ολόσωστη...

  • 2 Ο/Η Ειρήνη Μαυρίδη έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Θέλετε να πείτε ότι το άρθρο, το οποίο είναι μια παράθεση προσωπικών ιστοριών, μας προτρέπει να γίνουμε ντιγκιντάνγκες;

  • 3 Ο/Η Γιώργος έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Ειλικρινά βρε Ισαρη δεν μπορώ να παρακολουθήσω την "σκέψη" σου. Κατάφερες μια γενικά αποδεκτή φράση (οι εμπειρίες και οι περιπέτειες της ζωής μου είναι πάρα πολλές για να τις διηγηθώ εδώ, αλλά με έκαναν έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο) να την κάνεις χρήσιμα μικρόβια και πλαστά αντισσώματα, φάρμακα και προτροπές.

    Το άρθρο δεν λέει, δεν υπονοεί, δεν προτρέπει. Το μόνο που κάνει είναι να παρουσιάζει ανθρώπους που δεν φοβούνται να πουν αυτό που είναι, ανθρώπους που αγαπούν, ανθρώπους δηλαδή ελεύθερους. Γιατί θέλει τόλμη και θάρρος για να αγνοήσεις ή να ξεπεράσεις το περιβάλλον της μιζέριας, της προκατάληψης, ακόμα χειρότερα τον ρατσισμό που ζεις και να είσαι αυτό που "εσύ είσαι" και όχι αυτό που "οι άλλοι θέλουν να είσαι".

loading..