Οι άλλες μου ζωές

της Αθηνάς Τζολάκη

Με το παρελθόν και τη διήγηση αναμνήσεων, θα το έχετε καταλάβει, τα πάω καλά, και έχω πάρει πια τόσο θάρρος που λέω να σας διηγηθώ και καμιά προηγούμενη ζωή μου. Μην φανταστείτε τίποτε αναδρομές και τέτοια, πα- πα-πα, να μου πάει. Την άκρη τη βρήκαμε στ’ άστρα με φίλο μου που κατέχει τα κλειδιά του παρελθόντος και του χρειάζεται μόνο το κομπιούτερ του για να δει τις παλιές διαδρομές, σε έναν απλό αστρολογικό χάρτη.

Εγώ πάντως μικρή ήθελα να ντύνομαι τις Απόκριες Καουμπόϊσσα άντε Μαίρη Πόππινς. Σπανιόλα ήταν οκέϋ. Ινδή ντύθηκα στην Τετάρτη Δημοτικού μετά από μεγάλο καβγά και γιατί κάποιος μας είχε φέρει ένα παιδικό σάρι από την Ινδία. Εξάλλου είχα σκοπό να αλλάξω το όνομά μου με την πρώτη ευκαιρία σε Έϊμυ ή Καρολίνα. Ο μόνος μου δεσμός με την Ανατολή νόμιζα τότε ότι ήταν τα παραμύθια της Σεχραζάντ και ο Ναστρεντίν Χότζας. Όμως όχι! Λάθος ! Έκοβα λέει βόλτες στην προηγούμενη ζωή μου τον 17ο αιώνα κάπου στην Μέση Ανατολή, πιθανόν στην Συρία σε όμορφα σπίτια με περίκλειστους κήπους, ξυλόγλυπτα ταβάνια, ζωγραφιστούς τοίχους και έπιπλα με σεντέφι. Λίγο καθαρματάκι βέβαια, γιατί με τα θέλγητρά μου ζάλιζα τα αρσενικά και τους έκλεβα πληροφορίες που προωθούσα καταλλήλως και μετά σφύριζα αδιάφορη. Μπλεγμένη σε σκοτεινά παιχνίδια δύναμης, μέχρι που με πήρανε χαμπάρι και με τσουβάλιασαν για να με πετάξουνε στον Βόσπορο ή στον Ιορδάνη ίσως και στον Ορόντη ή και για να με λιθοβολήσουνε καταλλήλως. Όμως ο μπαμπάς μου, μάλλον Χριστιανός, που ήταν και προύχοντας, μου είχε τους καλύτερους δασκάλους όταν ήμουν μικρή και ένας τέτοιος καλός δάσκαλος και καλός άνθρωπος που σκέφτηκε κρίμα το κορίτσι που είναι και μορφωμένο, με έσωσε. Μπήκε στον κόπο λοιπόν να σκηνοθετήσει έναν θεατρικό αφανισμό μου, θα έβαλε πέτρες στο τσουβάλι ή κάτι τέτοιο, και ποιος ξέρει που βρέθηκα μετά να νοσταλγώ την πατρίδα και να αναλογίζομαι τι έπραξα.

Θα έπρεπε να το είχα φανταστεί όμως, από τα δεκαοχτώ και μετά, ότι κάτι με δένει και με τραβάει προς Ανατολάς. Τότε φαίνεται θα ενεργοποιήθηκε η μνήμη, μπήκα στη ροή της, και ξαφνικά βρήκα κάτι, σαν ένα κομμάτι από την ψυχή μου, στην κλασική Ιρανική μουσική, στις Αραβικές ορχήστρες, στα ρουμπαγιάτ, τις μικρογραφίες, στην δίνη της περιστροφής των Δερβίσηδων, στον χορό της κοιλιάς και σε όλα τα μέρη των μουσείων με την επιγραφή Εγγύς Ανατολή.

Άσε που τώρα τελευταία όταν πιάσω μολύβι στα χέρια μου φτιάχνω ρυάκια με ψάρια, κυπαρίσσια με πουλάκια να κάθονται πάνω τους, ανθοδοχεία με τουλίπες ή γαρίφαλα, ρόδια και τριαντάφυλλα γύρω -γύρω. Να δεις που έτσι θα ήταν οι τοίχοι του σπιτιού μου ή μια ζωή πιο πριν θα ήμουν καλλιτέχνης.