Ποιος κτυπά πρωί -πρωί μεσημεριάτικα την ώρα που νυχτώνει;

της Αθηνάς Τζολάκη

Αυτό μας το ρωτάει ο Καραγκιόζης μέσα από την παράγκα του. Τον Καραγκιόζη η αλήθεια είναι δεν τον πολυαγαπούσα όταν ήμουν μικρή, με άγχωνε και δεν έβλεπα που είναι το αστείο της υπόθεσης. Αυστηρή κριτής; Νευρωτική πιτσιρίκα; Δεν έβλεπα αρκετή μαγεία; Ξέρω και γω. Πάντως δεν ήμουν με το μέρος του, ξεκάθαρα πράγματα. Μαζί με το Καραγκιόζη την ίδια τύχη στις προτιμήσεις μου είχαν και όλοι οι συμπαραμαρτυρούντες, το καταραμένο φίδι, ο Μεγαλέξανδρος, ο άμοιρος ήρως ο Αθανάσιος Διάκος. Το ίδιο βέβαια ίσχυε λίγο πολύ και για τον Ντόναλντ Ντακ, τους έβαζα και τους δυο σχεδόν στο ίδιο καζάνι των εκνευριστικών ανακατωσιάρηδων. Τρανή απόδειξη του ότι αλλάζει ο άνθρωπος είναι ότι τώρα με διασκεδάζουν και οι δύο εξίσου και μπορώ να τους δω με συμπάθεια και ενδιαφέρον και τις γκάφες τους και τις πονηριές τους διασκεδαστικές.

Άλλο πράγμα ήταν όμως το έργο και άλλο η έξοδος και η βόλτα μέχρι τη μάντρα που παιζόταν ο Καραγκιόζης. Θες οι γλυκιές βραδιές, θες τα χαλικάκια στο έδαφος της μάντρας, θες το χωνάκι τα στραγάλια ή το χέρι της θείας που με κρατούσε μέχρι να βγούμε στον κεντρικό και τέλος να στρίψουμε τη Λασκαρίδου, θες η εξωστρέφεια του ελληνικού καλοκαιριού, θες το στητό φορεματάκι ποπλίνα και τα άσπρα πέδιλα, ήταν μια τόσο όμορφη βόλτα, σχεδόν υπερβατική.

Έψαξα πολύ, γιατί είχα ξεχάσει το όνομα, και βρήκα μια παλιά φωτογραφία αυτής της μάντρας, του θεάτρου σκιών Ματίνα στη Λασκαρίδου. Την ημέρα που τραβήχτηκε η φωτογραφία, το έργο που παιζόταν ήταν ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς. Μια μεγάλη επιγραφή μας πληροφορεί ότι κάθε βράδυ παίζει νέον έργον ο καλλιτέχνης Π. Μιχόπουλος.

Στη λεζάντα που συνοδεύει τη φωτογραφία ο συντάκτης αναφέρει ότι τότε η Καλλιθέα λεγόταν και Μικρή Μονμάρτη. Να που έζησα και στην Μονμάρτη λοιπόν χωρίς να το ξέρω, αν και εμένα την πόλη των παιδικών μου χρόνων μου τη θυμίζει, ίσως ανεξήγητα, πολλές φορές η Πόλη.

Ο Π. Μιχόπουλος έχει μια μικρή συμμετοχή με τον Καραγκιόζη του στο έργο του Γκρεκ Τάλας Ξυπόλυτο Τάγμα(1954). Δείτε τη.

Και για να μην μείνουμε με την πικρή γεύση της Κατοχής, ένα τραγουδάκι.

και άλλο ένα