Χόμπυ, γίδια και βιαστές

του Ermippos (Θέμη Καζαντζίδη)

Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι συμπατριώτες μας αρέσκονται να προσκυνούν άγια λείψανα και εικόνες. Για να το κάνουν, μάλλον θα τους αρέσει και, άλλωστε, είναι και κάτι που δεν απαγορεύεται. Στο κάτω-κάτω κάποιοι άλλοι αρέσκονται να βλέπουν εκστασιασμένοι τον Βενιζέλο στην TV και κάποιο τρίτοι να λατρεύουν τον Καραμανλή. Τα χόμπυ είναι χόμπυ και το να ψάχνουμε ποιος από όλους είναι πιο γίδι από τους άλλους είναι αντιπαραγωγικό και μάταιο.

Πρόβλημα δημιουργείται μόνον όταν τα γούστα των διαφόρων ομάδων, εισέρχονται στην δημόσια σφαίρα, εμπλεκόμενα με την δημόσια εξουσία και τους εκπροσώπους της, με τρόπο που κάνει να φαίνεται ότι η άσκηση των διαφόρων δραστηριοτήτων, των ομάδων και υποομάδων χομπιστών, εκφράζει το σύνολο.

Αν μέναμε αποκλειστικά σε αυτό και δεν καταπιανόμασταν να προσδιορίσουμε με το πόσο γίδι είναι ο ένας και ο άλλος θα είχαμε κάνει μεγάλη πρόοδο.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι οι προσκυνούντες τα λείψανα, αλλά η παρουσία των δημόσιων αρχών στις ωραίες εκδηλώσεις τους. Όπως αντίστοιχα το πρόβλημα με τους λάτρεις του Βενιζέλου είναι ότι θέλουν ένας τύπος, που επισήμως εκπροσωπεί κάτι λιγότερο από το 3% των ψηφοφόρων και που αν δεν έχει ακόμη δικαστεί είναι χάρη στον νόμο περί ευθύνης υπουργών, να κατέχει δημόσιο λόγο και εξουσία εθνάρχου.

Αυτό είναι το πρόβλημα. Ότι τα χόμπυ, οι αισθητικές απολαύσεις και οι μεταφυσικές αναζητήσεις είναι προσωπικές υποθέσεις. Όταν γίνονται δημόσιες δεν πρόκειται για δραστηριότητες γιδιών αλλά για δραστηριότητες βιαστών. Έχει διαφορά.