Κοίτα ποιός μιλάει…

του Χρήστου Λουτράδη

Μπορεί να καταλογίσει κανείς πολλά στον Αλέξη Τσίπρα και την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, από έλλειψη σχεδίου μέχρι και ανοχή απέναντι σε ένα  κομμάτι της νεοελληνικής κοινωνίας που φλερτάρει με έναν συνωμοσιολογικό εθνικισμό που αναγάγει σε ύψιστο εχθρό του έθνους οτιδήποτε δεν μπορεί να αντιληφθεί.

Αλλά στην πολιτική όπως και στην ζωή , σημασία έχει ποιος σε κατηγορεί. Ευτυχώς ή δυστυχώς ζούμε σε μια χώρα με δυναμικά πολιτικά γεγονότα που δεν σε αφήνουν εύκολα να ξεχάσεις.

Ο κύριος αντίπαλος και πολιτικός επικριτής  του Αλέξη Τσίπρα , είναι το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και ο ηγέτης της ,  ο Αντώνης Σαμαράς.   Ακούγοντας κανείς την κριτική της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τις δημόσιες επιθέσεις του Αντώνη Σαμαρά στον Πρωθυπουργό , έχει την αίσθηση ότι η χώρα μας την 25 Ιανουαρίου πήρε διαζύγιο από τον γνήσιο φιλελευθερισμό, την κουλτούρα της ανεκτικότητας , και τις Ευρωπαϊκές αρχές και αξίες.  Ότι μια κοινωνία που πορευόταν επί χρόνια στις ράγες του δυτικού τρόπου σκέψης σε μια ημέρα κατάντησε η δυτική εκδοχή της Βορείου Κορέας.  

Το μεγάλο πρόβλημα αυτής της χώρας είναι ότι απολαμβάνει πολιτικούς ρήτορες που πρεσβεύουν έναν δυτικό τρόπο λειτουργίας των δημοσίων πραγμάτων και στην πράξη λειτουργούν ως Βαλκάνιοι φύλαρχοι.  Η Ελλάδα δεν υπήρξε πότε παράδεισος για το υγιές επιχειρείν.  Δεν ήταν ποτέ πρωτοπόρος στην θέσπιση ενός προοδευτικού και ανεκτικού κράτους δικαίου και δεν πορευόταν ποτέ στο διεθνές πολιτικό γίγνεσθαι έχοντας στην πυξίδα δράσης της, τις μακροπρόθεσμες προοπτικές της.  

Η Νέα Δημοκρατία είχε την χρυσή ευκαιρία να αποδείξει ότι τουλάχιστον μπορεί να παραμείνει πιστή στις αρχές της ιδρυτικής της διακήρυξης, ότι μπορεί να ασκήσει μια γνήσια κεντροδεξιά πολιτική.  Θα διαφωνούσαν αρκετοί. Αλλά θα διαφωνούσαν για την πολιτική δράση της και όχι για την αισθητική και πολιτική της κατάπτωση.

Γιατί αυτό που βιώνουμε αυτήν την περίοδο, εκτός από χοντροκομμένο ψέμα είναι και ειρωνεία. Οι άνθρωποι που θέσπισαν το κομματικό κράτος να κατηγορούν τους επόμενους που, κάκιστα, δρέπουν τους καρπούς του.