Δημοσιογραφικές αποκαλύψεις και πολιτικοί εκβιασμοί τύπου Αλ Καπόνε

komistes.gr

Οι νομικοί λένε ότι στη νομική επιστήμη «αρνητική απόδειξη δεν χωρεί».

Αυτό σημαίνει πρακτικά, ότι άσχετα αν ο κ. Μάρδας έβγαλε ή δεν έβγαλε λεφτά από την χώρα όσο ήταν υπουργός, είναι ο καταγγέλλων, που πρέπει να αποδείξει, ότι έγινε η πράξη και δε θα κληθεί ο Μάρδας να αποδείξει, ότι δεν την έκανε.

«Μέγα πολιτικό ζήτημα προκύπτει για την κυβέρνηση από τη σημερινή αποκάλυψη της «Θ» ότι κυβερνητικό στέλεχος πρώτης γραμμής έβγαλε σε τράπεζα του εξωτερικού ποσό ύψους περίπου 80.000 ευρώ», έλεγε η εφημερίδα Θεσσαλονίκη, στο ρεπορτάζ της προηγούμενης Δευτέρας.

Δεν ερωτούσε, δεν κρατούσε καμία «πισινή». Ήταν απολύτως βέβαιη. Άρα προφανώς μπορούσε να αποδείξει. Είχε π.χ. το εξτρέ της συναλλαγής.

Είχε πάει δηλαδή κάποια στιγμή στις αρχές Μαρτίου, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στο γκισέ της τράπεζας, ο κ.Μάρδας και είχε δώσει εντολή για μεταφορά 80.000 ευρώ. Και γιατί δεν το έκανε με internet banking από το σπίτι του, που δεν θα το μάθαινε και κανένας;

Διότι η εφημερίδα σήμερα γράφει ότι «η “πληροφορία” είχε εκπορευτεί από τραπεζικούς κύκλους της Θεσσαλονίκης συγκεκριμένου πιστωτικού ιδρύματος, στελέχη του οποίου σχολίαζαν σκωπτικά το γεγονός».

Αν καταλαβαίνουμε καλά, δηλαδή, τραπεζικοί κύκλοι της EUROBANK, διότι σύμφωνα με το ρεπορτάζ» το ποσό μεταφέρθηκε από υποκατάστημα της Eurobank σε τραπεζικό ίδρυμα του Λουξεμβούργου», είχαν βγει στη γύρα και σχολίαζαν τις τραπεζικές κινήσεις των πελατών της τράπεζας.

Η συγκεκριμένη πληροφορία περιορίζει πολύ αυτούς, που ενδέχεται να ήξεραν για τη συναλλαγή του κ. Μάρδα. Διότι ελάχιστοι έχουν πρόσβαση σε τόσο πολλές πληροφορίες από το ηλεκτρονικό σύστημα της τράπεζας. Ουσιαστικά πρόκειται για πληροφορίες, που καταργούν το τραπεζικό απόρρητο, το οποίο επικαλείται σήμερα η εφημερίδα, για να παραδεχτεί, ότι δεν έχει στοιχεία.

«Είναι, πλέον, στα χέρια της κυβέρνησης, καθώς και των κομμάτων της αντιπολίτευσης να αξιοποιήσουν τη συζήτηση που άνοιξε με το δημοσίευμα της “Θ” και να αποκαλύψουν την αλήθεια. Διότι μόνο αυτοί μπορούν να παρακάμψουν τα ανυπέρβλητα εμπόδια και τα στεγανά που ορθώνει το τραπεζικό απόρρητό».

Κοινώς, δηλαδή, η εφημερίδα δεν είχε κανένα υλικό στοιχείο, που να τεκμηριώνει το ρεπορτάζ της. Διότι, αν είχε, θα το δημοσίευε και ας τολμούσε ο Μάρδας και οποιοσδήποτε Μάρδας να κάνει αγωγή εναντίον της, επειδή είχε δημοσιεύσει ένα πραγματικό έγγραφο, το οποίο ακύρωνε την διάψευση του, ότι είχε βγάλει λεφτά στο εξωτερικό, όσο ήταν υπουργός. Η δημοσίευση του εγγράφου, θα ήταν λόγος πολιτικής εξαφάνισης του αναπληρωτή υπουργού. Άρα, αν υπάρχει έγγραφο, δεν υπάρχει λόγος να μη δημοσιευθεί.

Το ενδεχόμενο να κρατάει η εφημερίδα το έγγραφο για το δικαστήριο, είναι λιγότερο πιθανό από το να την «πούλησαν» οι πηγές της… Άρα; Άρα, λοιπόν, κάτι άλλο συμβαίνει…

Ας πάρουμε λοιπόν την υπόθεση από την αρχή.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, όλη η υπόθεση στηρίζεται στο ότι «στελέχη συγκεκριμένου πιστωτικού ιδρύματος της Θεσσαλονίκης σχολίαζαν σκωπτικά το γεγονός ότι ‘’άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονται κυνηγοί όσων έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό και οι οποίοι κόπτονται για τον επαναπατρισμό των καταθέσεων Ελλήνων στην αλλοδαπή, να φυγαδεύουν τις δικές τους οικονομίες, την ώρα που η χώρα δίνει την πιο σκληρή μάχη για να παραμείνει στα πρώτα βαγόνια του ευρωπαϊκού συρμού, εντός δηλαδή της ζώνης του ευρώ;’’»

Επειδή στο δημοσίευμα αναφέρεται, ότι η πράξη της μεταφοράς έγινε από υποκατάστημα της EUROBANK, εικάζεται ότι τα προαναφερόμενα στελέχη είναι της EUROBANK.

Αν όμως δεν είναι;

Αν αυτοί οι «τραπεζικοί κύκλοι» ανήκουν σε άλλο πιστωτικό ίδρυμα;

Αν αυτοί οι «τραπεζικοί κύκλοι» έχουν ανοιχτούς λογαριασμούς με τους οικονομικούς επιθεωρητές, οι οποίοι έχουν περάσει, πλέον, στην αρμοδιότητα του κ. Μάρδα;

Αν αυτοί οι «τραπεζικοί κύκλοι» έχουν τη δυνατότητα, όπως αποδεικνύεται, να επηρεάσουν τη κατεύθυνση μιας δημοσιογραφικής έρευνας;

Μπορεί η κυβέρνηση να ισχυρίζεται, ότι ο «θησαυρός αποδείχτηκε άνθρακες», αλλά εξαρτάται ποιος είναι ο «πολιτικός θησαυρός: Είναι η εντιμότητα του κ. Μάρδα ή οι αρμοδιότητες του;

Ένα παλιό δημοσιογραφικό ανέκδοτο λέει ότι μία ημέρα ένας εκδότης πήγε στον διοικητή της Εθνικής Τράπεζας (τότε που πρώτη τράπεζα ήταν η Εθνική και όχι η Πειραιώς που είναι σήμερα) και του ζήτησε διαφήμιση.

«Δυστυχώς, έχουμε αποφασίσει να μη δώσουμε πλέον διαφήμιση, διότι είναι μία δύσκολη περίοδος», απάντησε ο διοικητής.

Έξαλλος τότε ο εκδότης ανοίγει την τσάντα, βγάζει μία ανταγωνιστική εφημερίδα και του δείχνει τη διαφήμιση της τράπεζας.

«Μα αυτός αγαπητέ μου είναι εκβιαστής!», αντέτεινε χαμογελαστά ο διοικητής.

«Γιατί εγώ τι είμαι;», του απάντησε ψυχρά ο εκδότης.

Δεν είναι γνωστό αν ο εκδότης πήρε τη διαφήμιση. Πολλοί όμως θυμούνται τις εναγώνιες προσπάθειες που έκανε ο Αλ Καπόνε να αποφύγει τη μοιραία καταδίκη για φοροδιαφυγή…

Όσοι δεν παρακολούθησαν την ιστορία της «αποκάλυψης», μπορούν να διαβάσουν:

Δευτέρα 4 Μαΐου

Τρίτη 5 Μαΐου

Πέμπτη 7 Μαΐου