Ακούω μια Λάμψη

του Άρη Δαβαράκη

Τι σας έλεγα χτές για το άλμα; Ούτε να είχα τηλεφωνηθεί με τον μεσιέ Γιουνκέρ. Άλλο σκηνικό την Τετάρτη (της Μεσοπεντηκοστής παρακαλώ, ήδη 25 μέρες μετά το Πάσχα). «Τίποτα σίγουρο» βέβαια, εντάξει, «κράτα και μικρό καλάθι», όλα αυτά τα σοφά και λογικά. Αλλά όπως και να το κάνουμε αυτή η κοινή δήλωση Γιούνκερ-Τσίπρα δεσμεύει πιά και τις δυό πλευρές και μας δίνει το σήμα πως όλοι την θέλουν πιά την συμφωνία. «Όλοι» εννοώ εγώ και το Μαξίμου και οι δανειστές ή, καλύτερα, εταίροι μας. Χαλαρώνει κι’ αυτός ο πνίχτης της οικονομικής θηλιάς στο λαιμό μας, παίρνουνε επιτέλους μια τροπή ρεαλιστική και λογική τα πράγματα.

Κάποιοι χαρήκαμε πολύ με την εξέλιξη αυτή, άλλοι δεν χάρηκαν καθόλου. Τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή – και η πολιτική - η «τέχνη του εφικτού». Για το ανέφικτο υπάρχουν, δόξα τω Θεώ, άλλες διαδρομές και άλλα μονοπάτια, δεν θα το στερηθούμε ποτέ, μπορούμε να το παιδεύουμε μέχρι τελευταίας πνοής. Άλλα το ρεαλιστικό, το εφικτό, το γειωμένο, το πρακτικό, θέλει άλλα εργαλεία. Και η κυβέρνηση Τσίπρα έχει κάνει ένα master-Class 100 ημερών σε θέματα ευρωπαϊκής πολιτικοοικονομικής ευελιξίας και έχει πια την εργαλειοθήκη της που αρχίζει και να αποδίδει (σιγά-σιγά) μια χαρά.

Έτσι εδώ στην Τήνο αυτή η θερμή Τετάρτη καταγράφηκε στον σκληρό μου δίσκο ως μια μέρα με ιδιαίτερα υψηλή ηλιοφάνεια που θα μείνει στην μνήμη μας σαν η 6η Μαΐου που το τοπίο άλλαξε ξαφνικά εντυπωσιακά και έγινε πάλι ασφαλές, οικείο και φιλικό. Κολυμπώντας ντάλα μεσημέρι κάτω από ένα ήλιο Αυγουστιάτικο άφησα πάλι το μυαλό μου να ταξιδέψει ελεύθερα και να διαπιστώσει για άλλη μια φορά πως αυτό το «λογικόν ζώον», ο άνθρωπος, είναι εφοδιασμένος με μια wireless σύνδεση (online ακαταπαύστως) με το άνω τερματικό.  Από εκεί παίρνει πληροφορίες και υλικό και όλες τις απαραίτητες οδηγίες για το πώς θα πορευτεί.

Αυτό με το άνω τερματικό (να έχετε υπ’ όψη σας) είναι δική μου ανακάλυψη που προέκυψε από την παρατήρηση. Υπάρχουν κάποιες φάσεις στη ζωή μας που όλα «δένουν» και έχουν νόημα και συνδέονται μεταξύ τους. Οι πιο ωραίες φάσεις. Όταν ας πούμε ο Λαμψάκου Παρθένιος, ένας καλός Ιεράρχης που δεν ζει τώρα και δυό τρείς αιώνες, σου ψιθυρίζει στο αυτί ότι το τοπωνύμιο της δεσποτείας του είναι μια σύνθεση από την λέξη Λάμψη και το ρήμα Άκου. Άκου τη Λάμψη λοιπόν. Το φωτεινό τραγούδι που γεννιέται την ώρα που όλα μοιάζουν με «συμπτώσεις» - αλλά «Συμπτώσεις δεν Υπάρχουν» βέβαια, συντονισμός υπάρχει γιατί ένας κύκλος ολοκλήρωσε κι’ άνοιξε ένας καινούργιος.

Νοιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη που είμαι εδώ, στο Golden beach, του Ηλία και του Νίκου, στον άγιο Φωκά. Δεν φτάνει που είμαι στο νησί της γιαγιάς μου της Ελισάβετ που εδώ γεννήθηκε το 1890 περίπου, είμαι και σε ένα περιβάλλον τόσο χαλαρό, όμορφο, περιποιημένο, φιλικό και οικείο που νοιώθω (δεν υπερβάλλω) μια πρόγευση παραδείσου.  Εδώ θα ήθελα να είμαι αυτές τις μέρες, πουθενά αλλού. Γιατί εδώ που είμαι ξέρω (μου στέλνει το άνω τερματικό την πληροφορία) πως «κακιά σκουριά δεν πιάνει» και πως μόνο ευχάριστες ειδήσεις για το κοινό μας μέλλον μπορεί να ακούσω.

Μην το ψάχνετε, έτσι είμαι φτιαγμένος από μικρό παιδί. Σκύβω σαν τον Κοντορεβιθούλη και μαζεύω το ρεβίθι που έχω πετάξει σε κάποια άλλη διαδρομή, κύριος οίδε πότε και υπο ποία μορφή, και σιγουρεύομαι πως είμαι στο σωστό μονοπάτι. Και χαίρομαι. Και χαμογελάω.

Σήμερα Πέμπτη είναι η μέρα με τις υψηλές θερμοκρασίες. Ο καυτός Απρίλης του 2015.

Λίγο σαν παραμύθι μου μοιάζει όλο το πακέτο.

Να υπογραφεί και η συμφωνία και να πάμε γι’ άλλα.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Αν η συμφωνία δεν μας συμφερει γιατί βιαζόμαστε να υπογραφεί; Επειδή υποτίθεται θα χρεοκωπήσουμε αν δεν υπογραφεί; Εγω άλλα βλεπω. Βλεπω να μας αυξάνουν τον ELA κάθεφορά που δεν έχουμε να πληρώσουνμε. Πέσανε να την φάνε τότε τη Ραχήλ όμως ακόμη είμαστε πολύ κάτω απο τα 100 δις που είχε πεί. Βλέπω να συζητούν διαρκώς μήνες τώρα χωρίς να λένε καν τι συζητούν. Μήπως διότι απλούστατα δεν συζητούν τίποτα και όλο αυτό απο τις 25 Γενάρη κι ύστερα είναι απλά μια παράσταση προς εμάς; Τον "κυρίαρχο λαό"; Ωστε να νομίζουμε αφενός ότι γίνεται τάχα κάποια φοβερή μάχη για λογαριασμό μας, αφετερου να μένει ο λαός στήν πολυπόθητη θέση όπου ύστερα απο αγώνες (κυρίως των ΜΑΤ) και δεκάδες παραβιάσεις νόμων συντάγματος και ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Βουλή για 5 συναπτά έτη κατάφεραν να τον φέρουν.

    Οι μάχες δείχνουν μάχες, οι διαπραγματεύσεις έχουν ναί και όχι, δεκτό ή απαράδεκτο. Όχι όλοι φίλοι όλοι διαρκώς τρωγοπίνουμε σε "γεύματα εργασίας" χωρίς κανένα ουσδιαστικό ανακοινωθέν ποτέ για μάς τον κόσμο και τα συμφέροντα μας και κατα τα άλλα υπάρχει τάχα μάχη για μια συμφωνία που ΘΑ επέλθη. Το πρόγραμμα και η συμφωνία φαίνεται να έχουν γίνει απον το 2012 καιύστερα στα ταξίδια του Α Τσίπρα ανα τον κόσμοι προκειμένου να του επιτρέψουν να παρει την κυβέρνηση της Ελλάδας και τώρα όλο αυτό είναι μέρος της παράστασης που κανονίστηκε τότε επίσης. Αλλιώς τι σόι αλλαγή θα ήτανε;

loading..