Γερμανική Ευρω-ολοκλήρωση

του Χρήστου Λαδά

Διαβάζω ότι το πλεόνασμα του εμπορικού ισοζυγίου της Γερμανίας συνεχίζει να καταγράφει νέα αυξητικά ρεκόρ αποτελώντας ίσως την μεγαλύτερη απειλή για το ευρώ όπως αναφέρει άρθρο του Ambrose Evans - Pritchard στη βρετανική εφημερίδα Daily Telegraph.

Σύμφωνα με τις εαρινές προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το πλεόνασμα του γερμανικού ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (σ.σ.: η διαφορά των εξαγωγών προϊόντων και υπηρεσιών μείον τις εισαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών της χώρας) αναμένεται να σπάσει όλα τα προηγούμενα ρεκόρ φέτος, ανερχόμενο στο 7,9% του ΑΕΠ, ενώ θα διαμορφωθεί στο 7,7% του ΑΕΠ και το 2016.

Η διαδικασία μακροοικονομικής ανισορροπίας της ΕΕ προβλέπει την έναρξη νομικών κυρώσεων, εφόσον το έλλειμμα υπερβαίνει το 6% του ΑΕΠ για τρία συνεχόμενα χρόνια, εκτός εάν υπάρχει κάποιος ξεκάθαρος λόγος να μη γίνει αυτό.

Πραγματοποιώντας μια αντίστροφη ανάγνωση του σχετικού όρου μάλιστα (argumentum a contrario) ο Simon Tilford από το Κέντρο Ευρωπαϊκών Μεταρρυθμίσεων δηλώνει ότι «Η Γερμανία πρέπει να τιμωρηθεί» διευκρινίζοντας: «Το πλεόνασμά της πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο, όπως αντιμετωπίσθηκαν προηγουμένως τα ελλείμματα των χωρών του Νότου, ως μία συγκρίσιμη απειλή για τη σταθερότητα της Ευρωζώνης».

Καταλήγει ότι «πρόκειται για μία χρόνια διαρθρωτική κατάχρηση, που καθιστά τη νομισματική ένωση μη λειτουργική διαχρονικά, και είναι ασφαλώς πιο επικίνδυνη για την ενότητα της Ευρωζώνης από οτιδήποτε γίνεται στην Ελλάδα»

Ο  Simon Tilford εννοεί βέβαια ότι σε μια ενιαία αγορά που αποτελείται από επιμέρους κράτη-μέλη, για να έχει κάποιος πλεονάσματα κάποιος άλλος θα πρέπει να επιβαρύνεται με τα αντίστοιχα ελλείμματα. Αν και η εξίσωση έχει και άλλες παραμέτρους το δεδομένο όμως σε γενικές γραμμές ισχύει. Και δεν είναι σύμφωνο με την ουσιαστική ενοποίηση της Ευρώπης.

Με άλλα λόγια, σε μία κοινή αγορά, τα εμπορικά πλεονάσματα κάποιων αντιστοιχούν σε ελλείμματα άλλων ή πολλά μικρά ελλείμματα μπορούν να δημιουργούν ένα μεγάλο πλεόνασμα όταν συγκεντρώνονται σε αυτό, όπως συμβαίνει σταδιακά στην Ε.Ε. δημιουργώντας ζώνες κρατών δύο ταχυτήτων. 

Παράλληλα το επιχείρημα που υποστήριζε ότι η οικονομία της Γερμανίας θα πληγεί σταδιακά με την επέκταση της κρίσης και την μείωση της καταναλωτικής δύναμης των πολιτών των περισσοτέρων Ευρωπαϊκών κρατών μάλλον καταρρίπτεται. Η ύφεση των υπολοίπων δεν πλήττει την Γερμανία. Αντιθέτως την ενισχύει.

Βέβαια ευχή και επιτυχία μιας χώρας είναι να καταγράφει πλεονάσματα. Το παράδοξο και το ανησυχητικό για το Ευρωπαϊκό εγχείρημα όμως είναι ότι τα κέρδη της Γερμανίας αυξάνονται μέσα στην κρίση και ωφελούνται από την απώλεια της ανταγωνιστικότητας των άλλων κρατών στην Ευρωζώνη. Είναι μια ισορροπία που τελικά λειτουργεί υπέρ της Γερμανίας.

Ιδίως μάλιστα στον τραπεζικό κλάδο και στην συγκέντρωση του χρήματος που αυξάνει τις δυνατότητες μιας οικονομίας, το Γερμανικό τραπεζικό σύστημα ωφελήθηκε και ωφελείται κατά κόρον στην κρίση.

Το Ερευνητικό Ινστιτούτο του Κιέλου ενδεικτικά προσδιορίζει σε 40.9 δισεκατομμύρια ευρώ τα επιπλέον κρατικά έσοδα του Γερμανικού κράτους λόγω χαμηλών επιτοκίων δανεισμού της Γερμανίας στα χρόνια της κρίσης. 

Παράλληλα τα γερμανικά ομόλογα, ως σύμβολα ασφάλειας και σταθερότητας, είχαν μεγάλη ζήτηση εν μέσω δημοσιονομικής κρίσης και αγοράζονταν μαζικά προσφέροντας σταθερή ροή ρευστότητας αλλά και τοκοφόρων κερδών για το Γερμανικό δημόσιο. 

Η Γερμανία επίσης διατήρησε τα πρωτεία στις εξαγωγές μεταξύ των ανταγωνιστριών χωρών της εντός Ε.Ε. Εξάγει βέβαια σε ένα διεθνές πλαίσιο και σε μία πλανητική αγορά τα προϊόντα της βαριάς βιομηχανίας της που διατηρούν μια υψηλή προστιθέμενη αξία. 

Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει την Γερμανία επειδή κατάφερε όλα αυτά. Από εκεί και μετά όμως σαν ηγέτιδα οικονομική δύναμη έχει και ευθύνες για την πολιτική που χαράσσεται στην Ευρώπη, αφού καθορίζει αποφασιστικά την λειτουργία της Ε.Ε. πολιτικο-οικονομικά. 

Η Γερμανία πάντως δεν φαίνεται να έχει διάθεση ή λόγους να αλλάξει πολιτική και προσανατολισμό. Θα συνεχίσει ενδεχομένως να κερδίζει όσο οι άλλοι θα χάνουν. Το θέμα είναι τι θα κάνουν οι άλλοι. Δύσκολο ζήτημα γιατί καμία χώρα εντός Ε.Ε. δεν φαίνεται να έχει τη δύναμη, την δυναμική ή την διάθεση να αποτελέσει τον αντίπαλο εξισορροπητικό πόλο.

Με τα δεδομένα που επικρατούν αυτή την στιγμή στην Ευρωζώνη κανένα κράτος δεν μπορεί να εγείρει το ζήτημα με πολιτική και οικονομική πειθώ για να ακουστεί. Όχι τυχαία στο άρθρο του ο Simon Tilford από το Κέντρο Ευρωπαϊκών Μεταρρυθμίσεων αναφέρεται στον Γιουνκερ και την Κομισιόν ως εξισορροπητικό παράγοντα.

Με όλα αυτά θυμήθηκα τον Βαρουφάκη στο βιβλίο του ''ο Παγκόσμιος Μινώταυρος'' που πρότεινε τρόπους για διανομή μέρους των πλεονασμάτων των πλούσιων χωρών της Β. Ευρώπης προς τον Ευρωπαϊκό Νότο, με κίνητρα και για τις χώρες που θα διένειμαν μέρος των πλεονασμάτων τους στους πιο αδύνατους.

Σε πιο πρακτικό επίπεδο ένα τέτοιο εγχείρημα θα μπορούσε να έχει μοχλό την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων ή και τα ΕΣΠΑ που θα μπορούσαν να στοχεύσουν σε επενδυτικά σχέδια στις περιφερειακές χώρες της Ευρώπης ώστε να εξισορροπηθούν κάπως οι ανισότητες. 

Αντίστοιχα το κράτος των ΗΠΑ (Federal Government) πραγματοποιούσε παρεμβατικές ενέργειες υπέρ της στήριξης των Πολιτειών που ήταν πιο αδύνατες οικονομικά για να υπάρχουν πιο ομοιογενείς συνθήκες εντός των ΗΠΑ.

Για παράδειγμα έδινε κίνητρα σε μεγάλες βιομηχανίες να εγκαθιδρύσουν τις έδρες τους σε αδύνατες οικονομικά πολιτείες μέσω φορολογικών ελαφρύνσεων για να μπορούν να απασχολούν τοπικό πληθυσμό προς καταπολέμηση της ανεργίας.

Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει στην Ήπειρο μας. Μάλλον η Γερμανία επεκτείνει την επιρροή της. Για παράδειγμα διαβάζουμε και τα Περιφερειακά Αεροδρόμια της Ελλάδας θα καταλήξουν στη Γερμανική Fraport.

Germania uber alles λοιπόν. Χωρίς αντιπάλους στην Ευρώπη

 

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Eva έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Nα παραθέσω το παρακάτω, το οποίο έχει ενδιαφέρον σαν ανάλυση .''Νέο Γερμανικό Lebensraum ή ζωτικός χώρος. Σύμφωνα με την στρατηγική αυτή, ένας λαός δικαιούται να επεκταθεί σε εδάφη, που του είναι αναγκαία, προκειμένου να ικανοποιηθούν δημογραφικές και οι εξ αυτών παραγόμενες οικονομικές ανάγκες του. Οι δημογραφικοί αυτοί λόγοι θεμελιώνονται επί της έννοιας πάντοτε του φυσικού δικαιώματος ενός λαού να μη στερείται του αναγκαίου γι αυτόν εδαφικού χώρου, άνευ της ικανοποίησης του οποίου κυοφορείται ο κίνδυνος να υποστεί τις ολέθριες συνέπειες του υπερπληθυσμού. Από οικονομικής πλευράς η επιζητούμενη επέκταση αυτή δικαιολογείται από την ιδέα του να επιτευχθεί τουλάχιστον αυτάρκεια ως προς τα κυριότερα οικονομικά αγαθά και τις πρώτες ύλες.
    Βάσει λοιπόν της παραπάνω θεωρίας, ως Ζωτικός Χώρος κατά τη δεύτερη περίπτωση μπορεί να αφορά ένα απομακρυσμένο έδαφος όπως για παράδειγμα μια υπερπόντια κτήση ή αποικία. Η μεθοδικότητα της Γερμανίας είναι αξιοθαύμαστη. Έχει εκπονήσει το πρόγραμμα εφαρμογής του δόγματος με εξαιρετικά λεπτομερή τρόπο και πιθανόν έχει προνοήσει για ασφαλιστικές δικλείδες, σε περιπτώσεις διακλαδώσεων. Η εφαρμογή γίνεται με ακρίβεια γερμανικής τεχνολογίας, εξαιρετικό συνοτνισμό και χωρίς αναισθητικό. Η Γερμανία, μέσω της Ο.Ν.Ε., έχει δημιουργήσει γύρω της ένα συμπαγές τοίχος κρατών, που εξαρτώνται οικονομικά από αυτήν. Τα λοιπά κράτη έχουν υποκύψει σ’ έναν οικονομικό και, πλέον, πολιτικό απομονωτισμό απέναντι στον λοιπό κόσμο, με αποτέλεσμα να ελέγχει αυτή πλήρως τις τύχες των Ευρωπαίων. Είναι η γερμανική εκδοχή του δόγματος Μονρόε.
    Το ενεργειακό πρόβλημά της το αντιμετωπίζει με την στροφή στις καθαρές μορφές ενέργειας. Σήμερα η Γερμανία είναι κυρίαρχη στον τομέα αυτή. Πρωτοπόρος ήταν η Ισπανία, αλλά η Γερμανία απέκτησε την αποκλειστικότητα των ισπανικών καινοτομιών. Παράλληλα επεκτείνει το δίκτυο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο.

  • 2 Ο/Η Eva έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Για τον λόγο αυτό, μάλιστα, υποχρεώθηκε, λόγω «μνημονίων» η Ελλάδα να υποτιμήσει το ρεύμα που παράγεται από τις πηγές αυτές. Παράλληλα, με τον τρόπο αυτό, η Γερμανία κατόρθωσε να αποκλείσει ανταγωνιστές της (κυρίως Κινέζους), αφού πια οι επενδύσεις έχουν καταστεί ασύμφορες.
    Στον τρόπο άσκησης της ενεργειακής πολιτική της και της προάσπισης του ζωτικού της χώρου, εντάσσεται και η πολιτική της έναντι της Ρωσίας. Οι ενεργειακές πηγές της Ρωσίας την ενδιαφέρουν, βεβαίως, αλλά θέλει να θέσει τους δικούς της όρους και να δημιουργήσει ένα τόξο δορυφόρων χωρών της (Πολωνία-Ουκρανία) γύρω από την Ρωσία, όπου είναι πιθανόν να εγκατασταθούν, εφόσον αυτή το εγκρίνει, πυραυλικές και στρατιωτικές βάσεις, στα πλαίσια –υποτίθεται- του ΝΑΤΟ.
    Στον τομέα της γεωργίας προωθεί τις πράσινες καλλιέργειες, μέσω της ΚΑΠ. Τους πειραματισμούς της τις κάνει σε τρίτες χώρες (Αίγυπτο και Βραζιλία) και η τεχνογνωσία της είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Έχει την πρόνοια να μην στραφεί στην τεχνολογία των μεταλλαγμένων, όπου δεν θα μπορούσε να ανταγωνιστεί Η.Π.Α., Κίνα και Ινδία. Έχει οικολογική συνείδηση; Είναι γεγονός, ότι οι Γερμανοί είναι πολύ ευαισθητοποιημένοι σε θέματα περιβάλλοντος. Όμως, η οικολογική αυτή στροφή τής επιτρέπει να θέτει περιορισμούς, όσον αφορά στα φθηνά μεταλλαγμένα, προς όφελος της δικής της βιομηχανίας παραγωγής ειδών διατροφής.
    Ήδη έχει κάνει και μια δυναμική παρέμβαση στον τομέα του ελαιολάδου, αφού μπορεί κανείς να βρει «γερμανικό» εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, παραγόμενο σε ελλαδικούς ελαιώνες (Μάνη, Πήλιο), γερμανικής ιδιοκτησίας. Σημειωτέον ότι μία μνημονιακή υποχρέωση της Ελλάδας ήταν η κατάργηση των τοπικών ελαιοτριβείων και η δημιουργία δύο (2) μόλις κεντρικών σε όλη την Ελλάδα.

  • 3 Ο/Η Eva έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Τι σημαίνει αυτό; α) δεν θα υπάρχουν ελαιόλαδα Π.Ο.Π. και β) πλήρης έλεγχος του κύκλου παραγωγής, επεξεργασίας και τυποποίησης του ελαιολάδου. Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη εδώ, ότι το μνημόνιο επιβάλλει μονοπωλιακές πρακτικές, πρακτικές που ευνοούν (και η Ελλάδα αποδέχεται, μέσω Τράπεζας της Ελλάδας και Τραπεζών) τις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις. Τα δύο αυτά ελαιοτριβεία, λοιπόν, θα είναι τερατώδεις επενδύσεις, που δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν από Έλληνες για πολλούς λόγους.
    Στον τομέα υγείας και φαρμάκων βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο που άνοιξε τις πόρτες της στους Έλληνες γιατρούς. Η παιδεία στην Γερμανία είναι εντελώς ταξική, διότι δεν επιθυμεί την ανατροπή του κοινωνικού-οικονομικού status της. Διαπιστώνει, όμως, την ανάγκη της να ανανεώσει το επιστημονικό δυναμικό της. Αν ανοίξει την παιδεία στις λαϊκές τάξεις, υπάρχει κίνδυνος ανατροπής του status της. Προτιμά, λοιπόν, το επιστημονικό παιδομάζωμα. Ήδη έχει διδαχτεί από το λάθος του ναζιστικού καθεστώτος, που εξαπέστειλε τους Γερμανοεβραίους και αντικαθεστωτικούς επιστήμονες στις Η.Π.Α., με αποτέλεσμα να κατασκευάσουν οι τελευταίες την ατομική βόμβα και όχι η Γερμανία, που είχε προχωρήσει περισσότερο από κάθε άλλη χώρα στην ατομική επιστήμη. Ένας άλλος τομέας που αποδεικνύει την γερμανική πολιτική του ζωτικού χώρου είναι οι επενδύσεις της στην Ελλάδα. Ήδη έχει στραφεί στην εκμετάλλευση του συνόλου, σχεδόν, των περιφερειακών αεροδρομίων και ειδικά όσων συνδέονται με εμπορικά λιμάνια και θελκτικούς τουριστικούς προορισμούς. Η Ελλάδα είναι κομβικό σημείο για το διαμετακομιστικό εμπόριο προς τις αγορές της Αφρικής και της Ασίας, θέση που ουδέποτε εκμεταλλεύτηκε. Η Γερμανία θα αποκτήσει πρώτο και κυρίαρχο λόγο στον τομέα αυτό, ώστε και νέες αγορές να δημιουργήσει και πηγές πρώτων υλών να βρει. Για τον λόγο αυτό και δεν είναι καθόλου τυχαία: α) Η διείσδυση της SIEMENS και της DEUTSCΗE TELEKOM στις τηλεπικοινωνίες της Ελλάδας, σε σημείο που η χώρα μας να εξαρτάται πλήρως από την τεχνολογία της πρ

  • 4 Ο/Η Eva έγραψε: (πριν 2 έτη)

    της πρώτης και το software της δεύτερης, σε κάθε τομέα τηλεματικής. β) Η απαξίωση των Ελληνικών Ναυπηγείων και της ελληνικής ναυτιλιακής τεχνολογίας. Τα ναυπηγεία είχαν πολυσχιδή κατασκευαστική ικανότητα (οχήματα κ.λπ.), ερευνητική επάρκεια, προσόντα πλέον ανύπαρκτα και για τον λόγο αυτό προστρέχουμε στα αντίστοιχα γερμανικά προϊόντα και οι τομείς συγκοινωνίας και επικοινωνίας εξαρτώνται από την Γερμανία απολύτως. γ) Η έξοδος των Γερμανών από το αεροδρόμιο των Σπάτων, που εξυπηρετεί κυρίως επιβάτες.
    Επειδή, πλέον, η παγκόσμια οικονομία έχει στραφεί προς τον χρηματιστηριακό-τραπεζικό καπιταλισμό, κατόρθωσε η Γερμανία να επιβάλει την ευρωπαϊκή νομισματική ένωση, με ασφυκτικά δεσμευτικούς όρους και με απόλυτο έλεγχο του ευρώ και της ροής του. Όλες οι χώρες της Ζώνης επαιτούν από την Γερμανία και αυτή είναι επαρκώς εξασφαλισμένη από τις διακυμάνσεις και ισοτιμίες άλλων νομισμάτων, ειδικά του δολαρίου, ενώ μπορεί να δανείζεται με αρνητικό επιτόκιο, αλλά η ίδια δανείζει εκ του ασφαλούς και με κέρδος.

loading..