Ο Μακριδάκης στην Αθήνα

Απο το fb του Γιάννη Μακριδάκη

ΕΝΑ:

Σήμερα περνώντας από την Ευριπίδου είπα να αγοράσω μισό κιλό ανάκατα σποράκια διαφόρων ειδών ραδικιών και άνιθου για να τα βάλουμε στους σβόλους που θα φτιάξουμε το καλοκαίρι. Θέλησαν οι άνθρωποι του καταστήματος να μου τα βάλουν και σε δεύτερη μεγαλύτερη σακούλα για να τα πάρω αλλά τους είπα, ως συνήθως, ότι δεν χρειάζεται και έτσι τα κρατούσα μέσα στο σακούλι το διάφανο και περπατούσα στους δρόμους.
Φτάνοντας στην πλατεία Κοτζιά ή Εθνικής Αντίστασης καλύτερα, μιας και έχουμε και αριστερή κυβέρνηση, βρέθηκα εμπρός στην 2η μεγάλη έκπληξη της μέρας. Την 1η θα σας την γράψω κατόπιν.
Όλα τα περιστέρια της πλατείας Κοτζιά, έχοντας δει προφανώς τους σπόρους εντός του σακουλιού που κρατούσα και κουνούσα μπρος πίσω περπατώντας, κατευθύνθηκαν μαζικά και με τρομερές πτήσεις προς το μέρος μου, άρχισαν να περνούν ξυστά από το κεφάλι μου και από τα χέρια μου, δέχθηκα πραγματική απίστευτη πολιορκία από όλες τις διευθύνσεις, ώσπου σταμάτησα ανήμπορος να κάνω άλλο βήμα και προσγειώθηκαν όλα γύρω μου αναμένοντας να ρίξω τα σπόρια στη γη!
Τα προσπέρασα σαν να περπατάω σε χαρτογραφημένο ναρκοπέδιο και μόλις βγήκα από τον κλοιό τους και έκανα δυο τρία ελεύθερα βήματα, δέχθηκα την δεύτερη, πισώπλατη αυτή τη φορά επίθεση!
Πρέπει να ήμουν ένα άκρως απολαυστικό θέαμα για κάθε περαστικό από την πλατεία Κοτζιά σήμερα το πρωί!
Αυτό για να καταλαβαίνουμε ότι όλα τα πλάσματα γύρω μας παρατηρούν τα πάντα διότι η παρατήρηση είναι εργαλείο ζωής και επιβίωσης. Μόνο εμείς οι άνθρωποι περπατάμε δίχως να παρατηρούμε το παραμικρό τις περισσότερες φορές, δίχως καν να βρισκόμαστε εκεί που περπατά το σώμα μας. Όλοι καπού αλλού βρισκόμαστε με τη σκέψη και χάνουμε έτσι τις στιγμές της ζωής.

ΔΥΟ:

Το πρωί πέρασα από τον Μωβ Σκίουρο και βρήκα τον Σπύρο, αυτό το γλυκό και ευγενικό πλάσμα που μαζί με την Χριστίνα άνοιξαν και δουλεύουν το βιβλιοπωλείο, να κάθεται σε ένα τραπεζάκι και να διαβάζει κάποια παλιά έκδοση.
Χάρηκε και πετάρισε, έτσι απορροφημένος που ήταν, μόλις με αντιλήφθηκε να κάθομαι πλάι του, αμέσως μου πρότεινε ένα κέρασμα, ένα τσάι του βουνού διότι ξέρει "τα φυσικά μου" και, παραδόξως, δεν το αρνήθηκα.
Έφυγε σίφουνας γελαστός για το παρακείμενο καφενείο, να μου φέρει το τσάι μου.
Σε λίγο τον είδα να επιστρέφει και να αποθέτει πάνω στο τραπεζάκι ένα αλουμινένιο κονσερβοκούτι, όπως αυτά της μπύρας, ψηλόλιγνο κάπως, το οποίο ανέγραφε επ' αυτού: tuvunu
Απόρησα, νόμισα ότι έφερε κάτι για να πιει ο ίδιος και ότι το τσάι του βουνού για μένα, θα ερχόταν μετά, αλλά τον άκουσα να μου λέει ότι ίσως έχει μέλι μέσα αυτό το τσάι που μου έφερε, δεν ήταν βέβαιος!
Είχαν ανοίξει τα μάτια μου διάπλατα και ερευνούσαν αυτή τη συσκευασία, το πήρα στα χέρια μου το κονσερβοκούτι και διάβασα: "tuvunu, τσάι του βουνού με μέλι και λεμόνι" και διάφορα άλλα μυρωδικά, γλυκαντικά και όλα τα λοιπά που χρειάζονται για να συσκευαστεί "φυσικά" το τσάι του βουνού!!!

Φυσικά δεν την ανοίξαμε την συσκευασία! Είναι τελείως παρανοϊκό να "παράγεις" ένα τέτοιο απόρριμμα αλουμινίου για να "καταναλώσεις", δηλαδή να βάλεις μέσα σου, το εντός αυτού απόρριμμα, το οποίο πλασάρεται κιόλας αναιδώς ως κάτι φυσικό στους ανθρώπους της πόλης. Ο Σπύρος ένιωσε αμήχανα που δεν τίμησα το ευγενικών προθέσεων κέρασμά του κι εγώ ένιωσα τεράστια έκπληξη που έμαθα ότι υπάρχει και τσάι του βουνού συσκευασμένο σε κονσερβοκούτι.
Κατόπιν αυτών των στιγμών έκπληξης με κέρασε ένα μικρό βιβλιαράκι από αυτά που έχει για τον εαυτό του και όχι για πούλημα. Τίτλος: Της Ματζουράνενας το χάλασμα, συγγραφέας Αθανάσιος Γκράβαλης, επιμέλεια Ε.Χ. Γονατάς, εκδόσεις στιγμή 1988.
Έτσι, για να θυμόμαστε την στιγμή που ανακαλύψαμε ότι η Ματζουράνενα έγινε αλουμινένια συσκευασία...