Συμβιβασμός ή ρήξη;

Του Πάνου Ζέρβα

Ο συμβιβασμός δεν θα είναι ούτε έντιμος ούτε ανέντιμος. Θα είναι απλά σκληρός για το αδύνατο μέρος. Και, προφανώς, θα πονάει. Άλλους σε ευρώ (επικουρικές συντάξεις), άλλους σε ανασφάλεια (απελευθέρωση απολύσεων) και άλλους πολιτικά (τα κόμματα της συγκυβέρνησης). Και όλους τους Έλληνες γιατί σε γενικές γραμμές θα συνεχιστεί η πολιτική που επέβαλε η τρόικα τα προηγούμενα χρόνια, με ελάχιστες έως μηδαμινές ελπίδες ανάταξης για την οικονομία και τα νοικοκυριά. Το κέρδος: μένεις στο παιγνίδι, ζωντανός υπό όρους, περιμένοντας καλύτερες συνθήκες.

Η ρήξη έχει κάτι το γοητευτικό και υπόσχεται καλύτερες προοπτικές, μετά από μια αρχική δύσκολη περίοδο. Μόνο που αν εξετάσει κανείς πιο προσεκτικά, η αρχική δύσκολη περίοδος θα είναι πραγματική καταστροφή για μεγάλο μέρος του πληθυσμού (τους πιο αδύναμους, αλλά και μεγάλο μέρος της μεσαίας τάξης) και για την οικονομία, καθώς θα χαθεί μεγάλο κομμάτι της εγχώριας παραγωγής, αφού αυτή εξαρτάται απολύτως από τις εισαγωγές – οι οποίες πρακτικά θα ανασταλούν επ’ αόριστον. Αλλά και όταν περάσει η «αρχική δύσκολη περίοδος» (αυτή τη φορά σε εισαγωγικά) ποιος μπορεί να περιγράψει τις συνθήκες που θα επικρατούν, στην οικονομία και την κοινωνία;

Ο σκληρός συμβιβασμός είναι μονόδρομος. Δεν θα ήταν, ίσως, αν η κοινωνία ήταν έτοιμη να αναλάβει τις ευθύνες της και να διορθώσει όσα πρέπει να διορθωθούν. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει, οπότε είναι προτιμότερο να μείνουμε στο παιγνίδι, ζωντανοί υπό όρους, περιμένοντας (και δημιουργώντας, στο μέτρο του δυνατού) καλύτερες συνθήκες – και προστατεύοντας κατά προτεραιότητα τα θύματα της κρίσης.