Η Ευρώπη είναι κουλτούρα και πολιτισμός

του Χρήστου Λουτράδη

Έχουν ενδιαφέρον οι διαπραγματεύσεις με τους εταίρους μας. Όχι μόνο από τεχνοκρατικής απόψεως , ούτε καν για την μεταφυσική χροιά που έχουν λάβει από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά κυρίως γιατί μας φέρνουν αντιμέτωπους με το πώς βλέπουμε τις σχέσεις με αυτό που ονομάζομαι Ευρώπη και Ευρωπαϊκή  Ένωση.

Ως πολιτεία αλλά και ως κοινωνία αντιμετωπίζουμε με πολύ μεγάλη αυστηρότητα, και κάνουμε πολύ σωστά, την γραφειοκρατική και αρτηριοσκληρωτική στάση των Ευρωπαίων απέναντι  στην πατρίδα μας. Μέσα όμως στον ορυμαγδό των διαπραγματεύσεων και των χρημάτων που πάντα μας λείπουν αλλά πάντα βρίσκουμε, χάνουμε την ουσία της διαπραγμάτευσης που δεν είναι άλλη από το τι ορίζουμε εμείς οι ίδιοι ως Ευρώπη και Ευρωπαϊκό  Πολιτισμό. Αν η σχέση μας εξαντλείται σε ένα ατέρμονο και ατελέσφορο δούναι και λαβείν επιδοματικού χαρακτήρα, τότε ίσως θα πρέπει να αναζητήσουμε άλλες λύσεις. Αν όμως είμαστε πεπεισμένοι ως κοινωνία αλλά και ως άτομα ότι ανήκουμε στον δυτικό κόσμο θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε και τις ευθύνες που αναλογούν σε αυτήν την παράδοση.

Ευθύνες που δεν  βρίσκονται, δυστυχώς για εμάς αλλά και τους δανειστές μας, σε καταλόγους ‘’μεταρρυθμίσεων ‘’ και ιδιωτικοποιήσεων ούτε σε πακέτα χρηματοδότησης που στις περισσότερες των περιπτώσεων αποτελούν και προϊόν  στυγνού εκβιασμού, αλλά κυρίως στο αν έχουμε την διάθεση σε αυτήν την χώρα να προχωρήσουμε στην πραγματική και βαθιά θέσπιση ενός κράτους δικαίου.  

Ενός κράτους  που θα αντιμετωπίζει τον φυλακισμένο ως πολίτη και όχι ως εχθρό.  Ενός κράτους που θα έχει τις κατάλληλες δομές για να προσφέρει υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας που θα έχουν στον πυρήνα τους την δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για την εξέλιξη και την προκοπή των συνανθρώπων μας  που δεν στάθηκαν τόσο τυχεροί στην ζωή τους όσο εμείς.  Μιας δικαιοσύνης που θα δικάζει δίκαια και τυφλά. Ενός  μηχανισμού διοίκησης  που θα μπορεί να ξεχωρίζει τον πρόσφυγα από τον οικονομικό μετανάστη. Ενός πολίτη που θα αντιλαμβάνεται ότι Ευρωπαίος δεν γίνεσαι επειδή το αναγράφει το διαβατήριο σου αλλά γιατί δεν αδιαφορείς για τον ανάπηρο συμπολίτη σου – και δεν παρκάρεις κάθετα στην ράμπα που του είναι απαραίτητη.

Αυτή είναι η Ευρώπη για μένα. Και αν δεν μπορεί ο Σόϊμπλε και οι φίλοι του να αντιληφθούν ότι Ευρώπη είναι κουλτούρα και πολιτισμός, εύχομαι να το έχει καταλάβει ο Αλέξης Τσίπρας.