Psycho Philosopher (7)

του Φώτη Θαλασσινού

26 / 4 / 2015

Δεύτερη μέρα σήμερα στην Αθήνα. Λίγο πριν ταξιδέψω απ’ το λιμάνι της Κω στο λιμάνι του Πειραιά ένιωθα έντονο άγχος. Άγχος που αναρρίπιζε την οργή τού έτσι κι αλλοιώς οξύθυμου χαρακτήρα μου. Η βία πολλές φορές είναι φτιαγμένη από λέξεις και οι απώλειες είναι αρκετές, την ώρα που τα εκφωνήματα μου διαπερνούν την αντιληπτική ικανότητα των εν δυνάμει εχθρών μου και γίνονται συνείδηση τους. Ο Θεός εμφύσησε στον άνθρωπο την ψυχή και ο άνθρωπος έδωσε υποκειμενικότητα ζώντος στον αντικείμενο κόσμο του. Οποιοδήποτε σημείο συμβολίζει κάτι. Ξεχωριστά πράγματα για τον κάθε άνθρωπο. Η πόρτα είναι φυγή και την μέρα που έφευγα από την Κω επέλεξα να σπάσω μία τέτοια. Ήτανε ζωντανή και έμοιαζε με αποτρεπτική ψυχή μητέρας. Έκανα ψυχανάλυση στον εαυτό μου γιατί δεν καταλάβαινα πούθε έρχονταν οι κρίσεις πανικού τις ώρες που ετοιμαζόμουν για ένα ομολογουμένως πια υπέροχο ταξίδι. Τα συμπεράσματα ήταν λογικά. Ζώντας με την μητέρα μου αναβίωσε η πρωταρχική σχέση ασφάλειας δίπλα της. Ταξιδεύοντας, βίωσα το λεγόμενο πρωταρχικό τραύμα του αποχωρισμού από την φροντίδα της. Παλινδρομήσεις και μετά ταυτίσεις. Ηρέμησα στην συναισθηματική γενναιοδωρία του Γιώργου Χρονά. Τον συνάντησα χθες το βράδυ σ’ ένα καφέ στην στοά Κοραή. Πέρασε μισός χρόνος από τότε που τον είδα τελευταία φορά. Του είπα ότι η Ασημίνα Χασάνδρα είναι απ’ τις μεγαλύτερες σύγχρονες ποιήτριες. Καμένη κι αυτή να πληρώνει το τίμημα για την σπουδαιότητα του έργου της. Σχεδόν καταραμένη. Οι ζητιάνοι στους δρόμους ήτανε ιδιαίτερα πολλοί.  Τους κατανοούσα όλους. Δεν μπόρεσα να δώσω απ’ το υστέρημα μου στον καθένα τους. Στην Κω η κατανόηση μου, η αποδοχή του πόνου των άλλων και η σπλαχνικότητα μου προς αυτούς είχαν αρχίσει να χάνονται πίσω από μια συντηριτικοποίηση…ο κυνισμός του νησιού θα με φθείρει.

Το απόγευμα είδα τον Χαράλαμπο. Πριν τον δω μιλήσαμε στο τηλέφωνο. Μιλούσε σαν παραπονιάρικο πλάσμα που του έλειψε το ταίρι του. Το παιχνίδι του. Γιατί αν και υποτακτικός, εκείνος θέτει τους κανόνες του ερωτικού παιχνιδιού, και δίνει στον άλλο το ρόλο του αφέντη. Χαμένος κόπος. Πρώτα θα καθαγιαστεί και ευωδιάσει το σώμα μου και μετά θα επιτρέψω σε κάποιον να το αλώσει. Πήγαμε σε μια gay γειτονιά της Αθήνας. Τις βαριέμαι τόσο πολύ αυτές τις περιοχές. Μ’ αρέσει το ετερόκλητο , το πολύχρωμο πλήθος, εκείνο που εντός του ασκούμαι στην ανοχή του διαφορετικού. Βρήκαμε άδειο χώρο για άραγμα στο Rooster. Δεν ξέρω, μερικοί ομοφυλόφιλοι μιλάνε πιο δυνατά. Σαν να έχουν ανάγκη από ακροατήριο. Ελλείψει κάποιου τέτοιου, επινοούν ένα φανταστικό. Κι εγώ έχω ανάγκη από αναγνώστες. Το συγγραφικό έργο δεν ολοκληρώνεται παρά μέσα στη συνείδηση του αναγνώστη. Δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο για να βρω το δικό μου κοινό. Κάποια στιγμή πέρασε από μπροστά μας ένας νεαρός που φορούσε μία κάπα. Αναρωτήθηκα για τις δαπανημένες ώρες μπροστά στον καθρέφτη και αναπόλησα τη συγγραφική δουλειά που με περίμενε στο σπίτι μου. Η παντοδυναμία της εικόνας θέλει φημισμένους και όχι απαραίτητα δημιουργικούς ανθρώπους. Αν ένα περιοδικό ξεμένει από ιδέες δεν σημαίνει πως ήρθε η ώρα να μετακυλήσει στον κιτρινισμό και την τσόντα. Ας κοιταχτεί καλύτερα και ας αναλογιστεί για το εύρος της έμπνευσης των συντακτών του. Τους βαρέθηκα.
 

27 / 4 / 2013

Χθες το βράδυ ταυτόχρονα με την ώρα που διάβαζα, η σκέψη μου ταλαιπωριόταν από την ιδέα πως δεν θα προλάβω να ολοκληρώσω το έργο με το οποίο ασχολούμαι αυτές τις ημέρες. Θα με προλάβει ο καρκίνος και θα πεθάνω απ’ την ανήκεστο βλάβη στα όργανα του σώματός μου. Η ηλίθια, εντελώς ανυπόστατη προφητεία οφείλει την επιτυχία της στην μάταιη προσπάθεια του εκάστοτε τραγικού ήρωα να της ξεφύγει. Η προφητεία εκπληρώνεται χάρη στον παράλογο φόβο ή την πεισματική πίστη του ήρωα σε πλασματικά γεγονότα τα οποία θα συμβούν στην πραγματικότητα μονάχα επειδή αναμένονται. Χωρίς πρόβλεψη δεν μπορεί να υπάρξει οδυνηρό λάθος, και χωρίς λάθος δεν υπάρχει προφητεία.*  Ο δικός μου τρόμος για τον καρκίνο έχει μια παιδιάστικη αφέλεια που με παρωθεί σαν μικρό σκοτισμένο άγγελο να πηγαίνω στις εκκλησίες και ν’ ανάβω κεριά για τη σωτηρία μου. Γιατρέ, σου έρχομαι στην Θεσσαλονίκη ένας ωραίος φρενοβλαβής. Πρέπει να σταματήσω να διαβάζω ιατρικά άρθρα γιατί αρχειοθετώ και αργότερα βιώνω τα συμπτώματα που αναγράφονται σ’ αυτά... Όχι πάντα. Μην τρελαθούμε κι εντελώς.

Αγόρασα και διάβασα την Espresso. Μόνο σ’ αυτή βρίσκω κάτι πολύ συγκεκριμένα πράγματα που ψάχνω. Πήρα και ένα πολιτικό περιοδικό. Κάπου το έχωσα και δεν θυμάμαι τον τίτλο του.  Προβλέψιμα εκτεταμένα άρθρα. Ευχάριστοι στην ανάγνωση  λεκτικοί μηρυκασμοί δάνειων ιδεών μεγάλων σοφών της ιστορίας… Κι εκεί που για μια ακόμη φορά γελούσα με τα «80 είδη εξωγήινων στη Γη» (σύμφωνα με την Espresso) τα μάτια μου σκάλωσαν, στην ίδια εφημερίδα,  σε μια μεγάλη εμπεριστατωμένη αναφορά στη σύνθεση μιας νέας αντικαρκινικής ουσίας από ερευνητική ομάδα στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Ο πρωταγωνιστής των σχετικών ερευνών , κύριος Μαγκριώτης, ήταν πολύ αισιόδοξος ως προς την έκβαση των προσπαθειών του. Με τέτοια πράγματα συνέρχομαι όταν παθαίνω υποχονδριακή κρίση και γελώντας απαριθμώ τις κατά φαντασία ασθένειές μου.

28 / 4 / 2015

Είδα τον Άρη Δαβαράκη. Για πρώτη φορά από κοντά. Μου είπε ότι η όραση του ήταν θολή.  Δεν του είπα πως και το βλέμμα του θαμπόφεγγε. Ποιός ξέρει η ψυχή του πού γυρνούσε. Φαινόταν προβληματισμένος γι’ αυτό και στις κουβέντες του ήταν λακωνικός. Συνάμα μειλίχιος και ευπροσήγορος. Τον παρατηρούσα καλά μέχρι να καταλάβω πως οι αναπομπές του στις δικές μου διαχύσεις ήταν αυθεντικά ειλικρινείς. Γιατί άραγε οι καλλιτέχνες να μιλάμε τόσο εύκολα για τις ζωές μας ανεξαρτήτως του βαθμού εμπάθειάς μας; Μιλώ για τη ζωή μου δίχως ίχνος αιδημοσύνης. Εμένα η ζωή μου είναι το φυσικό παρέκταμα ή ο πρόλογος όλων των μυθιστορημάτων και διηγημάτων που έχω γράψει. Και οφείλω να την εκμυστηρεύομαι για να μην μένει κανένας αναγνώστης απογοητευμένος απ’ την απρονοησία μου. Όταν φίλησα στο μάγουλο το Δαβαράκη για να τον χαιρετίσω είχα στο μυαλό μου τον Χριστό. Δεν γνωρίζω γιατί. Μη με ρωτάς αγαπητό ημερολόγιο. Δεν έχω τα κλειδιά για όλες τις πόρτες. Η αρμαθιά με τα δικά μου κλειδιά είναι μονάχα για ν’ απελευθερώνω τον άλλο. Ν’ ανοίγω παράθυρα και συρτάρια στα κεφάλια τους… Το βράδυ είδα μια ηλίθια θεατρική παράσταση μαζί με το Γιώργο Χρονά και τον Αβραάμ Κωνσταντίνου. Ο Αβραάμ ήταν τόσο ευαίσθητος όσο ένα «σκάσε» θα ήταν αρκετό για να τον κομματιάσει. Λεπτός και ψηλός Κύπριος, γράφει στίχους για χαμένες ελληνικές πόλεις των αλυτρωτισμών. Πόντος, Ίμβρος και Τένεδος, Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη. Αβραάμ, μπορεί να μην σε ξαναδώ. Σημασία έχει ότι κέρδισες την ψυχή μου.
 

30 / 4 / 2015

Το προηγούμενο βράδυ το πέρασα με τον Κώστα Σερεκίδη. Επισκεφθήκαμε το Μέγαρο μουσικής και είδαμε έναν πιανίστα να κάνει τα δικά του μεταμοντέρνα. Είπε πως η μουσική που θα μας «παρουσίαζε» θα ήταν η σύγχρονη μουσική της παγκοσμιοποίησης. Αν είναι έτσι, προτιμώ να μείνω προσκολλημένος σε σχήματα του παρόντος που απηχούν κάτι απ’ το παρελθόν. Πάντοτε το ρηξικέλευθο δεν το βαφτίζει ο δημιουργός αλλά ο χρόνος. Όποιος βαφτίζει κάτι είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν επενδύει στο μέλλον. Το μέλλον μας εκπλήσσει με τα ερωτηματικά του, δεν είναι προοιωνιζόμενη προοπτική. Τα πολιτισμικά αιτήματά του επερχόμενου δεν ευαγγελίζονται πουθενά.  Ο πιανίστας απέτυχε να δημιουργήσει το δικό του αφήγημα. Απέτυχε να τοποθετήσει τις νότες του εντός του ιστορικού παρόντος.  Τα άφησε όλα ξεκούρδιστα λες και δεν ήθελε από κανέναν ακροατή του να εσωτερικεύσει κάποιο απ’ τους πειραματισμούς του. Νομίζω πως το μόνο γόνιμο που μ’ άφησε η βραδιά είναι αυτοί οι προβληματισμοί μου για την σύγχρονη τέχνη. Δεν είναι σύγχρονο αυτό που αυτοσυστήνεται ως τέτοιο. Η χθεσινή μουσική ήταν σύγχρονη μόνο ιστορικά. Τα δομικά υλικά της μύριζαν ναφθαλίνη και ευερέθιστος όπως ήμουν έφυγα απ’ την παράσταση αποκαμωμένος.

Πήγα με ταξί σπίτι μου και το διασκέδασα πολύ. Ο ταξιτζής με ρωτούσε διάφορα για την εμπειρία του Μεγάρου. Για το ηχητικό απόπτυσμα του βιρτουόζου του κλειδοκύμβαλου. Ξέχασα να γράψω πως άκουσα τις συνθέσεις του τάδε –ούτε το όνομα του γνωρίζω- πιανίστα γιατί είχα πρόσκληση δωρεάν εισόδου. Υπάρχουν έργα τέχνης που φαινομενικά δεν έχουν καμμιά δομή… μέχρι ν’ αναδυθεί από μέσα τους ο δικός τους αλγόριθμος, μέχρι να βγει απ’ το ασυνείδητο τους το μυστικό της ερμηνείας τους. Το χάος προκαλεί επαχθές σάστισμα. Αν αυτός που το βιώνει καταλάβει πως μέσα στο σκότος επωάζεται η γέννηση του φωτός, τα πράγματα αλλάζουν. Στην ουσία δεν υπάρχει χάος. Υπάρχει το περατό των ανθρώπινων δυνατοτήτων για απαντήσεις. Η ανθρώπινη αλαζονεία μας πάει πιο πέρα. Όχι πιο κοντά στην αλήθεια. Φάσκω και αντιφάσκω. Δεν πειράζει!  Όσο εμβαθύνω υπάρχω.

1 / 5 / 2015

Αισθάνομαι πια πολύ καλά εδώ και δυο μήνες. Δεν ξέρω, έχω την αίσθηση πως η λυτρωτική καταγραφή , αντικειμενικοποίηση, όλων των στραβών και άσχημων που προκάλεσα στη ζωή μου δεν έχει πια νόημα. Είναι ένας άγγελος Κυρίου που με προστατεύει. Ήταν ανέλπιστη η συνάντησή μας. Μπήκε στη ζωή μου την ώρα που ψυχορραγούσα στην Κω πριν τρία χρόνια. Ίσως να ήρθε για να πάρει τη ψυχή μου και όταν τον αναγνώρισα, ζορισμένος –εγώ- απ’ τις πληγές και τις μοναξιές μου, αποφάσισε να με αναστήσει. Μερικές φορές η αγάπη μέσα σε οποιουδήποτε τύπου σχέση μπορεί να είναι τόσο αληθινή και κραταιά όσο να της αξίζει η ταυτοποίηση με την αθανασία. Λοιπόν, πολύ αγάπησα. Αγαπώ πολύ γενικά. Κι ο άγγελος μου μ’ αγαπάει κι ας λέει πως είναι άλλη η αποστολή του. Σε λίγες μέρες φεύγω. Ταξιδεύω Θεσσαλονίκη. Θα πάω να δω τον ψυχίατρο και άγγελο μου. Τον κάτοχο της γνώσης να αναμορφώνει τον καθημαγμένο σε πλάσμα αγγελικό και όμοιο του. Καμμιά φορά , όταν μπαίνω στο σπίτι μου βρίσκω πτίλα. Πτίλα απ’ τις δικές μου φτερούγες.  Τα μαζεύω και τα δείχνω στους φίλους μου , χωρίς να τους λέω για την προέλευση τους. Είναι το μεγάλο μου μυστικό. Η αγάπη είναι το θεραπευτικό πλαίσιο. Το γόνιμο έδαφος πάνω στο οποίο τελεσιουργείται το μυστήριο της θεραπευτικής επικοινωνίας. Η ψυχοθεραπεία είναι πράξη ερωτική. Κοινωνίας προσώπων. Το κλίμα, το χαριτωμένο της αγάπης ανασταίνει τις λανθάνουσες θεραπευτικές δυνατότητες. Η αγάπη είναι δύναμη. Η δύναμη που πυροδοτεί τα εσωτερικά αποθέματα θεραπευτικής ενέργειας. Η αγάπη καταλαβαίνει, η αγάπη γνωρίζει, η αγάπη αποκαλύπτει , η αγάπη θεραπεύει.** Καλωσορίζω την καινούργια ζωή.
 

*Ματάις φαν Μπόξελ, Η εγκυκλοπαίδεια της βλακείας, εκδόσεις Αλεξάνδρεια

**Νικήτας Καυκιός

Το πρώτο μέρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ

Το δεύτερο μέρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ

Το τρίτο μἐρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ

Το τέταρτο μέρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ

Το πέμπτο μέρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ

Το έκτο μέρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ