Πρωτομαγιά

του Άρη Δαβαράκη

Σήμερα η μέρα θα περάσει με βόλτες και κολύμπι σ’ αυτά τα υπέροχα νερά εδώ μπροστά, στην Τήνο, στον άγιο Φωκά. Ο Απρίλιος μέσα στα ζόρια του κατάφερε να τα τρυπήσει τα νοητά σκοτάδια και να επιβάλλει την νέα ηλιοφάνεια – την εσωτερική μαζί και την εξωτερική, χρονολογίας 2015. Παρακολουθώ τις εξελίξεις κι’ έχω την  αίσθηση (ή την προαίσθηση) πως αυτό το πολύ κρίσιμο τριήμερο μέχρι την Κυριακή 3 Μαΐου θα αποδώσει επιτέλους καρπούς μετά από την τρίμηνη προσπάθεια συνεννόησης με τους εταίρους μας που συνεχίζει να σκοντάφτει σε πολλά και σοβαρά, πολιτικά κυρίως, βράχια.  Έχω την βεβαιότητα πως μέχρι την 11η του Μάη του μυρωδάτου, ο πρώτος, πολύ δύσκολος κύκλος της διαπραγμάτευσης θα κλείσει και μια, σχετική έστω, ομαλότητα, θα μπορέσει να θωρακίσει την καθημερινότητά μας. Θα αποκλειστούν πια άπαξ και δια παντός τα ζητήματα Grexit ή Grexident, μαζί με τα παράπλευρα διλλήματα για διπλό νόμισμα ή επιστροφή στη δραχμή ή και πλήρη έξοδό της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό που ζητάει το 80% περίπου της Ελληνικής κοινωνίας θα κατοχυρωθεί και στο Eurogroup του Μαΐου ξεκάθαρα: Η εξασφάλιση δηλαδή της  παραμονής μας μέσα στην ασφάλεια μιας ΕΕ, έστω και προβληματικής, έστω και κουρασμένης, έστω και υπό την (παροδική γιατί όλα παροδικά είναι) επιρροή του κ. Σόϊμπλε και του αντιπαθέστατου Ντάϊσελμπλουμ που θέλει, σαν την Σαλώμη, το κεφάλι του Βαρουφάκη σερβιρισμένο σε μια ασημένια πιατέλα για να ηρεμήσει. Οι τρομοκρατίες για κλειστές τράπεζες, ΑΤΜ σκουριασμένα από την αχρηστία και πλήρη απομόνωση της Ελλάδας από την διεθνή και παγκοσμιοποιημένη πια κοινότητα, είμαι απολύτως βέβαιος πως θα γίνουν πιά μια πολύ δυσάρεστη ανάμνηση που, ευτυχώς, είχε αίσιο τέλος.

Πρωτομαγιά στην Ελλάδα της κρίσης. Μπήκα σ’ ένα καράβι της γραμμής, ήρθα σ’ αυτό το νησί όπου έχει γεννηθεί και η γιαγιά μου η Ελισάβετ (την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα παρακαλώ) και λίγο πριν δύσει ο ήλιος την Πέμπτη, κολυμπούσα στα παγωμένα, υπέροχα, κρυστάλλινα νερά του άγιου Φωκά – όπου έχω φίλους που με φιλοξενούν. Είδα στις ειδήσεις αυτά που είδατε και εσείς και πολύ εκτίμησα τον πολιτικό αλλά και βαθύτερο πολιτισμό του Γιάνη Βαρουφάκη που ενώ βάλλεται από παντού γιατί είναι ο εαυτός του και λέει αυτά που πιστεύει σε όλα τα ακροατήρια (χωρίς να προσαρμόζει τις απόψεις και τις θέσεις του στο κλίμα της κάθε «σύναξης»), έχει την ψυχραιμία να απαντάει ευγενικά και όσο πιο ειλικρινά γίνεται τόσο στους δημοσιογράφους, όσο και στους αντιεξουσιαστές των Εξαρχείων, όσο και στους υπαλλήλους του υπουργείου του που δεν τον άφηναν να μπει στο κτίριο του ΥΠΟΙΚ. Δύσκολα πράγματα αυτά και δεν είναι πολλοί αυτοί που μπορούν να τα αντιμετωπίσουν χωρίς την κάλυψη και την ασφάλεια του «υπουργικού» και της αστυνομικής συνοδείας. Ο Γιάνης (μας) καβαλάει τη μηχανή του, τον αγκαλιάζει η γυναίκα του από το πίσω κάθισμα, φορούν τα κράνη τους και προχωρούν. Αυτά για μένα είναι πολύτιμα πράγματα, συμπεριφορές ενός πολιτισμού που μπορεί να μην φοράει λαιμοδέτες, έχει όμως βαθιές ρίζες στην ουσία της βόλτας μας πάνω στον πλανήτη αυτόν και γι’ αυτό δεν έχει τίποτα να φοβηθεί.

Χτές μόλις έγραφα για τον πρωθυπουργό οπότε δεν θα ξανασταθώ στην (κατά την ταπεινή μου γνώμη)  ακραία διαφορετική συμπεριφορά του που δίνει τον τόνο, τις νότες, την μελωδία, τον ρυθμό και τις παύσεις στον κοινό πολιτικό μας βίο. Οι δημοσκοπήσεις έχουν μιλήσει πολύ ξεκάθαρα: Η Ελληνική κοινωνία καταλαβαίνει πως έχει ήδη γίνει κάθε δυνατή προσπάθεια και πάρα πολλές υποχωρήσεις για να ικανοποιηθούν οι (πολιτικοί) εγωϊσμοί των εταίρων μας που, κακά τα ψέματα, πρώτη φορά είχαν κι’ αυτοί την εμπειρία μια διαπραγμάτευσης με νέους στην εξουσία και –σαν να μην έφτανε αυτό - αριστερούς πολιτικούς. Και επειδή καταλαβαίνει ότι προς το παρόν τουλάχιστον ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν να γίνει, έγινε, δίνει λευκή κάρτα στον Τσίπρα να αποδεχθεί ακόμα και πολύ δυσάρεστους όρους (στην ανάγκη) προκειμένου να ξαναμπεί το νερό στ’ αυλάκι και να ξαναρχίσουμε όλοι να ζούμε μέσα σε συνθήκες κάποιας «κανονικότητας» πια. Να μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας, να δημιουργήσουμε, να επιχειρήσουμε, να ξανατολμήσουμε και να προχωρήσουμε.

Πρωτομαγιά λοιπόν στις Κυκλάδες, στην όμορφη Τήνο με την Παναγία που θαυματουργεί συνεχώς (είχα την ευκαιρία να ζήσω ένα ακόμα θαύμα της λίγες ώρες μετά την άφιξή μου –τηλεφωνικά!) με τη προοπτική ενός πανέμορφου Μαΐου, που, το ξαναλέω, είμαι βέβαιος πως θα μας οδηγήσει σύντομα σε μια ομαλοποίηση κι’ ένα restart που το έχουμε όλοι πολύ μεγάλη ανάγκη.

Καλή Πρωτομαγιά!