Ανοιξιάτικο τοπίο

του Γιάννη Πάσχου

Οι μυρωδιές και τα αρώματα της άνοιξης που με τυλίγουν, αρμύρα φέρνουν, στάλες αίματος, απελπισία και οιμωγές θανάτου από το μακρινό πέλαγος. Πλέκει ο κισσός καταπράσινος  στον φράχτη του πλημυρισμένου  Έβρου και  τα άνθη της  πασχαλιάς πνιγμένα μέσα στα ουρλιαχτά των ανήλικων κοριτσιών της μειονότητας των Γιαζίντι που βιάστηκαν, μοσχοβολούν υπέροχα. Στα κλαδιά της ολάνθιστης αμυγδαλιάς κρύβεται ο γύπας ο μεγαλόσωμος και παρατηρεί, ανάμεσα από τις ολόλευκες μαργαρίτες και τη βελούδινη χλόη, το αδύναμο και λυγισμένο στα δυο  μικρό μαυράκι, πότε θα πεθάνει αβοήθητο για να το κομματιάσει.  Λίγο πιο πέρα, στην  απόμερη γωνιά  του μεγάλου κήπου, μέσα στις  κατακόκκινες παπαρούνες, τις πολύχρωμες τουλίπες και τα πρώιμα χρυσοκίτρινα σπάρτα κείτονται παγωμένα τα δεκάδες πτώματα των φοιτητών του πανεπιστημίου Γκαρίσα της Κένυα. Στα φρεσκοσκαμμένα  αμπέλια, παράλληλα με τις σειρές των  μυρμηγκιών, σέρνονται οι άστεγοι της Μεσογείου με τα χέρια κομμένα και  τα πρόσωπα φαγωμένα από το φως του ήλιου, ένα γίνονται με την γη, την ανοιξιάτικη γη την εγκυμονούσα ζωή. Κάτω από τις ανθισμένες κερασιές και τις πανέμορφες γλυσίνες τα σώματα παραδίδουν τις ψυχές στους διώκτες τους, αμέτρητες ψυχές κατανεμημένες, αριθμημένες και σφραγισμένες.

Έχουμε μεγάλη τάξη εμείς στην Ευρώπη, κρατάμε τον λογαριασμό, μετράμε τις απώλειες, τίποτε δεν μας ξεφεύγει, πάντα τα δεδομένα μας είναι ακριβή. Και φουντώνουν τα πλατάνια και οι λεύκες και στα οπωροφόρα σκάνε τα πρώτα μπουμπούκια, μια βόλτα  αγαπούλα, ένα φιλάκι σε παρακαλώ. Θα σου κάνω δώρο τα χρώματα που σου λείπουν, θα σου φέρω ότι σου είναι χρειαζούμενο να ζωγραφίσεις αυτή την άνοιξη του 2015.