Πως τα πέρασα στις διακοπές μου στο Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας

της Αθηνάς Τζολάκη

Στην αγορά  στο κέντρο του Αμμάν μπορείς να βρεις ωραία και μεγάλα γκομπλέν για κέντημα που απεικονίζουν τη Μέκκα και την ιερή μαύρη πέτρα Καάμπα . Θα πρέπει βέβαια να είσαι χρυσοχέρα νοικοκυρά και πιστή Μουσουλμάνα για να σκεφτείς να αγοράσεις ένα. Εναλλακτικά μπορείς να αγοράσεις ένα κιλό αμπελόφυλλα στην μικρή στενή και πολύβουη λαχαναγορά. Έτσι έκανα εγώ, σχεδόν αυτόματα, ανήμπορη να αντισταθώ στην γοητεία των Μεσανατολίτικων ζαρζαβατικών. Τέτοια ήταν η γοητεία τους πάνω μου που σκέφτομαι ότι δεν μπορεί σε κάποια άλλη ζωή θα ήμουν μανάβης, εκτός από θηλυκή κατάσκοπος όπως μου έχουν πει, στην ευρύτερη  περιοχή της Εγγύς Ανατολής. Μαγεμένη με τραβούσαν οι φίλοι, να πάμε και αλλού, με το αδιάσειστο επιχείρημα ότι έχουμε και στην Αθήνα αμπελόφυλλα. Είναι η Ανατολίτισσα μέσα μου που ευφραίνεται να περιδιαβαίνει  κάθε είδους πληθωρικά παζάρια και θαυμάζω πάντα ό,τι είναι φρέσκο ή φτιαγμένο με μαεστρία και γνώση , καλή ώρα σαν  τα μπακλαβαδάκια του Χαμπίμπα  που αγοράσαμε λίγο παρακάτω. Εκτός από Ανατολίτισσα όμως είμαι και Δυτικοθρεμμένη, έτσι με απίστευτη ευκολία άλλαξα σκοπό και χάρηκα πολύ με τις μεγάλες εκπτώσεις  στο υπερσύγχρονο Τaz Mall που βρίσκεται  σε αναπτυσσόμενη περιοχή  στο δυτικό Αμμάν. Βγαίνοντας πήρε το μάτι μου στο διπλανό οικόπεδο έναν βοσκό με κελεμπία που έβοσκε τις κατσικούλες του. Οικίες εικόνες . Το Αμμάν δεν το λες και όμορφη πόλη, είναι παντελώς γκρίζο με κτίρια κτισμένα από το τοπικό μπεζ γκρι πέτρωμα, έχει όμως κρυμμένες γοητείες και γοητευτικές γωνιές. Σε μια παλιά αυλή με λεμονιές, ένα γλυκό απόβραδο ευχήθηκα να πετρώσω εκεί για λίγα χρόνια. Στο εστιατόριο Φακρεντίν με τα άσπρα τραπεζομάντιλα έζησα το μεσανατολίτικο αστικό μου όνειρο και έγλυψα και τα δάχτυλά μου. Μανσάφ το εθνικό φαγητό της Ιορδανίας , αρνί με ρύζι και σάλτσα γιαουρτιού, το φάγαμε στο οικονομικό Τζερούσαλεμ και ήταν λουκούμι.

Θέλω να σας πω όμως και  για τα υπέροχα περίφημα ψηφιδωτά  στην πόλη Μάνταμπα, νοτιοδυτικά του Αμμάν. Τι όμορφα, τι χαριτωμένα και με τι χιούμορ αυτά τα Βυζαντινά στο αρχαιολογικό πάρκο που αναπαριστούν την ιστορία του Ιππόλυτου και της Φαίδρας όπως την διηγήθηκε ο Ευριπίδης. Αυτό που μου έκλεψε πάντως την καρδιά ήταν ένα ψάρι μέσα στον Ιορδάνη, στον  ψηφιδωτό χάρτη του 6ου αιώνα που βρίσκεται μέσα στην Ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Το ψαράκι αυτό έχει φτάσει στην Νεκρά Θάλασσα και κατάλαβε ότι δεν υπάρχει ζωή εκεί από το πολύ αλάτι και γυρνάει πίσω το χρυσό μου αντίθετα από τα άλλα που το ακολουθούσαν και δεν έχουν πάρει χαμπάρι ακόμη. Η αλήθεια είναι ότι τα μωσαϊκά της Ιορδανίας, που είναι πολλά, είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος να την επισκεφτεί κανείς, ισάξιος ίσως και ανώτερος από την ξακουστή Πέτρα. Απλώς αριστουργήματα.

 Καθαρίζει το μυαλό στην έρημο να το ξέρετε  και η έρημος Γουάντι Ραμ είναι  επιβλητικά όμορφη και στοιχειωμένη από το Βρετανό Λώρενς της Αραβίας που όπως ξέρουμε όλοι βοήθησε τους Άραβες της περιοχής να αποτινάξουν τον Οθωμανικό ζυγό και έζησε και την μοναδική περιπέτειά του. Οι Βεδουΐνοι  της ερήμου ζουν πια κυρίως  από τον τουρισμό και πολύ λίγοι εκτρέφουν ακόμη καμήλες και πρόβατα. Σαν τουρίστες, τι να κάνουμε, πήγαμε και εμείς και διανυκτερεύσαμε μάλιστα σε κατασκήνωση βεδουΐνικης  έμπνευσης. Ήταν μαγικά.

 Πέρασα καλύτερα από ότι φανταζόμουν στην Ιορδανία, γνωστή και ως Ελβετία της Μέσης Ανατολής. Έμαθα  επίσης πως η πρεσβεία λέγεται σαφάρα και η ελληνική πρεσβεία σαφάρα  γιουνανία.  Τώρα πάω να τυλίξω τα ντολμαδάκια, το μυστικό είναι και λίγη φρέσκια ντοματούλα στην γέμιση.