Psycho Philosopher (6)

του Φώτη Θαλασσινού

12 / 4 / 2015

Κυριακή του Πάσχα. Δεν ασχολούμαι με τις χριστιανικές γιορτές. Ασχολούμαι με τον χριστιανισμό. Ο Χριστός είναι για ‘μένα πνευματικός εραστής και  καθοδηγητής. Δεν γράφω ότι η πίστη μου στην θεότητα του δεν έχει μεταπτώσεις, μία πιστεύω μία όχι, επισημαίνω πως ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου, μέσα απ’ τον παρηγορητικό του λόγο, αναμόρφωσε με την ασκητική του την θρυμματισμένη μου ύπαρξη σε πνεύμα μίας μάχιμης γαλήνης. Σαφέστατα και είμαι αιρεσιάρχης. Αρχηγός και μοναδικός πιστός της δικής μου χριστιανικής αίρεσης. Η αγάπη δεν έχει όρια. Οι ορθόδοξοι κληρικοί  την έχουν οροθετήσει. Κι ενώ ξέρουν καλά να μιλάνε γι’ αυτή ξέρουν να πράττουν, έμπλεοι μίσους,  τα χείριστα.  Ευτυχώς που πέρασε απ’ τη ζωή ένας Σωφρόνιος Σαχάρωφ, ένας Πορφύριος και ένας Σεραφείμ Ρόουζ για να στάξουν αγάπη σε όλες ανεξαιρέτως τις καρδιές…

13 / 4 / 2015

Πήγαμε για καφέ στο Νερό. Εγώ , ο αδερφός μου και ένας θείος μας. Καθίσαμε σ’ ένα τραπέζι δίπλα στη θάλασσα και κουβεντιάζαμε για θέματα από την τρέχουσα επικαιρότητα. Είναι Δευτέρα του Πάσχα. Είχαμε βγάλει τα κινητά στο τραπέζι και παράλληλα με όσα κάναμε σερφάραμε στις ειδησεογραφικά σάιτ. Στο κάθε ένα απ’ αυτά το ίδιο θέμα αναδεικνυόταν με διαφορετικό τρόπο. Ο δημοσιογράφος κοιτάζει το προσκήνιο και υποθέτει πως γράφει για το παρασκήνιο. Προτιμώ την ανθρωπολογία του Claude Levi-Strauss από την επινοημένη γνώση μέσα στα βιβλία της ιστορίας. Σε όλη την έκταση  των ηλεκτρονικών εφημερίδων μία είδηση επέμενε να εμφανίζεται και να επανεμφανίζεται παντού. Η ετερονομία του περιεχομένου της δεν της στερούσε τίποτα από την εγκυρότητα της. Μου ενέπνεε της αίσθηση πως μια απιθανότητα διεκδίκησε και κέρδισε με τραγικό τρόπο την θέση της ανάμεσα σε όσα απειλούν μια ανθρώπινη ζωή.  Ο εισαγγελέας εφετών Σωτήρης Μπάγιας πέθανε από ερλιχίωση. Μια αρρώστια που προσβάλλει κυρίως τα κατοικίδια ζώα μεταδόθηκε στο σώμα του δικαστικού λειτουργού με ξενιστή της ένα τσιμπούρι. Όλα τα κείμενα που διάβασα για το θέμα ήταν όμοια επικυρώνοντας την είδηση ως απολύτως αληθή… τις ώρες που ήμουν στο σπίτι η σκέψη μου καταδύθηκε στην άβυσσο των ζωονόσων, ξεμάκρυνε προς την Μαύρη Πανώλη που αποδεκάτισε το 1 / 3 του πληθυσμού της Ευρώπης, αλάργεψε σε επιστημονικούς όρους παλιών μου αναγνωσμάτων. Ήταν τότε που σπούδαζα το θάνατο κι αποζητούσα οτιδήποτε με έβαζε στη νοερή αγκάλη του. Αυτή η ιστορία με τις πανδημίες στα ζώα είναι πιο παλιά από τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος υπήρξε το μεγάλο θύμα της πανούκλας του 15ου αιώνα μαζί με τον αρουραίο και τον ψύλλο. Η επιζωοτία, διαβάζω στο λεξικό, είναι κάθε μεταδοτική ασθένεια που πλήττει μαζικά τα ζώα. Όταν πεθάνει ο πανωλόβλητος αρουραίος όλα τα παράσιτα εγκαταλείπουν το σώμα του και αναζητούνε νέο ενδιαίτημα. Ο άνθρωπος είναι για τον ψύλλο μια πολλά υποσχόμενη γη και ο βάκιλος Yersinia Pestis, υπεύθυνος για τον μαύρο θάνατο,  μεταφέρεται απ’ το έντομο στον ζωντανό. Το τέλος μπορεί να επέλθει μέσα σε λιγότερο από ένα εικοσιτετράωρο. Προηγουμένως έχει τρελάνει και τον ποντικό και τον άνθρωπο.  Το αποθηριωμένο τρωκτικό τρέχει έξω απ’ τη φωλιά του, το νευρικό του σύστημα έχει εξαλλαχθεί σε γεννήτρα εκρηξιγενών αντιδράσεων. Ο θάνατος επισπεύδεται. Κι έπειτα ήτανε μια κατηγορία ανθρώπων, αλήτες και παρίες…παρουσίαζαν ανοσία στις σποραδικές, μικρής εμβέλειας επιδημίες πανούκλας στην ύπαιθρο της Ελλάδας (κυρίως τα χρόνια πριν την επανάσταση). Αυτοί επιστρατεύονταν για να θάβουν τους ηττημένους αρρώστους.  Από τότε ξεκινά η χρήση της λέξεις μόρτης. Αναλύοντας ετυμολογικά τον όρο, θα βρούμε την γαλλική λέξη για τον θάνατο mort και την ελληνική κατάληξη για τα ουσιαστικά –ης. Σήμερα ο μόρτης μέσα από ποιός ξέρει τί είδους μετωνυμικές διαδικασίες χρησιμοποιείται ως προσωνύμιο αντί του μάγκα ή τσίφτη.

14 / 4 / 2015

Χθες το βράδυ έδιωξα έναν άνθρωπο απ’ τη ζωή μου. Δεν έχει σημασία και δεν θέλω να θυμάμαι πόσο βαθιά πληγώθηκα κατά τη διάρκεια της προσωπικής μας ιστορίας. Όταν έφτασε ή ώρα του τσακωμού, το αίμα μου, απ’ την πίεση, ήταν το μόνο που μπορούσε να καθορίσει τα λόγια μου και τις πράξεις μου. Είχα μαζί μου ένα βιβλίο. Τον ογκώδη πρώτο τόμο κάποιου αναρχικού λεξικού. Τον μάζεψα από την καρέκλα και οργίλος, με συγκεχυμένη ενσυναίσθηση και αυτοσυνειδησία, όμοιος με δολοφόνο, κυνήγησα τον φίλο μου που έτρεχε να φύγει. Όταν τον πλησίασα κάπως εξακόντισα το λεξικό στο σώμα. Πέρα απ’ το γεγονός ότι ξαστόχησα, έχασα την ισορροπία μου και έπεσα στην άσφαλτο. Ήταν η δεύτερη πτώση μου μέσα σε δυο μέρες. Στην πρώτη απ’ αυτές δεν πρόσεξα ένα σκαλί γιατί την ίδια στιγμή πετούσα με μια ψυχή, πρωταγωνίστρια ενός ανέκδοτου βιβλίου μου.

Σήμερα το πρωί γελούσα με την ανάμνηση του χθεσινοβραδινού ξεκαθαρίσματος λογαριασμών και πιο πολύ με τη σκηνή  του κυνηγητού και το αναρχικό λεξικό ανά χείρας. Είμαι τελείως νηφάλιος την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές. Το λεξικό είναι παρατημένο στο κρεβάτι. Σταματάω το γράψιμο για να διαβάσω λίγο. Τόσο καιρό το είχα παρατημένο … «Φρανσουά Βιγιόν (1431-1463), Γάλλος ποιητής που έζησε βίο ελευθέριο, ταραχώδη και ληστρικό συνεπεία του οποίου υπήρξε και η καταδίκη του, για αδιευκρίνιστους ακόμη λόγους , σε θάνατο δι’ απαγχονισμό, ποινή που μετά από έφεση θα μετατραπεί, το 1463 –χρονιά που χάνεται κάθε ίχνος του- σε εξορία. Έγραψε την περίφημη Μπαλάντα των Κρεμασμένων.»*  Ανατρέχω στο διαδίκτυο για να ψάξω το συγκεκριμένο ποίημα.  Δεν μ’ άρεσε καθόλου. Μ’ αρέσει το ποίημα όταν με αποδεσμεύει από την δεσμευτική μου σχέση με τον κόσμο. Όταν μου φανερώνει καινούργιες, λυτρωτικές μεθόδους θέασης του περιβάλλοντος και αναδόμησης της παλιάς  κακοφορμισμένης ιδέας   σε νέα και αμόλυντη. Μ’ αρέσει ένα ποίημα όταν δίνει όνομα σε κάποιο προηγουμένως άρρητο συναίσθημά μου. Ο κόσμος κάθε ανθρώπου είναι κάτι που πρέπει να μοιράζεται.

16 / 4 / 2015

Είδα σήμερα τη φίλη μου Angel K. Μου έφερε να διαβάσω κάτι δικούς της στίχους για τραγούδια της πίστας. Την βλέπω κάθε μέρα γιατί είναι θαμώνας του καφέ που συχνάζω κι εγώ. Η ευρυμάθειά της εμπλουτίζεται διαρκώς. Θα μπορούσε με όσα ήδη ξέρει να φτιάξει μια σπουδαία εγκυκλοπαίδεια. Με τις ανθρώπινες σχέσεις δεν τα πάει και τόσο καλά. Δεν φταίει αυτή. Είναι οι άνθρωποι που παίζουνε ρατσιστικά παιχνίδια με το αναμφίλεκτο για τους κολλητούς της κύρος της. Συχνά συμβαίνει να τσακώνεται με άλλους για δυσκολοδιάκριτες αφορμές και αμυδρότατα διαφαινόμενες αιτίες.  Όταν την γνώρισα καλά κατάλαβα πως είχα βρει κάποιον να μου μιλήσει για τις μηχανορραφίες μεταξύ των μελών μιας κοινωνίας. Η Angel παίρνει δύναμη μέσα απ’ την ανάλυση της ανθρώπινης συμπεριφοράς του άλλου. Ξέρει να το κάνει καλά και η επαλήθευση μιας εικασίας της ισχυροποιεί την βεβαιότητα μου για την οξύνοιά της και την αίσθηση της για την ολοπαγή ταυτότητα της. Γεννημένη στη Μελβούρνη, όποια λέξη δεν καταλαβαίνει στα ελληνικά μαθαίνει να την εκφέρει και έπειτα κατεβάζει απ’ το διαδίκτυο ολόκληρα βιβλία για τον άγνωστο όρο. Γνήσια απόγονος των εγκυκλοπαιδιστών και  συνάμα λάτρισσα της υποκουλτούρας του παραδοσιακού εντόπιου  μπουζουξίδικου.

Angel K. (σκόρπιοι στίχοι)  

σαν το αγιάζι μ’ ανεβάζεις στον αστραφτερό ουρανό σου

άφησες πίσω το άρωμα σου για να μ’ ακολουθεί παντού

ο χρόνος πάγωσε τον πόνο μου κι εγώ δεν τον αισθάνομαι  

17 / 4 / 2015

Χθες το βράδυ ήπια καφέ με την ίδια φίλη μου. Την ρώτησα αν γνώριζε τους Εγκυκλοπαιδιστές. Μου απάντησε πως δεν ήξερε κάτι γι’ αυτούς. Την φαντάζομαι ,την ώρα που πληκτρολογώ, να αναδιφά σε ιστοσελίδες για την ιστορία του πολιτισμού, να διαβάζει και να μαθαίνει για την καινούργια λέξη στο λεξιλόγιό της. Πριν έρθει στο ραντεβού μας είχα σημειώσει πάνω στο σημειωματάριο μου, ποιός ξέρει τις ασύνειδες λειτουργίες του νου, το όνομα του Denis Diderot και τη λέξη Πρόσφυγες. Σύριοι πρόσφυγες φτάνουν στην Κω από τα τουρκικά παράλια. Τους βλέπω συνέχεια στο κέντρο της πόλης. Είναι χαρούμενοι που ξέφυγαν απ’ τον βέβαιο θάνατο του πολέμου. Τώρα γνωρίζουν έναν άλλο πόλεμο που θα απεκδύσει την ψυχή τους από τα ευγενή τους συναισθήματα. Οι ποικίλοι καταναγκασμοί θα γίνουν τα νέα τους δεσμά.  Ο καταναγκασμός πνίγει την δημιουργικότητα. Το μολύβι του καθηλώνει τα όνειρα μέχρι να γίνουν η οδυνηρότερη ανάμνηση. Ο κόσμος έχει εξαλλαχθεί σε βόθρο και κανένας άνθρωπος δεν κοιτάζει προς τ’ αστέρια.

*Αναρχικό Λεξικό, τόμος Α , Γιάννης Φούντας , οι Εκδόσεις των Συναδέλφων.

Το πρώτο μέρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ,
Το δεύτερο μέρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ
Το τρίτο μἐρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ
Το τέταρτο μέρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ
Το πέμπτο μέρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η B έγραψε: (πριν 2 έτη)

    polu oraio k to ennow :)

  • 2 Ο/Η Lykos έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Μεγαλωνοντας σε ένα χωριό έζησα με το φόβο (της μάνας μου) για το τοξόπλασμα. Ένας φόβος που για χρόνια είχε ριζώσει μέσα μου. Οι ζωονόσοι πολλές φορές αποκτούν μυθικές διαστάσεις, μεταφέρονται ως αφηγήσεις που παίρνουν τρομακτική έκταση. Μόλις σήμερα ανακάλυψα ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η μόλυνση προκαλεί ελάχιστα ή καθόλου συμπτώματα και μόνο αν μια γυναίκα είναι μολυσμένη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, τα παράσιτα μέσω του πλακούντα θα έχουν πρόσβαση στο έμβρυο... Τελικά ο φόβος είναι δυνατότερος από το θάνατο. Θυμάμαι άκρες μέσες μια παλιά ιστορία όπου, λέει, κάθε χρόνο επισκετόταν μια πόλη ο φόβος κι ο θάνατος και ζητούσαν από το φρουρό της να πληρώσει το ετήσιο αίτημα. Τη μοναδική χρονιά που ο θάνατος δεν ήρθε ο φρουρός αναρωτήθηκε ποιος θα πάρει αυτούς που θα έπαιρνε ο θάνατος και η απάντηση ήταν ο φόβος...

loading..