Του άπιστου Θωμά

του Άρη Δαβαράκη

Αυτή η κυβέρνηση τελικά είναι από μόνη της μία τεράστια αντίφαση. Μεγάλης αποδοχής και, συγχρόνως, από παντού αμφισβητούμενη. Με όλη την Ευρώπη εναντίον της γιατί είναι Αριστερή και με όλη την Ελληνική Αριστερά στα κάγκελα γιατί δεν είναι αρκετά Αριστερή. Όλο το πολιτικό σύστημα που συμμετέχει σε κυβερνήσεις σε όλη την Ευρώπη αυτή τη στιγμή σε απόλυτο συντονισμό με την δική μας Πασοκονουδού αντιπολίτευση, παλεύει με νύχια και με δόντια να την στριμώξει αυτήν την κυβέρνηση οικονομικά τόσο ώστε να καταρρεύσει – διότι αν αντέξει, αυτές όλες οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, με πρώτη την Ισπανική, θα ακολουθήσουνε την μοίρα των Σαμαροβενιζέλων και, φυσικά, δίνουνε ρέστα για να μην συμβεί αυτό. Και η ίδια η Ελλάδα που την ψήφισε (ως πρώτο κόμμα έστω, αλλά με διαφορά) την Αριστερά, τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, κουράστηκε εύκολα από τις καθυστερήσεις στον αγώνα. Οι  «πραγματικοί αριστεροί» εξοργίζονται με την δραστηριότητα, τις αποφάσεις και τις απόψεις του υπουργού κ. Πανούση (και με πολλά άλλα που δεν περνάνε σαν «αριστερές συμπεριφορές» κατά την γνώμη τους). Όσο για τους μη αριστερούς που την ψηφίσανε και αυτοί ξανά και ξανά αυτήν την μεγάλη ελπίδα της οποίας ηγείται ο Αλέξης Τσίπρας, μπερδεύονται με όλο αυτό το μηντιακό χαλασμό και κολλάνε στους "μετανάστες που λιάζονται", στις προκαταβολές από την Ρωσία (που φυσικά διαψεύδονται επισήμως από την Μόσχα), στα ζητήματα της αριστείας και «της επαναφοράς της Παιδείας στο 1982» -  σε διάφορα τελοσπάντων, όπως στην άδικη (κατά τη γνώμη μου)  στοχοποίηση της συμπεριφοράς της Ζωής Κωνσταντοπούλου και, βέβαια, στο πολύ σοβαρό ζήτημα της εξομοίωσης των δολοφόνων της 17 Νοέμβρη με κάποια «ηρωϊκά πρότυπα» ενώ οι συγγενείς των θυμάτων όπως και οι φίλοι τους (σαν εμένα) βρίσκονται πάλι μπροστά στο τέρας της βαρβαρότητας των στυγνών αυτών δολοφόνων τύπου Σάββα Ξηρού που γίνεται μια προσπάθεια να τους φορεθεί ξανά το φωτοστέφανο του «αγωνιστή» - ενώ ο κατάλογος των δολοφονιών στις οποίες συμμετείχαν ή πρωταγωνίστησαν είναι βαμμένος με αθώο αίμα ανθρώπων που όσοι τους γνωρίσαμε και τους αγαπήσαμε δεν μπορεί παρα να εξοργιζόμαστε όταν αρχίζει πάλι αυτό το βιολί της «αντιεξουσιαστικής δράσης» που όλα τα επιτρέπει κατά τη γνώμη κάποιων πολύ παράξενων εγκεφάλων.

Όμως όλα αυτά, που τα σκέφτομαι σήμερα όλη μέρα, όσο σοβαρά και αν είναι, δεν είναι τίποτα μπροστά στην πρώτη προσπάθεια της Ελλάδας να σταθεί όρθια και να «ζητήσει λογαριασμό» για τα χρέη της. Αυτή η προσπάθεια και μόνο (που γίνεται με άδεια ταμεία, μηδέν χρηματοδότηση από τον Αύγουστο και μεγάλη επιμονή και υπομονή) είναι λογικά αρκετή για να αποδεχτούμε, αυτοί τουλάχιστον που ψηφίσαμε ΣΥΡΙΖΑ, ότι ο αγώνας που δίνεται είναι τόσο σκληρός ώστε να δικαιολογούνται πολλές υπαναχωρήσεις και αργοπορίες, ακόμα και κάποια λάθη στους χειρισμούς. Όμως πολλοί φίλοι, γνωστοί μου και άγνωστοί μου, κάποιοι μάλιστα που εκτιμώ ιδιαιτέρως και σέβομαι την γνώμη τους ανεβάζουν στο Facebook (ή tweetάρουν) πολύ θυμωμένα πόστ για την Αριστερά των ΜΑΤ, την Αριστερά που ξεπουλήθηκε, την ανίκανη Αριστερά, την Αριστερά που συνεχώς υποχωρεί και ενδίδει –ενώ θα έπρεπε να κάνει κάτι άλλο που δεν το αποσαφηνίζει κανείς.

Με λίγα λόγια. Οι εκ δεξιών της κυβέρνησης ευρωπαϊστές την κατηγορούν ότι μας πάει κατευθείαν στα βράχια και θα μας οδηγήσει στη ρήξη και την έξοδο από την ευρωζώνη – δηλαδή σε μια παγκόσμια απομόνωση και σε πολύ μεγάλες περιπέτειες. Οι εξ αριστερών της κυβέρνησης πάλι την κατηγορούν γιατί δεν προχωράει άμεσα σε μια ρήξη και εξοργίζονται που γίνεται αυτή η προσπάθεια του «έντιμου συμβιβασμού» - που την μετράνε για ξεπούλημα και υποταγή στις απαιτήσεις των δανειστών.

Σήμερα, Κυριακή του Θωμά, εμείς οι Χριστιανοί θυμόμαστε τον (εκ των δώδεκα αποστόλων)  Θωμά που θέλησε να βάλει το δάχτυλό του  Επί τον τύπον των ήλων για να πιστέψει στην Ανάσταση. Και είναι από τους πολύ αγαπητούς μας φίλους του Χριστού ο Θωμάς γιατί η βαθειά του πίστη θέλει επιβεβαίωση, είναι άνθρωπος, δεν πιστεύει αν δεν πειστεί ο ίδιος με τον δικό του τρόπο. Όταν όμως πιστέψει, πάει – είναι ο πιο δυνατός.

Έχω την αίσθηση ότι όλοι εμείς που προσπαθούμε χρόνια τώρα να συγκροτήσουμε μια πολιτισμένη κοινωνία και να ξεπεράσουμε τις διαφορές μας για να χτίσουμε την εμπιστοσύνη μας ο ένας στον άλλον πάνω σε γερά θεμέλια, περνάμε πάλι μια γερή –αλλά δημιουργική όπως θα αποδειχτεί πολύ σύντομα – κρίση. Κάναμε, το 36% όσων ψηφίσαμε, μια κοινή επιλογή ξεκινώντας από εντελώς άλλες αφετηρίες, θέλοντας όμως πια συνειδητά να ταξιδέψουμε μαζί κοιτάζοντας μπροστά.  Θέλουμε να αλλάξουμε την Ελλάδα, να την ιδρύσουμε ίσως γιατί μέχρι σήμερα ήταν και είναι ένα ξέφραγο αμπέλι. Η γνώμη μου είναι πως πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι μας να δώσουμε χώρο ο ένας στον άλλον, να λειτουργήσουμε κοινωνικά όπως κάνουν τα ζευγάρια που είναι ακόμα μαζί και το καταφέρνουν αφήνοντας ο ένας στον άλλον ζωτικό χώρο για να αναπνέει και να σκέφτεται με τον δικό του τρόπο, μας αρέσει-δεν μας αρέσει.

Αυτή η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι βέβαια η τέλεια κυβέρνηση – αλλά δεν έχει κλείσει ούτε τρείς μήνες ζωής. Τρείς μήνες που δεν σταμάτησε στιγμή να αγωνίζεται και να παλεύει με θάρρος και εντιμότητα αποφασισμένη να καταφέρει να μεταφέρει στον σκληρό ρεαλισμό της Ευρωπαϊκής αλλά και της διεθνούς, παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, αιτήματα και θέσεις σχεδόν ξεχασμένες.  Προς τιμήν της δεν πέφτει στην λούμπα της απομόνωσης και της δραχμής και προς τιμήν της δεν πέφτει στην λούμπα μιας εύκολης υπογραφής που θα της εξασφάλιζε την χρηματοδότηση που είχαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις από την ευρωζώνη, εξαφανίζοντας όλες αυτές τις αγωνίες για «ατύχημα» και Grexit.

Νομίζω πως αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε ξανά (δεν είμαι βέβαιος ότι το έχουμε πραγματικά προσπαθήσει ποτέ) να ανακτήσουμε την πίστη μας στον διπλανό μας. Όχι να συμφωνήσουμε μαζί του, όχι να συμπορευθούμε με απόψεις με τις οποίες δεν συμφωνούμε. Αλλά να κατανοήσουμε ότι οι πολιτισμένες κοινωνίες είναι φτιαγμένες από ξεχωριστές προσωπικότητες με θέσεις και απόψεις που δίνουν χώρο η μία στην άλλη – χαρακτηρίζονται απο αλληλοσεβασμό.

Όλο το παιχνίδι παίζεται τώρα πιά στην κοινωνία και το μέσο της επαφής μας είναι ο ηλεκτρονικός κόσμος, το διαδίκτυο, η νέα μορφή ενημέρωσης, μόρφωσης, καλλιέργειας και επικοινωνίας που είναι προσιτή σε όλο και περισσότερους. Να κουβεντιάζουμε. Να διαφωνούμε. Να επιχειρηματολογούμε. Να επιτρέπουμε την έκθεσή μας μπροστά σε όλους και την πιθανή αποδόμηση των καλοχτισμένων μας απόψεων –που συχνά είναι απλά εμφυτευμένες και δεν είναι κάν δικές μας.

Καιρός να μην  υποψιαζόμαστε συνεχώς πως κάτι κρύβει ο διπλανός μας και κάτι κακό ετοιμάζει εις βάρος μας. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι η τεράστια πλειοψηφία προσπαθεί να καταλάβει, να ενταχθεί, να βελτιώσει τις ατομικές της επιδόσεις και να «αγαπηθεί» από τον διπλανό γι’ αυτό που είναι (να γίνει δηλαδή αποδεκτή  με τα τυχόν κουσούρια της η κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα που συναποτελεί με εκατομμύρια άλλους την κοινωνία), όλα θα αλλάξουν ριζικά.

Ας μην γινόμαστε άπιστοι αδέρφια, αλλά πιστοί. Πιστοί στη βεβαιότητα ότι η αρμονία του οικοσυστήματος αλλά και του σύμπαντος κόσμου που μας περιλαμβάνει και ενεργεί μέσα από μας, δεν θέλει το κακό μας. Είμαστε όλοι κρίκοι της τεράστιας αυτής αλυσίδας που δεν τελειώνει ποτέ και έχει νόημα. Υπάρχει λόγος για την κάθε μέρα που ξημερώνει, για την κάθε μας σύγκρουση, για την κάθε φιλία και συμπόρευση, για τον κάθε έρωτα βέβαια, για την κάθε ιδιωτική ή ομαδική προσπάθεια. Ας προσπαθήσουμε να διακρίνουμε τις προθέσεις του διπλανού μας, της κοινωνίας, της πολιτικής.

Ας αρχίσουμε επί τέλους να δίνουμε τα χέρια αντί να κουνάμε το δάχτυλο ο ένας στον άλλον. Ας βάλουμε στόχους. Ας κάνουμε την κίνηση να μπούμε μέσα στην δυναμική που έχει η ισχυρή ενέργεια της αγάπης.

Κι’ ας μην ανησυχούμε: The Love you take is equal to the love you make, έλεγε ο John Lennon.

ΥΓ: Ο στίχος The Love you take is equal to the love you make που είχε αρχικά αποδοθεί στον Lennon είναι του Paul Mc Cartney όπως μου επεσήμανε ο φίλος Δημήτρης Μπαρδάνης. Στην Wikipedia διαβαζουμε πως ο Lennon δήλωσε το 80: "That's Paul again ... He had a line in it, 'And in the end, the love you get is equal to the love you give,' which is a very cosmic, philosophical line. Which again proves that if he wants to, he can think." Lennon misquoted the line; the actual words are, "And in the end, the love you take is equal to the love you make."

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ έγραψε: (πριν 2 έτη)

    <...όταν αρχίζει πάλι αυτό το βιολί της «αντιεξουσιαστικής δράσης» που όλα τα επιτρέπει κατά τη γνώμη κάποιων πολύ παράξενων εγκεφάλων...>

    Την ίδια στιγμή η "αντιλαικη δραση" επιτρεπει την εκτέλεση χιλιαδων πολιτών δια των νομοσχεδίων κατα την γνώμη καποιων εντελώς διεστραμένων εγκεφάλων ...

    <... την κατηγορούν ότι μας πάει κατευθείαν στα βράχια και θα μας οδηγήσει στη ρήξη και την έξοδο από την ευρωζώνη – δηλαδή σε μια παγκόσμια απομόνωση...>

    Το ότι χωρίς συνεταιρισμο με μια απολυτα διεφθαρμένη ΕΕ σημαίνει "δηλαδή" παγκόσμια απομόνωση δεν είναι εντελώς αυθαίρετο δικό σας συμπέρασμα κ. Νταβαράκη;

loading..