Η κρίση σε φέρνει αντιμέτωπο με τις αδυναμίες σου

του Χρήστου Λουτράδη

Η κρίση σε φέρνει αντιμέτωπο με τις αδυναμίες σου, με τα καλά στερεωμένα στερεότυπα σου. Σε αναγκάζει να αναθεωρήσεις τις προσλαμβάνουσες  που για δεκαετίες  σε όριζαν ως κοινωνία και ως άτομο. Από αυτήν την σκοπιά η κρίση που βιώνουμε αποτελεί μια χρυσή ευκαιρία. Όχι όμως για τους λόγους για τους οποίους  αρκετοί αφ’ υψηλού διανοητές  ενός παρωχημένου φιλελευθερισμού διατείνονται. Δεν είναι το μοναδικό διακύβευμα η δημιουργία ενός κρατικού μηχανισμού λειτουργικού. Είναι πρώτης τάξεως ζήτημα. Αλλά δεν είναι το μοναδικό.

Σημαντικότερο ζήτημα είναι να πάρει διαζύγιο αυτή η κοινωνία με τους μύθους της. Μύθους που συντηρούσαν έναν βαλκανικό ψευτο- καπιταλισμό που στην βάση του αποτελούσε το πιο στυγνό και συντηρητικό μοντέλο διακυβέρνησης.  Ένα από τα σημαντικότερα στοιχήματα του Αλέξη Τσίπρα, προσωπικά, είναι να κατεδαφίσει τους συλλογικούς μας μύθους και στην θέση τους να δημιουργήσει ένα εθνικό αφήγημα , ανοιχτό στις  νέες ιδέες, ευρωπαϊκό και προοδευτικό.  Αμφιβάλλω αν πλέον μπορεί να το κάνει. Όχι μόνο γιατί  συγκυβερνά με έναν πολιτικό ηγέτη που έχει χτίσει την πολιτική του καριέρα πάνω σε αυτούς τους μύθους αλλά κυρίως γιατί η κοινωνία έχει εθιστεί στο να πορεύεται με βάση αυτούς τους  μύθους. Αποτελούν το εύκολο ΄’χάπι’’ για να μην αντιμετωπίσουμε τις  δικές μας ευθύνες και τα δικά μας λάθη.  Μια κοινωνία που πάντα αναζητεί στο εξωτερικό τον από μηχανής θεό, είτε αυτός  είναι Ρώσος  είτε Κινέζος  είτε Αμερικάνος. Μια κοινωνία που κοιτάει το σύμπτωμα αλλά σχεδόν ποτέ την ασθένεια.  Τα πολιτικά κόμματα σε αγαστή σύμπνοια με την κοινωνία στόχευαν πάντα στο εύκολο, στο εύπεπτο.  Η σημερινή κυβέρνηση είχε την ανεπανάληπτη ευκαιρία  να ρίξει από το βάθρο τους μύθους που καταδίκαζαν αυτήν την χώρα στην απομόνωση και αυτήν την κοινωνία στην ανισότητα. Μέχρι στιγμής δεν το έχει κάνει. Αν δεν το έχει κάνει γιατί προέχουν άλλες πιο άμεσες προτεραιότητες έχει καλώς.  Αν είναι θέμα βασικής πολιτικής επιλογής , τότε το πράγμα αλλάζει. Γιατί όσο επικίνδυνος και κοινωνικά επώδυνος ήταν ο ραγιαδισμός προς τους Δυτικούς άλλο τόσο επικίνδυνος  είναι ο εναγκαλισμός με έναν ηγέτη , ισχυρό, αλλά ηθικά απονομιμοποιημένο - σαν τον Βλαντιμίρ Πούτιν;