Η ασυναρτησία ως ευγενική άσκηση θάρρους

του Άρη Δαβαράκη

Αυτή είναι σίγουρα η πιο παράξενη Μεγαλοβδομάδα που έχω ζήσει από τον καιρό που άρχισε να με ενδιαφέρει η ζωή της Εκκλησίας – και οι ακολουθίες του Νυμφίου ως εκ τούτου. Πρώτα απ’ όλα ο καιρός είναι αταίριαστος. Ακόμα με τα χειμωνιάτικα κυκλοφορούμε, οι περισσότεροι αναβάλλαμε την επιστροφή στη φύση τουλάχιστον μέχρι το Μέγα Σάββατο που θα κοπάσουν τα μποφώρια και, last but not least, είναι και το «πρώτη φορά αριστερά» Πάσχα μου επί της γής. Πολλές πρεμιέρες μαζεμένες, δεν θα σας τις απαριθμήσω όλες μη μου βαρεθείτε πριν την ώρα σας.

Ο πρωθυπουργός μου είναι στην Ρωσία με τον Πούτιν, οι αντιεξουσιαστές τα κάνανε πάλι λίμπα παρέα με τους κουκουλοφόρους, η Βίκυ Σταμάτη μας απογοήτευσε πλήρως επιλέγοντας για άλλη μια φορά το χρήμα έναντι της αλήθειας και ευτυχώς (το μόνο που με σώζει)  στον άγιο Φίλιππο έχουμε αγρυπνία το βράδυ για την Μεγάλη Πέμπτη, Ευχέλαιο, Ευαγγέλια, Θεία Λειτουργία, Θεία Μετάληψη, θα καταλαγιάσει λίγο η ψυχή που έχει γίνει μπαλαρίνα και προχωράει με τις pointes επάνω στο τεντωμένο σκοινί των απολύτως απαραιτήτων για την καθημερινότητα και την επιβίωση ενώ από κάτω χάσκουν όλες οι μαύρες τρύπες του κυρίου Στήβεν Χώκινγκ, τόσο σε ρεαλιστικό όσο και σε μεταφυσικό επίπεδο.

Τις νύχτες βλέπω όνειρα μεγάλης πνοής. Ότι θέλω κάνω. Πετάω, ταξιδεύω, τεμαχίζομαι, συναντώ τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους, ζωντανούς και πεθαμένους, στα πιο ωραία μέρη, με τη  πιο ωραία διάθεση. Νοιώθω ανάλαφρος, απολαμβάνω τα χρώματα, τις μυρωδιές, τα πελάγη – και ζω τον έρωτα έτσι ακριβώς όπως τον έχω ερωτευτεί, πριν από σχεδόν πέντε δεκαετίες. Δεν θέλω να ξυπνήσω αλλά ξυπνάω μάλλον ευδιάθετος και προσπαθώ να μεταφράσω την κάθε δυσκολία σε οδηγία, ώστε να μάθω και κάτι από την δυσκολία, μην πάει χαράμι τόσο ζόρι.

Θα ήταν ακόμα καλύτερα αν ήξερα και που θα ήθελα και να καταλήξω ξεκινώντας  ένα κείμενο, αλλά δεν ζητάω πολλά από τον εαυτό μου όταν διανύουμε ομαδικά την χωρίς καμία πυξίδα διαδρομή μας προς το άγνωστο. Τουλάχιστον δεν αισθάνομαι μόνος. Έχω παρέα. Θέλω υγεία, αυτό είναι σίγουρο.  Θέλω να αδυνατίσω γιατί έχω γίνει μπαλόνι και  βαρυγκωμώ. Θέλω να είμαστε όλοι καλά – αλλά μέχρι εκεί φτάνω.

Και δεν ξέρω τι μου λένε από τις τηλεοράσεις οι διάφοροι παντογνώστες, εμένα μια χαρά μου μοιάζει το πρώτη φορά αριστερά Πάσχα μου. Το βράδυ της Ανάστασης ξέρω πως κάπως θα έχω καταφέρει να διακτινιστώ ως τις Κυκλάδες, στο ενεργειακό πεδίο της Δήλου (έχω και γιαγιά Τηνία) και εκεί θα  περπατήσω πολύ δίπλα στις ξερολιθιές, «την παπαρούνα την πλατειά και το λιανό-λιανό χαμομηλάκι» - που λέει και ο ποιητής.

Προς το παρόν αυτά, μην περιμένετε καμία κορύφωση. Να ανταποκριθούμε και στις απαιτήσεις της Μεγάλης Τετάρτης και βλέπουμε.  Σπεύδε βραδέως.

Αύριο θα βάψουμε και αυγά. Σιγά-σιγά. Step-by-step. First we take Manhattan, then we take Berlin.

Ας απολαύσουμε την δυσκολία – για να απολαύσουμε και την πρώτη μας βουτιά στα καθαρά νερά της Ελληνικής Μεσογείου.

Η οποία ανήκει στα ψάρια της και μόνον σε αυτά.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Αυτό το τελευταίο σε ποιούς ανήκει η Μεσόγειος ακουστηκε σαν οτι ανήκει (ή ευελπιστουν να ανήκει) σε όσους τηρούν "σιγήν ιχθύος" οποτε και "η σιωπή είναι χρυσός"... Αλλωστε αυτός ο παγκόσμιος πόλεμος, που εχει ήδη αρχίσει, για τη Μεσόγειο γίνεται, σε ποιους θα ανήκει... Που κάθε άλλο παρα είναι στα ψάρια της ....

loading..