Psycho Philosopher (5)

του Φώτη Θαλασσινού

27 / 3 / 2015

Πενθηφορών βάδιζα μετά τον πρωινό μου καφέ. Το μαύρο μου παλτό φούσκωνε στις εκπνοές του θυελλώδους ανέμου. Οι πτυχές, οι διαφορετικές του κοψιές και τα σχέδια του τό είχαν παραλλάξει σ’ ένα ποίημα για την ένωση φύσης και ανθρώπου. Η φύση, ως ζωντανό υποκείμενο, με μια ενισχυμένη διαδραστική και οριζόντια κίνηση της, όπως ταιριάζει να γράψω για τη φορά του αέρα, ενεφύσησε στην σκέψη μου πνοή για να φανταστώ εικόνες. Είδα πολλά και όμορφα… Ο άνεμος αλλάζει την ανθρώπινη διάθεση, την διαπερνά αφήνοντας τα άγρια σημάδια του. Οι προϋποθέσεις με τις οποίες τον αισθάνθηκα είχανε την ποιότητα της θετικής συνύπαρξης. Αυτό και έγινε. Πήγαινα κόντρα στον χαλασμό και συνάμα αισθανόμουν πιο συμπαγής και δυνατός από ποτέ. Ολοκληρωμένος και ακλόνητος σαν ο αξιοπρεπής βράχος που πάνω του σκάει με ρόχθο η  θάλασσα. Κόντρα στον άνεμο, καταμεσής του δρόμου και λίγο πιο μετά μέσα στο σπίτι… Τούτη την ώρα που γράφω, ακούω τον άνεμο και απ’ το παράθυρο μου βλέπω τα κλαδιά των δέντρων να λυγίζουν λες και δεν έχει για αυτά όριο θραύσης. Όσο πιο λύσσα ο άνεμος τόσο πιο εκστασιασμένος εγώ.

Το βράδυ με το ίδιο κλίμα, στο δρόμο προς τη γειτονιά μου και πιο συγκεκριμένα προς το πατρικό μου, ο άνεμος στάλαξε μέσα μου την βούληση για τον χειρισμό της έντασης και της κατεύθυνσης του. Θυμήθηκα αμυδρά ένα θαύμα που είχε κάνει ο Χριστός όταν μέσα σ’ ένα πλεούμενο στη θάλασσα ησύχασε σαν κάποιος άλλου τύπου μαέστρος το σάλο. Στην αρχαία Ελλάδα νεφοδιώκτης ή νεφομάντης ήταν ο μύστης που μπορούσε να χειριστεί τις θύελλες προς όφελος των ανθρώπων. Να είχα αυτή την ικανότητα και να φυσούσε πάντα όπως η ψυχή μου ήθελε. Και ας γινότανε αυτό μονάχα γύρω μου. Μην και ταράξω την φυσική αρμονία. Ο πιο γνωστός νεφομάντης της αρχαιότητας ήταν ο Εμπεδοκλής. Αυτός που έπεσε μες στο ηφαίστειο της Αίτνας. Αφού άντεξα τόσες πτώσεις σε ηφαίστεια και πέρασα από ατέρμονες ζώνες πυρός ζητώ να έχω αυτή τη δεξιότητα. Να χειρίζομαι τους ανέμους με την ανάερη κίνηση των χεριών μου προς τα πάνω. Η δετική ιερουργία του ανέμου, η μαγική δύναμη του δεσίματός του,,,, αισθάνομαι ήδη έτοιμος να συντονίζω τον προσωπικό καιρό για την ηθική μου ανάταση. Όλοι οι άνθρωποι μπορούν να το κάνουν. Η ασκητική των καταιγίδων.

29 / 3 / 2015

Ενημερώνομαι από ένα σάιτ, μεταξύ άλλων πολλών, που πουλάει στους αναγνώστες του ωμή βία. Είτε σε φωτογραφίες , είτε σε βίντεο. Οι Τζιχαντιστές και το νεόδμητο σχεδόν-κράτος τους, προσπαθούν μέσα απ’ την βροχή των βιντεοσκοπημένων αποκεφαλισμών να στείλουν στην ανθρωπότητα το μήνυμα πως είναι πια ένα εδραιωμένο καθεστώς και ο σαλαφισμός έτοιμος να αντιταχθεί με οποιοδήποτε μέσο σε κάθε δυτική δομή. Το παλιό Ισλάμ ανασταίνεται και… λίγο πιο πέρα δημιουργείται η ψυχωτική Ελλάδα. Και όχι μόνο. Αυτό το σάιτ, με αδιασταύρωτες πληροφορίες, πυρπολεί τη λογική μου  με μεγατόνους τρόμου. Η ζωή εκεί έξω μοιάζει με ένα διχασμένο μόρφωμα. Το εικονικό ή φαινόμενο και το αληθινό. Το εικονικό, περνώντας τον αμφιβληστροειδή χιτώνα μου, αφήνει μετείκασμα που μολύνει την αίσθηση της όρασής μου. Είναι ώρες που άλλα βλέπω και άλλα συμβαίνουν. Όταν επανευρίσκω τον εαυτό μου ψηλαφώ, διαισθάνομαι, αντιλαμβάνομαι και τελικά ξέρω τι πρόκειται να γίνει. Διακυβεύεται μια ρήξη. Αν αδρανήσω περιμένοντας την, θα σταματήσω κάθε νοητική μου δραστηριότητα. Προτιμώ να είμαι αισιόδοξος. Παράγοντας έργο αναχαιτίζω την δυσανεκτική μέθη του φόβου. Η Ελλάδα υπό την σπάθη του φόβου δεν έχει να δώσει τίποτα περισσότερο από σπασμωδικές επιθανάτιες κινήσεις. Πράγμα απευκταίο. 

Νομίζω πως ο στρατός ενός ξένου κράτους έχει μπει στην χώρα μου και όπου να’ ναι μια σφαίρα θα με λαβώσει θανάσιμα στην καρδιά. Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω. Οι προφητείες απ’ το συγκεκριμένο σάιτ είναι αδύνατο να λαθέψουν. Αναρωτιέμαι αν ο Τσίπρας είναι ακόμη ο πρωθυπουργός ή αν το καράβι της Ελλάδας θα βυθιστεί  αύτανδρο και ακυβέρνητο μετά από αιματοχυσίες. Αναρχικοί εναντίον τρομοκρατών εναντίων φασιστών… σταματήστε! Κανείς δεν υπάρχει. Μόνο η στάση ζωής. Κι εσύ αναρχικέ και πασιφιστή μην επαίρεσαι τσάμπα. Οτιδήποτε κινηματικό είναι συνάμα και τυραννικό. Χαίρομαι τόσο για το πολυσύνθετο της παρέας μου. Η δημοκρατία φωλιάζει εκεί που συνυπάρχουν ειρηνικά το μίσος και η αγάπη…στην  κόψη ενός  σκουριασμένου ξυραφιού. Ψάχνουν μέσα σ’ αυτή την συνύπαρξη να βρούνε κάποιο θύμα και δεν βρίσκουνε. Όλα είναι φενάκη.  Τα έχει γράψει κι ο Πεσσόα πολύ πριν από ‘μένα.

1 / 4 / 2015

Χθες το βράδυ επιθυμούσα να μεθύσω. Είχα πάει στο Lab art cafe και τα έλεγα με τους φίλους μου Βασίλη και Αντώνη. Εκείνοι αργότερα θα πήγαιναν σ’ ένα ουζομεζεδοπωλείο για κρασοκατάνυξη. Ο Αντώνης παίζει κιθαρόνι και τραγουδάει ρεμπέτικα. Ήθελα τόσο πολύ να πιώ. Έχω να το κάνω πάνω από δέκα χρόνια. Με τη μία και με την άλλη κουβέντα οι ομοτράπεζοί μου ενστάλαξαν στις αισθήσεις μου τη νοσταλγία της αλλοπρόσαλλης τέρψης του μέθυσου από την μέθη. Απόκανα να είμαι ο εαυτός μου, το εγώ μου ταλαντεύεται  στο  ύψος του υπό του πιεστηρίου του υπερεγώ. Ήθελα μαζί με τους φίλους μου να σκοτώσω τον Φώτη-Psycho Philosopher και ν’ απελευθερώσω τις δυνάμεις του ασυνειδήτου μου, τις χυδαίες μου ενορμήσεις να κάνω πράξεις. Η μέθη είναι θάνατος και αναγέννηση. Κάπως έτσι το είχε πει και ο Κωστής Παπαγιώργης. Για τον σουρωμένο δεν κυλάει ο χρόνος. Είναι σταματημένος στην αιωνιότητα. Ο παράγοντας ανάσχεσης της βούλησής μου ήταν η φαρμακευτική αγωγή μου. Δεν επιτρέπεται η κατανάλωση αλκοόλ για τον ψυχικά ασθενή που ακολουθεί φαρμακευτική θεραπεία. Μπορούσα βέβαια να παραβώ αυτή την ειδοποίηση και να γίνω κομμάτια.  Καιγόμουν να  περάσω απ’ τη θνητότητα στην αθανασία, καιγόμουν για το στάδιο της μέθης που κάθε πότης εκφέρει τις μυσταγωγικές αλήθειες του. Καιγόμουν για πολλά και μάλλον υπέρβαλλα. Ευτυχώς γρήγορα γύρισα στην αναπόληση του ανθρώπου που μου γνώρισε την μεγαλύτερη ηδονή. Την ηδονή  να ζω με όλες τις αισθήσεις μου την ατέλειωτη μαγεία της ζωής…  Γιατρός.  Αυτός ο άνθρωπος με αποθεράπευσε και τώρα, με ίδι-ες δυνάμεις, προστατεύω το σύμπαν που επωάζεται στο μυαλό μου , γεννιέται στα γραπτά μου κι αδημονεί για την μεγάλη του έκρηξη στο απέραντο μορφογενετικό πεδίο. Η συνείδηση δημιουργεί τον κόσμο.  

4 / 4 / 2015

Προσπαθώ να πιάσω το σφυγμό της ζωής μου. Να φέρω το απόσταγμα των εμπειριών μου μέσα από την τύρβη της καθημερινότητας σε όσα γράφω εδώ. Σκέφτομαι…έχουν αρχίσει και συμβαίνουν κάτι καφκικά πράγματα στην Ελλάδα, κάτι κουλά. Ελπίζω να μην είναι μόνο δική μου αυτή η αίσθηση. Αλλάζω γνώμη. Συνήθισα την τρομοκρατία των προηγούμενων κυβερνήσεων , ένιωθα ασφαλής μέσα στο ψέμα πως όλα γίνονται για το καλό μου. Νομίζω πως οι Έλληνες πάσχαμε από ένα συλλογικό σύνδρομο της Στοκχόλμης. Συμπαθούσαμε τους αυτόκλητους σωτήρες μας, επωάσαμε και γεννήθηκε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Οι απαγωγείς των δικαιωμάτων, ακόμη και καταχραστές του ζωτικού μας χώρου είχαν το ελεύθερο στη διακύβευση της ίδιας μας της ζωής.  Τα πράγματα άλλαξαν με τον νέο πρωθυπουργό, αναθρώσκω ξανά δυνατός. Αποσκορακίζω όλο το παλιό πολιτικό λεξικό και ξαναρχίζω με αισιοδοξία τη δημιουργία.   Προτιμώ την ανασφάλεια που υπόσχεται και ελπίδες απ’ την ασφάλεια να διαχειρίζονται άλλοι τις δικές μου βουλές σπέρνοντας τρόμο και βάρος στην ανάσα μου…οι μέρες της ανασφάλειας τελειώνουν.

 

Το πρώτο μέρος του Psycho-Philosopher:  ΕΔΩ,

Το δεύτερο μέρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ

Το τρίτο μἐρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ

Το Τέταρτο μέρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ