Βήματα προόδου και "αγκάθια"

"Αυγή"/Κύριο άρθρο

Στην πολιτική η συγκυρία έχει ασφαλώς μεγάλη σημασία. Αποτυπώνει με δυναμικό τρόπο τους συσχετισμούς δύναμης, τις αντιφάσεις και τη συγκεκριμένη μορφή που παίρνει η δυναμική των πραγμάτων στη διακυβέρνηση της χώρας. Κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει τους συσχετισμούς δύναμης χωρίς να μειώσει την ικανότητα στη διαμόρφωση των εξελίξεων. Στην επικοινωνία όμως δεν μετρούν μόνο η συγκυρία και η συσσωρευμένη πείρα, αλλά η ίδια ή στιγμή. Επικοινωνιακά, επομένως, μια πολιτική θέση μπορεί να εξυπηρετεί την επίτευξη του βασικού στόχου τη μία εβδομάδα, ενώ δεν πείθει με τον ίδιο τρόπο την επομένη αν οι εξελίξεις οδηγούν στην υπέρβασή της.

Έτσι συμβαίνει με ορισμένες συνεντεύξεις υπουργών, βουλευτών ή στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, που προκαλούν έναν μικρό πανικό στους "θεσμούς" της ενημέρωσης, παρ' ότι πολλές φορές λειτουργούν συμπληρωματικά στην κατεύθυνση της επίτευξης του κεντρικού στόχου. Πρόβλημα υπάρχει όταν ορισμένες δηλώσεις είναι αμετροεπείς, εκτός κεντρικού στόχου ή όταν διατυπώνονται υπό το βάρος μιας συγκυρίας και βλέπουν το φως της δημοσιότητας υπό το βάρος μιας άλλης, όταν πια έχουν αλλάξει τα πράγματα και οι εξελίξεις έχουν πάρει νέα τροπή. Η διατύπωση της άποψης ότι προτεραιότητα της ελληνικής κυβέρνησης αποτελεί η καταβολή των μισθών και των συντάξεων και ακολούθως η καταβολή δόσεων έναντι των δανειστών και ειδικότερα του ΔΝΤ εκφράστηκε την προηγούμενη περίοδο. Αποτέλεσε προειδοποίηση στους εταίρους ότι δεν μπορούν να συνεχίζουν την πολιτική της χρηματοπιστωτικής ασφυξίας της χώρας. Η διατύπωση της θέσης αυτής δεν μπλόκαρε τις διαπραγματεύσεις, ενώ άνοιξε μικρό παράθυρο από την ΕΚΤ για τη σταδιακή χρηματοδότηση μέσω εντόκων γραμματίων, το οποίο πάντως δεν είναι αυτό που ζητάει η Αθήνα.

Σταθερή θέση της ελληνικής κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση είναι η απόφασή της να μην αποδεχθεί νέα υφεσιακά μέτρα, όπως μείωση μισθών, συντάξεων ή νέες φορολογικές επιβαρύνσεις για τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα και περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων.

Με τις προτάσεις των μεταρρυθμίσεων και των δράσεων που έκανε η ελληνική κυβέρνηση στους εταίρους έγινε ένα βήμα προόδου στη δύσκολη και βασανιστική πορεία της διαπραγμάτευσης. Οι προτάσεις αυτές κοστολογήθηκαν σύμφωνα και με εναλλακτικά σενάρια, εμπλουτίστηκαν και εξειδικεύτηκαν κατά τη διάρκεια των διαβουλεύσεων με τους εταίρους. Και από τις δύο πλευρές εκφράζεται η πεποίθηση ότι έχει καλυφθεί σημαντικό μέρος της απόστασης που τις χώριζε, με αποτέλεσμα να διαφαίνεται η δυνατότητα θετικής κατάληξης. Η διαπραγμάτευση έχει φτάσει στα βαθιά... "Αγκάθια" υπάρχουν, καθώς οι δανειστές επιμένουν σε περικοπές στις επικουρικές και το εφάπαξ, ενώ δείχνουν ιδιαίτερο ζήλο και στην ακραία θέση των μαζικών απολύσεων, που αφορά ελάχιστες μεγάλες επιχειρήσεις στην Ελλάδα. Η ελληνική κυβέρνηση έχει καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί τέτοια μέτρα, ενώ αντιπροτείνει εναλλακτικά πηγές χρηματοδότησης χωρίς να επιβαρύνονται τα ασθενέστερα εισοδηματικά στρώματα.

Αυτή είναι και η ουσία της ελληνικής πρότασης στη δύσκολη και βασανιστική διαπραγμάτευση. Πρώτον, δεν υιοθετούνται υφεσιακά μέτρα. Δεύτερον, δεν επιβαρύνονται τα ασθενέστερα και τα μεσαία στρώματα, αντιθέτως στηρίζονται. Τρίτον, καλούνται πλέον να πληρώσουν οι έχοντες, οι κατέχοντες και οι φοροδιαφεύγοντες.