Έρχεται η «αλλαγή»

του Μιχάλη Μιχελή

Από τον καιρό πού όλα ήταν ξεκάθαρα, μια και το δίλημμα ήταν συμβατό με τα κοινωνικά πρότυπα και συγκεκριμένη η επιλογή «μα θαρρώ πως θα τα μπλέξω, με την Κική ή την Κοκό ποια να διαλέξω», μέχρι πού ήρθε κείνο το φιλμ πρόκληση «Brokeback Mountain», να μας ανατρέψει τ’ αντρικά στερεότυπα, αφού περάσαμε στην εποχή με τους gay καουμπόηδες, έχουμε μείνει κολλημένοι ως κοινωνία σε μερικά ακόμα λίγα «κάστρα» της συντηρητικής αντίληψης, που πρέπει κι αυτά επί τέλους κάποτε ν’ αλωθούν.

Οι προκλητικοί σχολιαστές των κοινωνικών εικόνων σημειώνουν, ότι στο 21ο αιώνα μπήκαμε με δυό απόρθητα δεδομένα του περασμένου αιώνα, γεγονός που όπως δείχνει η ροή των γεγονότων, σύντομα κι αυτά θα εξαλειφθούν. 

Την δογματική αντίληψη και την σαφώς οριοθετημένη, ανάμεσα στη Δεξιά και στην Αριστερά, που όσο κι αν πάσχισε το Κέντρο να αλλοιώσει τούτο τον κοινωνικό διαχωρισμό τελικά δεν το πέτυχε και το δεύτερο, μέγιστο ανθρώπινο ταμπού,  τ’ αποχωρητήρια (WC), που ξεχωρίζουν «ρατσιστικά» τους άνδρες από τις γυναίκες!

Στην εποχή  του οριστικού τέλους των φυλετικών διακρίσεων, των κοινωνικών ευαισθητοποιήσεων στα θέματα των ΑΜΕΑ, δεν μπορεί να έχουμε κόμπλεξ να δεχθούμε, την από κοινού ανακούφιση θηλυκών κι αρσενικών.

Το αν διαχωρίστηκαν οι τουαλέτες, αυτό δεν οφείλεται στον τρόπο της αφόδευσης των δύο φύλων. Λόγοι συντηρητικής προσαρμογής  από την πουριτανική κοινωνία του 19ου αιώνα το επέβαλαν οι αρχές, επειδή η γυναίκα για να πάει στον χώρο της ανακούφισής της, δεν ήθελε (προς χάρη των τύπων), να γίνεται επ’ ουδενί λόγο θέα, από τα διακριτικά μάτια των ανδρών.

Έτσι μπήκαν στην αρχή αυστηροί κανονισμοί και επεκτάθηκε σ’ όλο τον πολιτισμένο κόσμο τούτος ο διαχωρισμός των ιδιαίτερων χώρων, που αν δεν τον έχεις δημιουργήσει,  φυσικά και δεν μπορεί να πάρεις επαγγελματική άδεια στο μαγαζί σου.  Τώρα θα μου πείτε, ότι με το πέρασμα των χρόνων κάπου κάπου, μερικοί άνδρες μπαίνουν (αν βιάζονται) για να ουρήσουν στις γυναικείες τουαλέτες, έχοντας όμως πάντα την επίγνωση ότι αν συναντήσουν γυναίκα και μάλιστα συντηρητική, θ’ ακούσουν εκείνο το μακρόσυρτο «λάθοοοος. Εδώ είναι ο δικός μας χώρος».

Το ζήτημα λοιπόν έχει τεθεί επανειλημμένως. Σε μια εποχή που μπλέξαμε τ’ ανδρικά με τα γυναικεία εσώρουχα, που τα παντελόνια δεν τα φορούν αποκλειστικά μόνο οι άνδρες (με ISO), κάτι πρέπει να γίνει και σ’ αυτό, μια που μπήκαμε σε μια νέα αντίληψη. Οι ερωτικοί σύντροφοι της οποιασδήποτε εκδοχής αισθάνονται πλέον πιο άνετα, νομιμοποιήθηκαν οι γάμοι των ομοφυλόφιλών και γενικώς έχουμε μπλέξει «τα μπούτια μας» και στις τουαλέτες με τους τρανσέξουαλ κλπ.

Η αρχή έγινε λοιπόν από τις ΗΠΑ. Δειλά δειλά διάφοροι νόμοι επέβαλαν τις unisex toilets και στη συνέχεια αυτή η ομοιοποίηση των χώρων υγιεινής διαχείρισης, επεκτάθηκε σε μια σειρά πανεπιστημιακών χώρων και έφτασε μέχρι και την Ευρώπη.

Τώρα υπάρχει κι ο αντίλογος, ότι μπορεί κάποιες γυναίκες να πέσουν (εντός του WC), θύματα της σεξουαλικής επίθεσης!

Τούτο ακούγεται υπερβολικό. Όμως για ν’ αμβλυνθούν οι όποιες ενστάσεις, έχουν μπει κατασκευαστικές τροποποιήσεις στις unisex toilets, κυρίως για ν’ αποσοβηθούν οι επιθέσεις επιδειξιομανών, που ως γνωστόν τους αρέσει να σοκάρουν με τα καμώματά τους τις σεμνές υπάρξεις.

Στη Γαλλία, η ισλαμοφοβία και η συντηρητική συμπεριφορά της συγκεκριμένης θρησκείας προς τις γυναίκες, έχει φέρει τη συζήτηση σε πλαίσια ασφάλειας, γιατί φοβάται μια μερίδα πολιτών, ότι αν τυχόν καθιερωθεί η νέα εκδοχή της από κοινού τουαλέτας, δεν αποκλείεται προς χάρη εκφοβισμού, οι φανατικοί μουσουλμάνοι να βάλουν βόμβες εκεί μέσα και να την πληρώσουν τελικά οι περιστασιακοί χρήστες. Κι έτσι άρχισε μια ατέλειωτη προπαγάνδα, που λίγο πολύ φτάνει στο συμπέρασμα, ότι ούτε στο κατούρημα, δεν μπορούμε να τα βρούμε με τον Μωάμεθ!