Πετραδάκι Πετραδάκι για τα σένα τόχτισα

της Αθηνάς Τζολάκη

Κάποιος φίλος ανέβασε στο Facebook ένα βιντεάκι από ταινία της Κλακ Φίλμ με τον Νίκο Ξανθόπουλο να τραγουδά το πετραδάκι -πετραδάκι. Αυτό ήταν, κόλλησα. Αν υποθέσουμε ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο, που να αποδώσω τον συγχρονισμό; Στην αναγεννημένη μανία μου να εξερευνώ το παρελθόν ή στην  ομαδική μας αναζήτηση για το τι είναι Έλληνας και τι συνιστά έναν λιτό βίο;

Περνάω φάση Κλακ Φιλμ και ξαναβλέπω, από άλλη οπτική πια, τις ταινίες που είδα παιδί στην Νεράϊδα, τον κινηματογράφο με την συρόμενη οροφή. Διασκεδάζω με την απλοϊκότητα των σεναρίων, συγκινούμαι με την αθωότητά τους  και τα μηνύματα ηθικής,  γελάω με την αφέλεια, θαυμάζω τους ταλαντούχους καρατερίστες .Ο Ξανθόπουλος ήταν και ωραίο παιδί! Βλέπω δύο-δύο τις ταινίες και προσπαθώ να διαβάσω την ψυχή του λαού στην  δεκαετία του 60, τα όνειρα και  τη θεώρηση του κόσμου του. (Φαντάζομαι ότι υπάρχουν και σε ακαδημαϊκό επίπεδο  σχετικές μελέτες). Παρατηρώ έναν κόσμο που αγωνίζεται να ανέβει  ψηλά αλλά προβάλει σαν ύψιστη αξία την αγάπη, το καθαρό κούτελο, την σκληρή δουλειά, το κουράγιο, αλλά και την κοινωνική καταξίωση, και την ευμάρεια, γιατί όχι. Παρακολουθώ  έναν κόσμο ουτοπικό  όπου ο έρωτας είναι κεραυνοβόλος και απόλυτος και η οικογένεια το φυσικό ιερό επακόλουθο. Οι πλούσιοι άνδρες είναι συνήθως λελέδες ή καθάρματα ενώ οι πλούσιες δεσποινίδες ψυχούλες, αν και προερχόμενοι  αμφότεροι από τους ίδιους γονείς.  Και φυσικά το μπουζούκι πάει και έρχεται, μετά ασμάτων, τα γνωστά, πετραδάκι-πετραδάκι, μη μαδάς τις μαργαρίτες, τώρα κλαις γιατί κλαις κ.α. Μου αρέσουν γιατί με συγκινούν.

Αναγνωρίζω αστικά τοπία μιας άλλης  Αθήνας, και γλυκαίνομαι, γιατί ήμουν και εγώ εκεί σαν παιδί. Όταν βλέπω τις φτωχικές αυλές μυρίζω τα λουλούδια τους και θυμάμαι τα όμορφα καλοκαιρινά βράδια, νιώθω την υγρασία στις φτωχικές κάμαρες, αγγίζω τα χαλιά στους τοίχους στο πλάι του κρεβατιού, μυρίζω το φαγητό που ψήνεται στην γκαζιέρα, χαϊδεύω το μωρό που κοιμάται φασκιωμένο με το πλεχτό ζιπουνάκι του μέσα στην ξύλινη κούνια δίπλα στο κρεβάτι των γονιών. Ακούω τη γκρίνια. Φτωχή Ελλάδα , την έχω ζήσει  με τα καλά και τα κακά της, έστω και από σχετικά προνομιακή θέση. Την αγαπώ δεν την νοσταλγώ, δεν τη θέλω πίσω κι ας είχε πότε-πότε και μια αρχοντιά ανώτερη των Λουδοβίκων, που είπε και ο ποιητής. Την κρατώ στην καρδιά μου και πάω μπροστά , έτσι και αλλιώς είναι καιρός που αφήσαμε τις αυλές και πιάσαμε τα σαλονάκια, άλλη ιστορία και αυτό. 

Λιτός βίος για μένα δεν σημαίνει  λατρεύω την ανέχεια, κάνω την ανάγκη φιλότιμο, σημαίνει δίνω προτεραιότητα στο πνεύμα, την ομορφιά, την γνώση, τη χαρά, την αλήθεια και έτσι προσπαθώ να βάλω σε σωστή προοπτική την ύλη .

Βλέπω τις λατρεμένες παλιές ταινίες και όχι δεν ονειρεύομαι μιαν Ελλάδα  εσωστρεφή και αντίκα, ονειρεύομαι μια Ελλάδα γλυκιά αλλά σφριγηλή, κοσμοπολίτισσα και καλλιεργημένη  που θα παράγει ΝΕΟ πολιτισμό, βασισμένο στις μνήμες της και τις αξίες που αγάπησε και  κυρίως  μιαν Ελλάδα εξωστρεφή.

Αυτά περνούν από το μυαλό μου καθώς βλέπω τα παλιά μαυρόασπρα μελό και το παιδί του λαού, τον Ξανθόπουλο, να περνάει τα χίλια μύρια κύματα μέχρι να δει άσπρη μέρα. Ευτυχώς, τι ωραία, η άσπρη μέρα έρχεται συνήθως και όπως λέγανε και στην αλληλογραφία  τότε, το αυτό επιθυμώ και δι’ υμάς.

Δεν θα σας άφηνα έτσι χωρίς μουσική υπόκρουση , να λοιπόν κάτι για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Γιάννης Σακέλλης έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Ωραία ανάμνηση και ισορροπία ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα....

loading..