Πολλά ήταν τα ψέμματα που είπαμε ως εδώ, ας πούμε και μι' αλήθεια κι' ας πέσει στο γιαλό

του Ξενοφώντα Ίσσαρη

Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι αυτό που παρατηρείται τον τελευταίο καιρό με την πολύ εντατική γαλούχηση-προπόνηση της Κοινής Γνώμης σε εντυπωσιακές τρολιές και μη. Πάγωσε το κύμα στη Μασαχουσέτη, στην Ανταρκτική μέτρησαν λέει 24 Μαρτίου 17,5 βαθμούς (Κελσίου όχι Φαρενάιτ), στο φαράγγι που έπεσε το Airbus δεν υπήρχαν ούτε οι κινητήρες του από τιτάνιο, ο τρελός, κουφός και βλάκας πιλότος αυτοκτόνησε, ο Βαγγέλης κι αυτός αυτοκτόνησε, αφού έφαγε πρώτα καλά καλά, μίλησε με τη μαμά του και πήγε μες το καταχείμωνο 800 μέτρα βόλτα μες στο βάλτο, οι τζιχαντιστές αποκεφαλίζουν κόσμο μπρος στη κάμερα αλλά κανείς δεν ματώνει ποτέ, τα αεροπλάνα ανοίγουν ξαφνικά το διακόπτη κι αρχίζουν να βγάζουν άσπρους καπνούς λες και πήραν φωτιά μπρος στα μάτια μας στον ξάστερο ουρανό όμως όσοι πιστέψουν ότι βλέπουν με τα ίδια τους τα μάτια είναι "ψεκασμένοι" και μια γυναίκα αγωνιζόμενη για τα γυναικεία δικαιώματα σε κάποια αραβική-μουσουλμανική βεβαίως χώρα είναι εμφανώς περιχυμένη με κόκκινο μέϊκαπ. Πέραν των χιλιάδων πλέον καθημερινών φυτεμένων και πληρωμένων "εμπεριστατωμένων απόψεων" "ειδικών" επί των οικονομικών ή της σοφίας και παντός επιστητού για την παγκόσμια κρίση, ίσα για τις εντυπώσεις...

Που πάει όλο αυτό; Μήπως στην απόλυτη ανοσία πλέον της Κοινής Γνώμης στις ειδήσεις την εποχή που η πληροφορία είναι πλέον πιο προσιτή από ποτέ; Ή μήπως μετά που δεν θα πιστεύουμε τίποτα στις ειδήσεις να μη πιστεύουμε ούτε ότι βλέπουμε ακόμη και με τα ίδια μας τα μάτια;

Συνεχίζοντας έτσι κάθε δολοφονία μικρή ή μαζική θα ξεφεύγει. Πόσο μάλλον κάθε λογής απάτη. Ακόμη και αν αρχίσουν κάποιοι έναν εντελώς αστήρικτο και άδικο πόλεμο στη διπλανή μας χώρα και σφάζουν κόσμο κατά χιλιάδες. Παρά που υποτίθεται η Αλήθεια τώρα με το Ίντερνετ μπορεί πλέον να πάει παντού αμέσως, απλά κανείς δεν θα την πιστεύει.

Είναι βέβαια δύσκολο (κάποιες φορές και επικίνδυνο) να λες την αλήθεια σε έναν κόσμο γεμάτο θεότρελους ψεύτες. Που ο κάθε ένας τους με τη μικρή ή μεγάλη του κομπίνα και το ψέμα προσπαθεί να παγιδεύσει όλους τους άλλους, να τους κλέψει ή να τους καταστρέψει. Αν όμως γίνουμε όλοι έτσι τότε δεν είναι προφανές ότι όλοι θα χαθούμε;

Αφού θα περάσουμε σε έναν απόλυτα ψεύτικο όσο και ψυχοπαθητικό κόσμο γεμάτο ανεξέλεγκτους φανατικούς σε κάθε κοινωνική βαθμίδα. Φανατισμένους με ότι ψέμα βολεύει τον καθένα. Από το ότι αν είσαι αρκετά πλούσιος μπορείς τάχα να είσαι αθάνατος έως ότι οι Εβραίοι, οι Μουσουλμάνοι, οι Χριστιανοί, οι Βόρειοι, οι Νότιοι ή οι οπαδοί της Τότεναμ φταίνε για όλα. Ο καθένας με το ψέμα του θα φανατίζει τους άλλους και όλοι θα λένε ψέματα μπας και επιβιώσουν από τα ψέματα των άλλων ....

Ο Νέλσον Μαντέλα έλεγε «μόνον εγώ είμαι ο κύριος της Ψυχής μου». Μια μέση λύση λοιπόν για να μην κινδυνεύουμε από τους άρρωστους τρελούς ψεύτες όμως να μη συμβάλλουμε και εμείς στην καταστροφή τελικά όλων μας είναι να μην πιστεύουμε τουλάχιστον τα ψέματα και να μην τα αναμεταδίδουμε. Κι έτσι ίσως σιγά σιγά όλο και περισσότεροι καταλάβουν ότι ήρθε η εποχή της ειρήνης πια, ότι αυτή είναι αναγκαστική. Πριν καταστρέψουμε όλοι μας με τα ψέματα μας όλους τους άλλους.

Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει, μάλλον επειγόντως, ότι η Αλήθεια ΔΕΝ είναι ηθικό ζήτημα. Είναι ο λόγος για τον οποίο τα πράγματα συμβαίνουν. Έτσι και όχι κάπως αλλιώς. Αν λοιπόν τα θέλουμε αλλιώς αν θέλουμε έναν πραγματικά έξυπνο κόσμο και όχι να ζούμε σε μια ατέλειωτη τρέλα γεμάτη ψέματα, ψεύτες και ψεύτικα πρότυπα Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ότι πρέπει πρώτα εμείς να πάψουμε να θρέφουμε τα ψέματα τα δικά μας ή των άλλων με την πίστη μας ή λέγοντας τα.... Πρέπει να βρούμε τρόπο να το κάνουμε...

Γιατί πλέον, μετά από χιλιετηρίδες εξέλιξης ΜΟΝΟΝ αυτό φταίει. Κανονικά δεν θα έπρεπε να έχουμε παγκοσμίως το παραμικρό πρόβλημα. Όμως χρησιμοποιούμε τον θαυμάσιο εγκέφαλό μας αντί για να παράγουμε οτιδήποτε δημιουργικό, χρήσιμο ή όμορφο, για να παράγουμε κάθε μέρα και μερικά πιο έντεχνα ψέματα. Απόλυτα πεπεισμένοι ότι αυτό είναι έξυπνο. Ότι τις Αληθινές αξίες που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε καλά θα τις φτιάχνουν πάντα κάποιοι άλλοι. Που κάθε μέρα όμως γίνονται λιγότεροι…