Χέλι στο διάβα μας

του Γιάννη Μακριδάκη

Φέτος είναι η χρονιά της γαλότσας. Εδώ και δύο μήνες δεν έχω φορέσει άλλο παπούτσι πλην των ημερών που ήμουν για εκδηλώσεις στην Αθήνα. Τις τελευταίες μέρες δε, το νερό ρέει ποταμάκι μέχριπάνω από τον αστράγαλο στο δρομίσκο που οδηγεί προς το κτήμα. Αυτό θα τρέχει έτσι μέχρι τον Ιούνιο και βάλε. Είναι τα λεγόμενα (ε)μπρίσματα, που λένε οι ντόπιοι, τα νερά δηλαδή που υπερχειλίζουν από τον υδροφόρο ορίζοντα.

Σαν το πήρε το μάτι μου στην άκρη του δρόμου, η σκέψη πήγε ενστικτωδώς στην οχιά και αστραπιαία άπλωσα το χέρι μου και σταμάτησα το διάβα της Ειρήνης για να μην πέσει πάνω του. Σε δεύτερο χρόνο είδα την πλατιά ουρά του και συνειδητοποίησα ότι βρίσκεται μέσα σε νερό άρα δεν μπορεί να είναι φίδι, είναι φυσικά ένα χέλι!

Σήμερα, ευτυχώς που ήταν μαζί και η Ειρήνη Δασκαλάκη για να το πιστοποιήσει, να μη με πείτε τερατολόγο, πηγαίνοντας για το κτήμα συναντήσαμε ένα χέλι!

Το σκεντζέψαμε λίγο με ένα ξυλαράκι να ξεκολλήσει από τα αβαθή που είχε ξοκείλει και συνέχισε αυτό τον δρόμο του με του νερού το ρεύμα μες στα χωράφια.

Μετά, στο χωριό, μάθαμε ότι οι παλαιοί είχανε τα πηγάδια γεμάτα με χέλια για να τα κρατούν καθαρά από ζωύφια αλλά και για να τα τρώνε, οπότε μάλλον από κάποιο πηγάδι που ξεχείλισε βγήκε κι αυτό και πήρε το δρόμο κατά τη θάλασσα.