Παρατήρηση και (μη) απόφαση

του Γιάννη Μακριδάκη

Τα πρωινά περνώντας από το περιβολάκι όπου έχουμε το κοτέτσι, ανοίγω στις κότες και βγαίνουν για βοσκή. Μετά κατευθύνομαι στο χωράφι για δουλειά και επιστρέφοντας το μεσημέρι στο σπίτι ξαναπερνάω από το κοτέτσι και τις κλείνω μέσα.
Τις τελευταίες μέρες είναι μαζί μου και η Ειρήνη Δασκαλάκη που βρίσκεται εδώ και εργάζεται καθημερινά ως σπορέας, μιας και είναι αποδεδειγμένα πρασινοχέρα
Σήμερα κατευθυνόμασταν μαζί στο γνωστό δρομολόγιο λίγο πριν τις 9 το πρωί, όταν είδα το γεράκι να πλανάρει πάνω από το χωριό. Είπα λοιπόν στην Ειρήνη ότι πρέπει να ανοίγουμε τις κότες αργότερα όποτε βλέπουμε το γεράκι να ψάχνει ακόμα για τροφή ενώ έχουν περάσει ήδη δύο ώρες από την ανατολή, διότι όσο ανεβαίνει ο ήλιος και είναι άδειο το στομάχι του, τόσο πιο μεγάλα ρίσκα παίρνει και άρα μπορεί να την πέσει στο κοτέτσι..
Παρ’ όλην όμως την παρατήρηση και το σκεπτικό που ανέπτυξα εξαιτίας της, πήρα κι εγώ το ρίσκο μου υπακούοντας στο βόλεμα της συνήθειας και άνοιξα τις κότες περνώντας προς το χωράφι.
Μετά από τρεις ώρες εργασίας, ξαχορτάριασμα και σπορά, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Από μακριά ακόμη άκουσα τον πετεινό και σκέφτηκα ωχ, για να λαλεί τέτοια ώρα αυτός κάτι συνέβη. Φτάνοντας είδα αυτό ακριβώς που περίμενα όταν άκουσα το λάλημά του. Τις κότες να έχουν μπει από μόνες τους μέσα στο κλουβί. Κατάλαβα.
Όντως έλειπε μία. Δεχθήκαμε επίθεση από αέρος..

Η παρατήρηση είναι το παν για τη ζωή στη φύση. Στην πόλη μπορεί να περπατάς ή να μετακινείσαι με μμμ και να μη δίνεις καμία σημασία στο τι συμβαίνει δίπλα σου, εμπρός σου, πίσω σου και ψηλά, να κινείσαι μηχανικά και να θεωρείς χαμένο χρόνο ζωής την μετακίνηση από και προς τον στόχο σου. Στη φύση όμως δε μπορείς να λειτουργείς έτσι. Διότι κινδυνεύεις εσύ αλλά και άλλα πλάσματα που έχεις υπό την προστασία και τη φροντίδα σου.
Από μόνη της η παρατήρηση βέβαια δεν είναι αρκετή εάν δεν συνοδεύεται από στακάτες αποφάσεις βασισμένες στο σκεπτικό που έχεις αναπτύξει με βάση τα αποτελέσματά της. Το βόλεμα με λίγα λόγια, η συνήθεια, ο εφησυχασμός ότι δε θα συμβεί το κακό, είναι κακοί σύμβουλοι.

Σήμερα η απώλεια ήταν μια όρνιθα, την οποίαν αν πρστάτευα, όπως όφειλα, θα έμενε το γεράκι νηστικό, ίσως και η γερακίνα του, ίσως και οι νεοσσοί τους, αλλά επειδή δεν την προστάτευσα, αν και ήμουν γνώστης τελικά του τι θα συμβεί, την άφησα να βρει τραγικό και τρομακτικό θάνατο. Ήταν μια απόφαση ή μια μη απόφαση της στιγμής που οδήγησε σε αυτό το αποτέλεσμα. Ίσως να έπρεπε να γίνει έτσι ακριβώς, κανείς δεν ξέρει το ορθό στο Χάος των δυναμικών που αποτελούν τον Κόσμο.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Καλλιόπη Πατέλλη έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Αγαπητέ μου διαδυκτιακέ φίλε. Η κότα ανοίκε στο γεράκι. Τίποτα δεν είναι λάθος και δεν συμβαίνει στην τύχη εκεί έξω. Τόσο απλά κατά την γνώμη μου. Θαυμάζω την φυσική σου προσέγγυση των πραγμάτων. Είμαι στην αναζήτηση αυτής της αλήθειας που μόνο η Φύση μπορεί να μας δείχνει κάθε δευτερόλεπτο. Τρομάζω στο πόσο κοντά σε αυτήν είμαστε και πόσο μακρυά συγχρόνως. Ελπίζω πως κάποια φορά θα σε συναντήσω. Θα μπορούσα να σου προσφέρω ένα βοτανικό περίπατο στην εκπληκτική φύση της Καλύμνου και να μοιραστούμε την χαρά που προκείπτει από αυτό το βίωμα. Η κότα λοιπόν ανοίκε στο γεράκι.

loading..