Όλα του Τσίπρα δύσκολα

του Άρη Δαβαράκη

Μια σύγχυση με έχει καταλάβει τις τελευταίες ημέρες – ιδιαίτερα μετά την επιτυχημένη επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Βερολίνο και την σε πολύ καλό κλίμα συνάντησή του με την Καγκελάριο της Γερμανίας. Δεδομένων των οικονομικών μας προβλημάτων και των πιέσεων που βεβαίως υφιστάμεθα ώστε να προχωρήσουμε στις μεταρρυθμίσεις που οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν έκαναν, προσωπικά έχω μία αίσθηση πως η κατάσταση έχει επιτέλους τεθεί υπό έλεγχον. Δεν είμαι από αυτούς που πίστεψαν ποτέ πως θα σκίσουμε τα μνημόνια και θα πάρουμε τα βουνά απεξαρτημένοι πλήρως από όλες τις κακές συνήθειες του καπιταλισμού και της κατανάλωσης.  Εκείνο που ήλπιζα να συμβεί –και δόξα τω Θεώ συνέβη – ήταν να απαλλαγούμε από το Πασοκονουδού και να προχωρήσουμε μπροστά, με δυσκολίες, καμία αντίρρηση, αλλά με νέες ηγεσίες και άλλες νοοτροπίες. Και από την ώρα που ορκίστηκε ο Αλέξης Τσίπρας πρωθυπουργός, σας το εξομολογούμαι, ανάσανα, ησύχασα και – χωρίς να υποτιμώ τις τεράστιες δυσκολίες επιβίωσης με τις οποίες καθημερινά παλεύουμε ως Ελλάδα – έχω την βεβαιότητα πως αυτός ο νέος και δημοφιλής πρωθυπουργός έχει στο μυαλό του μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα για την Ελλάδα που οραματίζεται και ότι μπορεί κιόλας, με υπομονή, επιμονή, πολλή δουλειά, διεθνείς ισορροπίες, συμμαχίες, καθαρό «παιχνίδι» (και πολλά άλλα) να μεταφέρει στον τρισδιάστατο ρεαλισμό αυτό που οραματίζεται – διότι το όραμά του πατάει στη γη, είναι εφικτό και δεν ενοχλεί κανέναν. Αντίθετα, εφ’ όσον καταφέρει να φτάσει στην πραγμάτωσή του, θα αποτελέσει μεγάλη ανακούφιση για τους εταίρους Ευρωπαίους, τους Αμερικανούς και όλους τους φίλους της Ελλάδας, τόσο τους εδώ γύρω, στην γειτονιά μας, όσο και τους πιο μακρινούς που δεν έχουν κανέναν λόγο να μην χαίρονται την συνεργασία τους (σε οποιονδήποτε τομέα) με μιαν Ελλάδα απαλλαγμένη από την διαφθορά, την διαπλοκή (το νταβατζιλίκι δηλαδή) και από το «κράτος» εκείνο το «Σοβιετικό» που δεν τους επιτρέπει, όσο και αν το θέλουνε και τους συμφέρει, να μπλέξουν με επενδύσεις στην χώρα μας.

Όμως. Υπάρχει ένα όμως που αρχίζει να διαφαίνεται πεντακάθαρα.  Ο Τσίπρας (άσχετα από τις προεκλογικές κορώνες, αυτές αποτελούν «κεκτημένο» όλων των πολιτευτών μέχρι την ώρα της κάλπης) έχω την εντύπωση πως θέλει να επανιδρύσει μιαν Ελλάδα λειτουργική και χρήσιμη, στους Έλληνες κατ’ αρχήν αλλά και την παγκόσμια κοινότητα. Η παρουσία του στις διεθνείς συναντήσεις, δίπλα στους Ευρωπαίους ομολόγους του, αν κρίνουμε από κάποια πλάνα που είδαμε, μας έδωσε μια αίσθηση οικειότητας και διάθεσης ένταξης στην ευρύτερη αυτή παρέα, ως ισότιμο μέλος βέβαια, αξιοπρεπές και σεβαστό απ’ όλους. Και όλα όσα δημοσίως λέει με αφορμή διάφορες ευκαιρίες, δείχνουν έναν ηγέτη που είναι πρωτίστως Ευρωπαϊστής, που δεν πιστεύει στην απομόνωση της χώρας, που επιζητεί την καλή συνεννόηση και την επίλυση των μεγάλων (τεραστίων), οικονομικών κυρίως, προβλημάτων μας, μέσα σε ένα πλαίσιο καλής συνεννόησης με την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Οι προσπάθειές του να μας το δώσει αυτό να το καταλάβουμε με όλους τους τρόπους είναι εμφανέστατες. Δεν θέλει την Ελλάδα «φτωχό συγγενή» της γριάς ηπείρου, την θέλει εύρωστη και δημιουργική δίπλα στα υπόλοιπα δημοκρατικά και ευνομούμενα κράτη και της Ευρώπης και του Κόσμου.

Έχω πεισθεί γι’ αυτό απολύτως και δεν ανησυχώ για το πλάνο της πορείας προς τους παραπάνω στόχους που έχει μέσα στο κεφάλι του ο Αλέξης Τσίπρας.

Γιατί όμως έχω και μιαν αίσθηση πως είναι πολύ μόνος σε αυτή του την προσπάθεια;

Ο υπουργός Οικονομικών – και όχι μόνον αυτός – μοιάζει σαν να έχει καλά κρυμμένα κάποια μυστικά που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να τα μπουμπουνίσει. Μάρτυς μου ο Θεός ελπίζω να κάνω λάθος. Αυτή η αναφορά του στην «ρήξη» δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε άνευ στόχου. Μοιάζει να αναλαμβάνει  έναν ρόλο ο οποίος δεν ταυτίζεται με την γραμμή πλεύσης του πρωθυπουργού.

Βέβαια δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία τι σκέφτεται και τι προσπαθεί να κάνει ο καθένας βλέποντας «μπροστά» με κριτήριο το προσωπικό πολιτικό του μέλλον, την υστεροφημία του, την επιβράβευση της «διαφορετικής άποψης» που φέρει. Σημασία έχει να υπάρχει αρχηγός με σαφείς κατευθύνσεις.

Και, βεβαίως υπάρχει.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Σπήλιος Κουβέλης έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Είναι προφανές ότι ο Τσίπρας είναι μόνος του. Αλλά στην πολιτική δεν υπάρχουν μεταφυσικές εξηγήσεις.
    Ο Τσίπρας έφτασε στην πρωθυπουργία οδηγώντας ένα όχημα αλλόκοτων συνοδοιπόρων που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, με μόνο συνδετικό στοιχείο την διχαστική εθνολαικίστικη ρητορική. Οι συναποτελούντες τον ΣΥΡΙΖΑ δεν προσπάθησαν να ξεκαθαρίσουν στοιχειωδώς τις πολιτικές τους στην πορεία προς την εξουσία, εξ ' ου και παρουσιάζουν αυτή την εικόνα απόλυτου μπάχαλου. Ο κυβερνητικός εταίρος που επελέγη είναι υπεράνω περιγραφής. Το μόνο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι αποτελεί καταλύτη πλήρους ακύρωσης του όποιου μύθου περί αριστεράς στην εξουσία.Το "ξεφόρτωμα" ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα ήταν γενναίο εκ μέρους του λαού αν γινόταν την εποχή που λέγανε ψέμματα και θώπευαν τα χαμηλά ένστικτα του λαού. Δυστυχώς, όμως, ο λαός τους άδειασε μόνο όταν τόλμησαν γιά μιά φορά να πουν δυσάρεστες αλήθειες. Όταν κοροιδεύανε και διορίζανε είχανε παμψηφία. Μόλις έγιναν "δυσάρεστοι" , ο λαός βρήκε νέους "εξάγγελους" που, όπως λέει ο Σαββόπουλος "τα νέα που σας έφερε σας χαίδεψαν τ'αυτιά, μα απέχουνε πολύ απ' την αλήθεια"....

loading..