Psycho Philosopher (4)

του Φώτη Θαλασσινού

14-15 / 3 / 2015

Πριν λίγες μέρες γνώρισα τον Βασίλη Μαργαρίτη Legalock. Τον γνώρισα απ’ την ομάδα του στο Facebook. Έχει το όνομα Legalock.   Ο πατέρας του ήταν φίλος του πατέρα μου…….. Όσο πληκτρολογώ, ένα δάκρυ προσπαθεί να περάσει τον αδένα στα μάτια μου αλλά δεν τα καταφέρνει……. Ο Βασίλης είναι άγγελος κυρίου. Είναι συνθέτης. Δεν μπορείς παρά να τον αγαπήσεις. Αεικίνητος, μιλάει όμορφα, διαβασμένος, έχει στα δικά του μάτια δυο αενάως φωτισμένους φάρους. Ηλεκτροδότηση από ιδιότυπες ηλεκτροτεχνίες στο όμορφο σώμα του.  Η οπτική εμβέλεια της όρασής του φτάνει μέχρι μέσα στην φαντασία του. Όταν μιλάω με κοιτάζει με βλέμμα ατενές. Μοιάζει ικανός να ακούει άλλες λέξεις πίσω από τις λέξεις μου. Τις λέξεις της αλήθειας. Δεν θα μπορούσα ποτέ να κρυφτώ απ’ τον Βασίλη. Τη δεύτερη φορά που συναντηθήκαμε για καφέ παρατήρησα πόσο ιδανικά αδύνατο σώμα έχει. Οι κινήσεις του είναι απαράμιλλά κομψές. Τον είδα να κουβεντιάζει με μια τραγουδίστρια της Κω (φωνάρα Αναστασία Χατζηκαλύμνιου!!!) και με τα χέρια του  χάρασσε νότες στο πεντάγραμμο τ’ ουρανού. Πριν μερικά χρόνια είχε χτυπήσει πολύ άσχημα στο κεφάλι του κι από τότε απολησμόνησε το μίσος και τις ανθρώπινες άμυνες και όλα. Η εκροή της αγάπης απ’ την καρδιά του στον κάθε άλλο είναι απροκατάληπτη και πληθωρική. Η μουσική του είναι μινιμαλιστική. Συνθετικά μοτίβα που εμπλουτίζονται από άλλα, όργανα που με βάση τη διάρκεια της μελωδίας γίνονται από λίγα ακόμη περισσότερα. Στην αρχή είχα κολλήσει μ’ αυτόν τον άνθρωπο. Τόσο έκπληκτος είχα μείνει απ’ την θετική διάθεση του για ζωή. Ήθελα να τον βλέπω κάθε μέρα. Ανέκοψα την συναισθηματική μου παρώθηση για προσκόλληση σ’ αυτόν με νηφάλιες προσεγγίσεις της λογικής μου. Όταν εξαρτώμαι από έναν άνθρωπο δημιουργώ άγχος σ’ εμένα και σ’ εκείνον. Ας τα αφήσω τώρα αυτά. Ευελπιστώ να ξαναδώ τον Βασίλη, θέλω να γράψω ένα τραγούδι-στίχους για αυτόν.

Εκείνο που με έκαιγε ξεκινώντας να γράφω για το Βασίλη ήταν τα νεύρα μου για την αποτυχία της πολιτισμικής, και όχι μόνο, Ελλάδας να «πετύχει την εσωτερική της ενσωμάτωση». Έχουμε δύο μεγάλες πόλεις που διεκδικούν την αποκλειστικότητα στην καλλιτεχνική δημιουργία. Θεσσαλονίκη και Αθήνα.  Οπουδήποτε αλλού δεν φτιάχνει κανείς τίποτε. Όπως ο σύγχρονος ιεροφάντης στον Θεό του, γράφω αυτό το κείμενο και συνάμα το διαβάζω σαν προσευχή να ξεκινήσει η Ελλάδα να αισθάνεται  επιτελούς την αληθινή της έκταση. Να κατανεμηθεί η ανάπτυξη εξίσου σε όλους τους νομούς της. Να δοθεί σημασία απ’ τους θεσμούς σε όλους τους συγγραφείς, τους μουσικούς , σ’ όλους τους ποιητές. 

Βρήκαν το πτώμα του Βαγγέλη Γιακουμάκη. Ένας νεομάρτυρας της θρησκείας της Ευαισθησίας. Το βλέμμα του θα το κουβαλάω μια ζωή μέσα στο δικό μου. Έτσι κοιτάζω κι εγώ. Φοβάμαι τους πολλούς.  Ορδές ημιάγριων  έτοιμων να δείξουν τα νύχια και τα δόντια τους. Η τάση τους για εκφοβισμό και περιθωριοποίηση θρέφεται απ’ τον φόβο μου και  περαιτέρω την πίστη μου πως δεν ανήκω σ’ αυτό τον κόσμο.  Θα τους περιμένω στη γωνιά με λόγια κοφτερά. Θα τα εκφέρω ήρεμα και θα ανοίξω για όλους τους ανθρώπους την στενωπό που αυτοί οι ημιάγριοι ονομάζουνε νομή τους. Σαν σήμερα πέθανε ο πατέρας μου, σαν σήμερα βρέθηκε νεκρός ο Βαγγέλης, σαν σήμερα γεννήθηκε η ανιψιά μου. Για τον ωραίο των ημερών από την Κρήτη κρατώ αυτό το ποίημα του Κωστή Παλαμά (ο Τάφος) σαν μέρος μιας δικής μου εξοδίου ακολουθίας για τον νεομάρτυρα:

Άφτιαστο κι αστόλιστο
του Χάρου δε σε δίνω.
Στάσου με τ᾿ ανθόνερο
την όψη σου να πλύνω.

Τὸ χρυσό το χτένισμα
με τα χρυσά τα χτένια,
πάρτε απ’ τη μανούλα σας
μαλλάκια μεταξένια.

Μήπως και του Χάροντα
καθώς θα σα κοιτάξει,
τοῦ φανείς αχάιδευτο
και σε παραπετάξει.

και στο σπίτι τ᾿ άραχνο
γυρνώντας, ω ακριβέ μας,
γίνε αγεροφύσημα
και γλυκοφίλησέ μας!

 

17 / 3 / 2015

Χθες το βράδυ ο Βασίλης έφερε  στο σπίτι μου ένα cd με 17 μουσικές του συνθέσεις. Τις ακούω σήμερα το πρωί (17 Μαρτίου). Σε μερικές απ’ αυτές συνηχούν με τα όργανα παράξενες ανθρώπινες φωνές. Μοιάζει με κάλεσμα το απόκοσμο τους. Πόσα σύμπαντα δεν άνοιξαν τις πύλες τους για να με ξεκουράσουν απ’ το πένθος για τον αδικοχαμένο Βαγγέλη; Έκλαιγα όλη μέρα κ’ η μουσική μου θύμιζε με την ιδιότυπη ηλεκτρονική της ομορφιά της πως πάντα υπάρχει ένα νηπενθές για να δούμε με νηφαλιότητα τα λάθη και να αντιμετωπίσουμε τις κοινωνικές παθογένειες. Θέλω να γράψω στίχους σε πρόζα πάνω στο  κομμάτι του Βασίλη για  να ευφραίνει τις καρδιές των ανθρώπων. Έφυγα απ’ το μαύρο κι αυτοί είναι οι στίχοι:

Η νυχτερίδα σε αερομαχίες με άλλες νυχτερίδες για το ποιά θα προλάβει να φάει ένα έντομο, έπεσε πάνω σε κάτι ατσαλένιες κοφτερές κατασκευές της πόλης και σμπαραλιάστηκε… πάνω σ’ ένα κτήριο που είχε μπόλικο ατσάλι στην κατασκευή του. Γκρεμίστηκε από πολύ μεγάλο ύψος στα πόδια του Μάρκου. Η νυχτερίδα ξεψύχησε ακαριαία. Ο Μάρκος την μάζεψε και την πήρε στο σπίτι του.  Την άφησε να αποσυντίθεται στο μικρό μπαλκόνι έξω απ’ το δωμάτιο του. Την έβλεπε καθημερινά. Όταν είδε πως έφτασε ο καιρός, πήρε τα κόκαλα που σχημάτιζαν την μια φτερούγα της. Με το κοκαλάκι της νυχτερίδας στην κατοχή του ήταν και τυπικά ένας πιο τυχερός άνθρωπος.

 

19-20 / 3 / 2015

Μια φίλη μου σήμερα το πρωί μου είπε ότι είχε πρόβλημα με τον αυθορμητισμό της. Αν και χαρακτηριστικό του Έλληνα ανθρώπου,  απ’ τον Ζορμπά μέχρι και στις μέρες μας στους σύγχρονους μποέμ, ο αυθορμητισμός δεσπόζει ανάμεσα στα γνωρίσματα των πολιτών  αυτής της χώρας. Η διάθεση του καθένα να διαλανθάνει όποτε θέλει τον έλεγχο του νόμου είναι σχεδόν εγγενής με κάθε Έλληνα. Η φίλη μου προεξέτεινε τους προβληματισμούς της σε μια αντινομία που έρχεται να άρει τελικά όσα έγραψα πριν. Οι σκέψεις μου δεν ισχύουν για τις γυναίκες, κατοίκους των μικρών πόλεων. Η γυναίκα δεν μπορεί φιλικά να χτυπήσει στον ώμο έναν άντρα, να τον φιλήσει στο μάγουλο, να κάνει παρέα μαζί του σε διαπροσωπικές συναντήσεις. Ειδικά αν έχει περάσει η μπογιά της, οπότε της δίνεται η θέση του θηρευτή. Αγωνιά η φίλη μου. Το βλέπω και είναι κρίμα ο πλούσιος συναισθηματικός της κόσμος να ασφυκτιά κάτω από ένα λελογισμένο φόβο. Τον φόβο της φέροντος του στίγματος της νυμφομανούς.

Ο Φρόυντ έχει «μιλήσει» για την ομοφυλοφιλία. Γράφω εδώ συνοπτικά κάποια πράγματα για να εκφράσω και να νιώσω την ακεραιότητα της υπόστασης μου, όχι για να απολογηθώ , ούτε για να δικαιώσω με φανταστικούς διαλόγους κανένα. Είμαι τόσο βέβαιος για το εύρος της αγκαλιάς μου όσο βέβαιος είμαι για την εσωτερική μου ηρεμία. Κανείς δεν είναι σε θέση πια να κλονίσει την δημιουργική μου αταραξία… Το αγόρι μερικές φορές ταυτίζεται με την μητέρα του, αντικειμενικοποιεί το εγώ του. Γίνεται Αυτή για να μπορέσει να απωθήσει τον ισόβιο έρωτα του προς Αυτή. Αγαπά τα αγόρια με τον τρόπο που η μητέρα του τον αγαπούσε . Το  ομοφυλόφιλο αγόρι ως ενήλικας θα αποζητήσει να αναπλάσει (διά του έρωτος) την εξιδανικευμένη σχέση με την μητέρα του στην ηλικία του οιδιπόδειου συμπλέγματος. Στην βιολογία οι έρευνες για την απομόνωση κάποιου γονιδίου που να σχετίζεται με την ομοφυλοφιλία δεν έχουν δώσει κάποιο θετικό αποτέλεσμα.  Θετικό πρόσημο έχουν κάτι τελευταίες μελέτες που συνδέουν πιθανό εντοπισμό  γονιδίων , καθοριστικών για τη σεξουαλική ταυτότητα των φύλων,  σε κάποιες συγκεκριμένες περιοχές χρωμοσωμάτων. Όλα είναι ρευστά. Ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος είναι βέβαιος πως η ομοφυλοφιλία είναι θανάσιμο αμάρτημα. Στο εργαστήρι του ακονίζονται μαχαίρια και καθαρίζονται όπλα. Ο χρόνος μου είναι πολύτιμος. Ήδη στάθηκα αρκετά στο θέμα. Έχω ωραία λογοτεχνικά όνειρα να μοιραστώ με τους συνανθρώπους μου.

Το πρώτο μέρος του Psycho-Philosopher:  ΕΔΩ,
Το δεύτερο μέρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ
Το τρίτο μἐρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ