Διαγόρας Χρονόπουλος - απο το blog της Δάφνης Χρονοπούλου

του Άρη Δαβαράκη
Η Δάφνη Χρονοπούλου είναι συνεργάτις πολύτιμη και πολύ αγαπητή για toportal.gr. Ο Διαγόρας Χρονόπουλος ήταν (και είναι) ο πατέρας της. Για εμένα ήταν ένας πολύ αγαπητός γνώριμος για πολλές δεκαετίες, ενας άνθρωπος που εκτιμούσα πάντα και απο μακρυά τον αγαπούσα και τον θαύμαζα, όχι μόνο σαν δημιουργό, αλλά και για την διακριτικότητά του και τους χαμηλούς τόνους, που μαζί με το χαμόγελό του, τον χαρακτήριζαν. Μπήκα στο μπλόγκ της Δάφνης και μεταφέρω εδώ το υλικο που βρήκα, με πολλή αγάπη και για τον Διαγόρα και για τους αγαπημένους που άφησε πίσω του.
(Αρης Δαβαράκης)

 

Σήμερα, 11 Μαρτίου, πέθανε ο πατέρας μου.

Σήμερα ήξερα ότι θα ήταν μια σημαντική ημέρα για μένα. Ευχάριστη νόμιζα.

Ξύπνησα νωρίς για να πάω στις Εκδόσεις Γαβριηλίδη να υπογράψω το συμβόλαιο για το νέο βιβλίο μου.

Πράξη τυπική, διότι είναι σχεδόν έτοιμο, μα πράξη συμβολική που σηματοδοτεί νέο ξεκίνημα υπό καινούργια στέγη.

Σήμερα το πρωί ήμουν στο ταξί όταν πέθανε ο πατέρας μου.

Το περίμενα, γι αυτό είμαι στην Αθήνα τις τελευταίες εβδομάδες.

Πιο πολλά  δε θα πω, οι συναισθηματισμοί δεν είναι το φόρτε μου.

Η κηδεία το Σάββατο 12.00 το μεσημέρι στο Α΄Νεκροταφείο.

 

Για τον πατέρα μου, Διαγόρα Χρονόπουλο,
κατά τον Τύπο:

Πέθανε σήμερα το πρωί σε ηλικία 76 ετών ο σκηνοθέτης και παραγωγός Διαγόρας Χρονόπουλος μετά από μάχη με τον καρκίνο.

Μεγάλη προσωπικότητα του ελληνικού θεάτρου, είχε διδάξει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και τα τελευταία χρόνια στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, στην οποία υπήρξε διευθυντής.

Ο Διαγόρας Χρονόπουλος γεννήθηκε το 1939 στην Ιερουσαλήμ, σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και θέατρο στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης.

Ως ηθοποιός ο Διαγόρας Χρονόπουλος έλαβε μέρος σε πολλές παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης και σε ιδιωτικούς θιάσους καθώς και σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.

Από τις αρχές του 1966 μέχρι το 1971 ο Διαγόρας Χρονόπουλος ήταν υπεύθυνος του τμήματος οπτικοακουστικών μέσων της ΑΔΕΛ Α.Ε, μιας από τις μεγαλύτερες διαφημιστικές εταιρίες στην Ελλάδα. Στο διάστημα αυτό οργάνωσε δεκάδες ραδιοφωνικές εκπομπές συνεχείας και δέκα τηλεοπτικά προγράμματα, σκηνοθετώντας ορισμένα από αυτά.

Από το 1971 ο Διαγόρας Χρονόπουλος ασχολήθηκε με την παραγωγή ταινιών, ντοκιμαντέρ, τηλεοπτικών σειρών, τηλεταινιών, διαφημιστικών για την Ελληνική Τηλεόραση και τον Κινηματογράφο.

Δίδαξε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, στην οποία ήταν Διευθυντής.

Διετέλεσε Μέλος, Αντιπρόεδρος και Πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, Πρόεδρος της Ένωσης Παραγωγών Διαφημιστικών Ταινιών Ελλάδος, Μέλος του Δ.Σ. της ΕΡΤ ΑΕ, Διευθυντής Τηλεόρασης της ΕΤ1,Γενικός Γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου, Αναπληρωτής Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου (1995-1997), Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1998- 2001), Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (2001-2005). Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν.

Ο Διαγόρας Χρονόπουλος είχε αντιδικτατορική δράση και είχε καταδικαστεί και φυλακιστεί από το χουντικό καθεστώς. Είχε τιμηθεί για την εν γένει προσφορά του στο θέατρο από τον Οργανισμό Πολιτιστικών Εκδηλώσεων Πάτρας.

Ο Διαγόρας Χρονόπουλος έκανε δυο γάμους και έχει τρεις κόρες.

 

* * *

 

από popaganda.gr

Την τελευταία φορά που συνάντησα τον Διαγόρα Χρονόπουλο, ολοφάνερα καταβεβλημένο κι αδυνατισμένο, αλλά πνευματικά ακμαίο, με διάθεση ακόμα και για αστεία, ήταν πριν λίγους μήνες στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. Στο θέατρο όπου μέχρι πέρσι και για μια δεκαετία περνούσε μερόνυχτα με την ιδιότητα του καλλιτεχνικού διευθυντή, αποτρέποντας το λουκέτο. Περίμενε να χτυπήσει το τρίτο κουδούνι και, τελειώνοντας το ουίσκι του, με πήρε και καθίσαμε δίπλα δίπλα στην πρώτη σειρά. Ήτανε κρυωμένος, αλλά ευδιάθετος. Γελούσε. Μέχρι να ξεκινήσει η παράσταση, νέοι και παλαιότεροι ηθοποιοί τον πλησίαζαν και τον χαιρετούσαν, δίνοντας ραντεβού μαζί του στην παράσταση που παίζουν. Εκτός από ένας πολύ πετυχημένος άνθρωπος, ήταν και πολύ αγαπητός.

Έμαθα για την αρρώστια του, που σήμερα το πρωί έβαλε τέλος σε μια πλούσια 75χρονη βιογραφία με συντριπτικά περισσότερες νίκες από ήττες, όταν δημοσιοποιήθηκαν οι καταγγελίες νεαρής υποψήφιας τρανς στη δραματική σχολή του Θ.Τέχνης. Οι βαριές κατηγορίες ότι «κόπηκε» για «ρατσιστικούς λόγους» είχαν έναν αποδέκτη: τον Χρονόπουλο. Απόρησα. Ήταν γνωστό στους πάντες όχι μονάχα το πόσο δημοκράτης είναι, αλλά και το πόσο απελευθερωμένος κι ακομπλεξάριστος. Χωρίς ταμπού. Τον αναζήτησα αμέσως στο τηλέφωνο. Μου ζήτησε να τον πάρω αργότερα, γιατί μόλις έβγαινε από το νοσοκομείο .«Τι έχεις;». «Καρκίνο», μου απάντησε. Η φωνή του έβγαζε δύναμη. Δεν πρόλαβα να του απαντήσω κάτι –και έκτοτε ποτέ δεν τον ρώτησα κάτι περισσότερο- αλλά θαύμασα τη γενναιότητα του.

Πολυσχιδής, με ιδιότητες συγκοινωνούντα δοχεία -σκηνοθέτης, παραγωγός, μάνατζερ- ο Χρονόπουλος δεν είχε μονάχα ένα μοναδικό χάρισμα στην επικοινωνία. Διακρινόταν και μια εντυπωσιακή ικανότητα σε επιτελικές θέσεις (είχε διατελέσει και καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας και πρόεδρος και διευθυντής του Κέντρου Κινηματογράφου). Το χρέος του Θεάτρου Τέχνης, αναλαμβάνοντάς το το 2004, ανερχόταν στις 630 χιλιάδες ευρώ. Στο μεταξύ κόπηκαν και οι κρατικές επιχορηγήσεις, ο κύριος αιμοδότης του. Όχι μόνο επέζησε η ιστορική σκηνή. Σε 5 χρόνια, χάρη στους χειρισμούς τού Χρονόπουλου, είχαν πληρωθεί οι πάντες και τα πάντα. Το χρέος μηδενίστηκε και το θέατρο είχε «χρήματα και για τις παραγωγές του χειμώνα», όπως μου έλεγε πέρσι το Μάρτη, την μέρα που ανακοίνωσε την οριστική αποχώρησή του από αυτό (δίνοντας τη σκυτάλη στη Μαριάννα Κάλμπαρη) .

Τον βρήκα στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης στην Ιπποκράτους. Είχε μόλις τελειώσει το μάθημά του. Ήθελα να τον ρωτήσω face to face: «Γιατί αποχωρείς τώρα;». Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη. Yπήρχε, κάτω απ΄τις λέξεις, στον αέρα, συγκίνηση. «Εδώ και καιρό επέμενα λέγοντας πως ό,τι είχα να προσφέρω το πρόσφερα. Έχω κουραστεί και πνευματικά. Μπορεί να έχω στερέψει. Συγχρόνως, ένας θεατρικός οργανισμός μετά από ένα διάστημα πρέπει να ανανεώνεται. Απηύδησα και με το υπουργείο Πολιτισμού και με τις επιχορηγήσεις. Κουράστηκα με όλη αυτή τη βαβούρα. Αλλά ακόμα δεν έχει φύγει ούτε το βάρος ούτε το άγχος. Δεν μπορώ να πω “σήμερα δεν θα πάω στο θέατρο”. Κάθε μέρα πηγαίνω…».

Τόσα χρόνια τον γνωρίζω και σήμερα που αναπαράγεται παντού το ξερό βιογραφικό του έμαθα ότι γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ. Φαντάζομαι, στη μεγάλου μήκους, εμπνευσμένη από την ζωή του, ταινία της κόρης του Ελισσάβετ Χρονοπούλου «Ένα τραγούδι δεν φτάνει» θα μάθουμε όσα αγνοούσαμε για αυτόν τον ευγενή, γοητευτικό κι ικανό εργάτη της τέχνης του θεάτρου, που είχε τελειώσει και τη Νομική Αθηνών και τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν και είχε διαπρέψει σε μεγάλες διαφημιστικές, προτού ξεκινήσει την παραγωγή ταινιών, ντοκιμαντέρ, τηλεοπτικών σειρών, τηλεταινιών και τη σκηνοθεσία παραστάσεων (από το Θεσσαλικό μέχρι την Επίδαυρο). Κάτι που επίσης αγνοούσα ενώ του έχω πάρει τόσες συνεντεύξεις: ότι στα μέσα των 60’s θήτευσε στο Λαϊκό Θέατρο της Γαλλίας κι ότι κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας συνελήφθη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση.

 


Εικόνα
Ο Διαγόρας στη Μύκονο, στο Γιαλό κι εγώ φωτογραφίζω.