Συνωμοσιολογικές μπαρούφες

του Χρήστου Λουτράδη

Από την 25 Ιανουαρίου παρακολουθούμε μια ενορχηστρωμένη κριτική στον Αλέξη Τσίπρα που τον κατηγορεί για γιαλαντζί αριστεροσύνη. Η άνεση δε με την όποια τον κατηγορούν σε οδηγεί σε περίεργα νοητικά μονοπάτια. Έχεις την αίσθηση ότι έχει ανακαλυφθεί κάποια ειδική μονάδα μέτρησης με την οποία κρίνεται το ποιος είναι περισσότερο αριστερός, δεξιός, πατριώτης ή αντιμνημονιακός. Σεβόμενοι τις πολιτικές παραδόσεις της κοινωνίας και του πολιτικού μας συστήματος βαθμολογούμε και κρίνουμε με όρους ηθικοπλαστικούς πολιτικές συμπεριφορές. Αλλά ποτέ τους εαυτούς μας.

Όσο περνάει ο καιρός καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο μόνος λόγος για τον όποιον μπορείς να κατηγορήσεις τον Αλέξη Τσίπρα , είναι γιατί είναι πράγματι αριστερός.  

Για αυτό ακριβώς τον λόγο δεν μπορείς να αντιληφθείς γιατί ανέχεται τις ακροδεξιές και μισαλλόδοξες εκρήξεις του εταίρου του στην συγκυβέρνηση και υπουργού άμυνας, Πάνου Καμμένου.  Γιατί ανέχεται να εντυπώνεται στο συλλογικό ασυνείδητο μια ρητορική μίσους που όταν δεν φλερτάρει με τον ακροδεξιό λόγο, φλερτάρει σίγουρα με την συνωμοσιολογική μπαρούφα που χρόνια τώρα κάνει καριέρα  στα περιθωριακά μέσα μαζικής ενημέρωσης καναλαρχών αμφιβόλου νομιμότητας. Ο προοδευτικός λόγος, είτε αυτός έχει αριστερό είτε κεντρώο πρόσημο, αποτελεί κυρίως στάση ζωής. Στάση ζωής απέναντι σε πολιτικές και ρητορικές που καλλιεργούν στερεότυπα και δημιουργούν μικρούς καθημερινούς φασίστες που βλέπουν στο πρόσωπο του ξένου, είτε αυτός είναι από το Πακιστάν είτε είναι εταίρος μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τον εχθρό τους έθνους. Εχθρός του όποιου έθνους είναι αυτός που κανακεύει όλα αυτά που καθιστούσαν αυτόν τον λαό, χρόνια τώρα, θύμα. Θύμα του ίδιου του εαυτού.