Psycho Philosopher (3)

του Φώτη Θαλασσινού

 

28 / 2 / 2015

Ακόμη αναζητούν τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, θύμα εκφοβισμού στην γαλακτοκομική σχολή των Ιωαννίνων. Θέλω να γράψω πολλά γι’ αυτό το θέμα που μ’ αγγίζει άμεσα.  Ο μόνος λόγος που η ομοκοινωνικότητα  (νεολογισμός που σημαίνει την πατριαρχική δομή των κοινοτήτων και τον απόλυτο διαχωρισμό των φύλων και των σεξουαλικών ταυτοτήτων σε δύο) φοβάται τις λιγότερο ανδροπρεπείς συμπεριφορές είναι μην και διαρρηχθεί η επικυριαρχία της ρώμης πάνω στη πολυσχιδία. Να μην κλονιστεί ότι συνέχει τον εσμό.  Είναι γνωστό από την αρχαιότητα πως όπου υπάρχει μεγάλη αταξία είναι αδύνατη η καταδυνάστευση. Με αφορμή τα όσα άσχημα πέρασε στη σχολή του ο Βαγγέλης θυμάμαι πόσο άσχημα πέρασα κι εγώ στο στρατό εξαιτίας των υπολοίπων. Με παρενοχλούσαν μπροστά στους αξιωματικούς. Κανένας απ’ τους βαθμοφόρους δεν νοιάζονταν. Θεωρούσαν την παρουσία μου ταυτόσημη με την εκθήλυνση της αρρενωπότητας. Άφηναν τους βωμολόχους να κάνουν τη δουλειά τους ξεφτιλίζοντας με. Υπήρχε και δυστυχώς συνεχίζει να υπάρχει στους φυρόμυαλους η πίστη πως μέσα απ’ τα καψόνια- τελετές μύησης ο δειλός, έστω και όψιμα, θα ολοκληρωθεί σαν άντρας. Το μόνο που κατάφεραν αυτοί οι αληθινά κακοί άνθρωποι στην περίπτωση μου…με έστειλαν στην ψυχιατρική κλινική του στρατού στην Πεντέλη. Έμεινα εκεί για δυο βδομάδες. Όσο χρειαζόταν για να ξεκινήσει η διαδικασία απόλυσής μου με το γνωστό Ι5. Άλλο μεγάλο στίγμα κι αυτό. Αν δεν είχα την τέχνη δε θα καθόμουν να καταγράφω αυτά τα δηκτικά, ταπεινωτικά γεγονότα. Η λογοτεχνικότητα με σώζει, απλώνεται παντού σαν αναλγητικό των αλγεινών. Και θα γίνω ακόμη πιο ποιητικός για να μπορέσω να καταγγείλω την ουσία μιας άλλης μου ανάμνησης.

Δεν ήθελα να μπω στο πανεπιστήμιο. Δεν ήθελα! Εφάρμοσα τους γνωστούς νόμους των επαρχιώτικων καθωσπρεπισμών… Ανάθεμα κι αν θυμάμαι τίποτα απ’ τα σκουπίδια που εκτόξευαν οι πανεπιστημιακοί. Η αχρήστευση της χρησιμότητας. Φευ! Πάω παρακάτω. Εγώ και ο κολλητός μου ο Γιάννης κάναμε παρέα μ’ ένα παιδί που σπούδαζε στον ίδιο νομό μ’ εμάς, στην σχολή υπαξιωματικών αστυφυλάκων. Εμφάνιζε συμπτώματα βραδύτητας στην σκέψη, κυριολεκτικά είχε θέμα με τη νοητική υστέρηση. Ο καθείς πρέπει να σπουδάζει κάτι με μοναδικό γνώμονα το συλλογικό καλό. Το έχει πει, θυμάμαι καλά (;), και ο Καντ.  Αν η «λοβοτομή» είναι εχέγγυο της ευθύνης, τότε να την επιδιώξω.  

3 / 3 / 2015

Καλλιέπεια… Αποφάσισα να γράφω στο ημερολόγιο μου και για την επικαιρότητα. Αυτή που κυρίως διεγείρει τους δακρυγόνους αδένες. Και την άλλη, που φαιδρύνει τα πρόσωπα.   Είμαι πάντοτε σπλαχνικός. Τότε που ζούσα στην Αθήνα, την εποχή της μεγάλης κρίσης, με τους ανέστιους να έχουν σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ πληθυσμού… κάθε συνάντηση του βλέμματός μου μ’ αυτούς ήταν  και ένα γέρσιμο που συνοδευόταν απ’ την ύλη της συμπόνιας. Τα δάκρυα. Η επικαιρότητα  με αναπλάθει κι εγώ μέσα από την σχέση  διάδρασής  μου με αυτή τήν ορίζω αντιστοίχως. Παρακολουθούμαστε χρόνια τώρα. Εκείνη κι εγώ.

Παλιά, πολύ πριν γνωρίσω τον perfect ψυχοθεραπευτή μου, πέρασα κι εγώ από πεισιθάνατες διαδρομές σκέψεων. Όταν κλείνει ο ορίζοντας οι άνθρωποι τρελαίνονται, είχε πει κάποτε ο πολύς Θόδωρος Αγγελόπουλος. Όταν η ζωή μου δεν είχε καμμιά προοπτική πέρα απ’ την διαφαινόμενη ως αιώνια μοναξιά, τρελαινόμουν και ανέβαιναν απ’ το ασυνείδητο μου  στο συνειδητό όλα τα κακά του κόσμου. Κι έπειτα η απελπισία πως δεν μπορούσα να ζήσω ως Psycho Philosopher αλλά ως χαμαιλέοντας με συμπεριφορά ετεροκαθορισμένη από τους «κανονικούς» με πέρναγε στα χέρια της απόγνωσης. Τότε μετρούσα την αδύναμη θέλησή μου να αυτοχειριαστώ. Οι προσπάθειες για απόπειρες αυτοκτονίας ήταν ενδεικτικές του πόθου μου για τη ζωή. Λυκοφιλίες με το σκότος δεν θα γίνουν ποτέ αληθινές φιλίες.  Η ζωή είναι ωραία ακόμη κι αν είσαι καταδικασμένος σε θάνατο. Αυτό που ζούσα δεν ήταν ζωντανό. Ήταν ο θάνατος του χρόνου μου. Και ποιά απαντοχή, ελπίδα ή προσδοκία επωάζεται  μέσα σε βόρβορο που στην επιφάνεια του κείτονται νεκρά όσα απ’ την χλωρίδα προσπάθησαν να αναπνεύσουν; Νομίζω πως αυτό(!) με έσωσε, πέθαινα κι ανασταινόμουν εν ζωή.  Θυμάμαι πάντα σηκωνόμουν και πιο δυνατός έδινα έργο στον κόσμο.

Γράφω τις παραπάνω σκέψεις μου -επώδυνες- με αφορμή ένα γεγονός που συγκλόνισε το πανελλήνιο. Μια μητέρα μαζί με το γιο της αυτοκτόνησαν πέφτοντας αγκαλιασμένοι απ’ τον πέμπτο όροφο της πολυκατοικίας που έμεναν στη Χαλκίδα.  Και αυτοκτόνησαν εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Το σπέρμα της δράσης της αυτοχειρίας, σπέρμα του κακού,  δεν χρειάζεται να βρίσκεται στην εσωτερική τοπογραφία  ενός ψυχικά ασθενή ή να λανθάνει σε κάποιον υγιή πολίτη αυτής της χώρας. Πολλές γνωστές νευρωτικές και ψυχωσικές διαταραχές προκύπτουν απ’ την αδυναμία μερικών να μείνουν όρθιοι στο ύψος των περιστάσεων της νέας αγοράς. Η αγορά είναι ο θύλακας της παθογένειας.  Διαφωνώ με τον Γιωσαφάτ, τον γνωστό ψυχίατρο. Το σπέρμα του κακού δεν βρίσκεται στην ευαίσθητη ύπαρξη. Ο άνθρωπος βιάζεται απ’ αυτό . Οι αγορές , οι οικονομίες, η εργασία, μια κάποιου τύπου έμμισθη σκλαβιά προϋπάρχουν της γέννησης του. Αυτά τα δεινά είναι παντοδύναμα. Σ’ αυτά εμφωλεύουν τ’ ανθρωποφάγα σπέρματα.  Και είναι πια στρατιά το πλήθος των καθημαγμένων.

7 / 3 / 2015

Πριν δύο μέρες, το απόβραδο, είχα βρεθεί με μια φίλη σ’ ένα καφενείο και τα λέγαμε. Ήμουν πολύ όμορφος και παραδομένος σε αυτό που εγώ ονομάζω Νιρβάνα. Τίποτα δεν ήταν σε θέση να με βγάλει απ’ αυτή την κατάσταση γαλήνης. Έτσι φαινόταν.  Οι αισθήσεις μου ήταν σε  χαμηλά επίπεδα εγρήγορσης. Η συζήτηση με την ξενοδόχο φίλη μου ήταν πνευματώδης και συνάμα χαλαρή. Δεν ήθελα να μην ελέγχω καθόλου τί έλεγε. Οι χιουμοριστικές συζητήσεις αίρουν τις άμυνες μου , αμβλύνουν την αντιληπτική μου ικανότητα και σαν μεθυσμένος μπορεί να προχωρήσω σε επικίνδυνες εκμυστηρεύσεις. Ας τα’ αφήσω όμως αυτά…σκιαμαχίες με σκέψεις που δεν συνάδουν με την πραγματικότητα μόνο ήττες μου έχουν «προσφέρει».

Θα γράψω για όσα συνέβησαν.  Η φίλη μου μου διηγήθηκε μια ωραία ιστορία. Ένα πρωινό, με τον Αυγερινό ακόμη στον ορίζοντα, περπατούσε με την αδερφή της για να πάνε στο ξενοδοχείο τους και να αρχίσουν τις δουλειές. Κάποια στιγμή, σχεδόν ομόχρονα, οι δύο αδερφές είδαν μία τουρίστρια να κάθεται γυμνή και ακίνητη σε μια καρέκλα στο μπαλκόνι  ενός δωματίου. Αν και είχε ένα ποτό μπροστά της ήτανε πιο ακίνητη και από πτώμα στο στάδιο της νεκρικής ακαμψίας. Το χρώμα της έδειχνε να μην έχει ζωή μέσα της. Η φίλη μου, πιο γενναία, πήγε εγγύτερα στο μπαλκόνι για να δει και αναλόγως να δράσει. Με διαυγέστερο βλέμμα από εκείνο της πρώτης οπτικής επαφής της με το ανεπίλυτο αίνιγμα αναλύθηκε σε γέλια. Η διαφαινόμενη ως νεκρή γυναίκα ήταν μια πλαστική φουσκωτή κούκλα του σεξ. Απ’ αυτές της τελευταίας γενιάς. Στο άκουσμα του τέλους της μικρής διήγησης γύρισα και μ’ ένα γλυκό χαμόγελο, με διάθεση προβοκάτορα, είπα στη  φίλη μου πως έχω κι εγώ μια τέτοια κούκλα. Ο ενθουσιασμός μου έγινε αυθωρεί αυτή η γνωστή από παλιά θλίψη μου, σκάλωσε στο μυαλό μου το ψέμα που ξεφούρνισα…οι σκέψεις μου έγιναν ιδεοληψίες και οι ιδεοληψίες με κούρασαν. Το χαμόγελο μου οπισθοχώρησε στην επικυριαρχία τύψεων ηθικής υφής και γρήγορα δεκάδες στρεσογόνα ψυχαναγκαστικά κύματα λογισμών δυσκόλευσαν την αναπνοή μου. Η φίλη μου, χωρίς να καταλαβαίνει τις αλλαγές μέσα μου, γύρισε και μου είπε να της πάω την κούκλα μου για να την καταστρέψει με τις βελόνες της. Ανυψώθηκα με δικές μου δυνάμεις στην αρχική γαλήνη. Με τον τρόπο ενός ανθρώπου που έχει τελικά τον πλήρη έλεγχο των συναισθημάτων του… Ναι! Είχα, έχω και θα έχω μια πολύ πλούσια ζωή.           

10 / 3 / 2015

Είχα βγει έξω χθες. Καθόμουν μόνος μου μ’ ένα περιοδικό,  τον καφέ μου και τα τσιγάρα μου. Κάποια στιγμή πέρασε ένας γνώριμος μου και του είπα να κάτσει μαζί μου. Ήταν ένας ωραίο νέος. Θα έφευγε τον Σεπτέμβριο για Αθήνα. Αγνάντευα το καθαρό του δέρμα. Το άνηβο καρδιοχτύπι του για τη ζωή σε μια μεγάλη πόλη.  Ερωτεύτηκα το ψυχικό υλικό της αγωνίας για τις τύχες των ελπίδων του και την μορφή των δυσκολιών που θα συναντούσε. Ερωτεύτηκα τον ίδιο. Η συνάντηση μας ήταν ένας βραχύβιος αιώνιος έρωτας. Ένας απ’ τους άπειρους έρωτες που έχω ζήσει και θα ζω. Η λέξη αυτή στο δικό μου λεξιλόγιο δεν συναντά ποτέ τον προκάτ ορισμό της. Το σεξ όσες φορές το έκανα εργαλείο της δικής μου ηδονής δεν ήτανε αυτό που μου είχαν πει. Το σεξ είναι επιλογή δεν  είναι επιβολή. Πέρασαν πέντε χρόνια απ’ την τελευταία φορά που το σώμα μου ταξίδεψε μ’ ένα άλλο σ’ έναν κοινό χορό. Ο νεαρός γνώριμος μου με κάλεσε στη γύμνια του. Την είχα ήδη ζήσει, υπήρχε στο μυαλό μου. Έσβησα τον πόθο του με ευγένεια και συνεχίσαμε την κουβέντα μέχρι να φύγω.


Το πρώτο μέρος του Psycho-Philosopher:  ΕΔΩ
Το δεύτερο μέρος του Psycho-Philosopher: ΕΔΩ

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η jenny έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Perigrafis afova ke aviasta ta omorfa prosopika su viomata!kalos ke synehise prepi na lytrothis ke apo tis kakes istories pu aloste ine sto agrafo skiniko tis zois

loading..